στάχτες

Περιεχόμενα τεύχους 175, Σεπτέμβριος 2025

Μανώλης Βασιλάκης, Ένα νέο Σιδηρούν Παραπέτασμα Ελευθερίας: Υπαρξιακή ευρωπαϊκή αναγκαιότητα η «Churchill Line»

Πέτρος Μαρτινίδης, Αρχιτεκτονική και θεολογία

Μπάρρυ Στράους (Barry Strauss), Οι Έλληνες στον τομέα της γεωπολιτικής

Δυϊσμός, ντετερμινισμός και δημογραφία

Ντάμιαν Βαλντέζ (Damian Valdez), Το 1821 και η επινόηση της παγκόσμιας τάξης

Γουέντι Ντόνιγκερ (Wendy Doniger), Η άνοδος και η πτώση των πολεμικών αλόγων Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 175 ―κυκλοφορεί»

Tου Σεληνιαζόμενου

Aκέραια, λαμπρότατη, πλησιφαής!
Mαίνεται η αγάπη, μες στη σφοδρή ψυχή μου,
που η όψη σου κρατάει προσηλωμένη,
ενώ σφαδάζει το βίαιο σώμα μου.
Eσύ, η τόσο υπέροχα αδιάφορη που κατέχεις
του ονείρου μου τη μυστική μεγαλοπρέπεια,
Eσύ, που έχεις το πόθο μου έξαλλο
δίχως απάντηση,
γνωρίζεις
κι όμως δεν απαντάς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Καρέλλη, του ονείρου μου τη μυστική μεγαλοπρέπεια»

Η ΕΒΕΛΙΝ

Καθόταν μπροστά στο παράθυρο, παρακολουθώντας τη νύχτα ν’ απλώνεται σταδιακά σε όλη τη λεωφόρο. Το κεφάλι της ακουμπούσε πάνω στις κουρτίνες του παραθυριού και στα ρουθούνια της ανέβαινε η μυρωδιά του σκονισμένου υφάσματος. Ήταν κουρασμένη.

Λίγοι άνθρωποι περνούσαν. Ο κάτοικος του κτιρίου, που βρισκόταν στο τέλος του δρόμου, πέρασε πηγαίνοντας σπίτι του. Άκουσε τα βήματά του να χτυπούν το σκληρό λιθόστρωτο και πιο κάτω να συνθλίβουν τη σκόνη του λιγνίτη που είχαν ρίξει για το χιόνι πάνω στο μονοπάτι προς τα κόκκινα σπίτια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «James Joyce, Από τα βάθη της θάλασσας που πλημμύριζε την καρδιά της»

Αριθμητική

‘‘Απόν
από την τάξη των πραγμάτων
το συναίσθημα’’
αναφωνεί η δασκάλα πείρα
κι ευθύς σηκώνει
όρθιο το παρόν
να απαγγείλει
τα πολλαπλάσια της απώλειας:

Μια νιότη μείον δύο χαμένους έρωτες
Δύο χαμένοι έρωτες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θεμελίνα Τρικοίλη, συν τρεις άφρονες ιδεαλισμοί»

το δυστύχημα είναι
όλη η γήινη μοίρα
της ζωής,
η πεσμένη ζωή
Ν. Καρούζος

Σταθήκανε μια στιγμή να ξαποστάσουν. Και ίσως να κλάψουνε μια στάλα. Για την κατάντια τους. Να τριγυρίζουν στις ερημιές, λέει, απλήρωτοι. Καλή και η τέχνη, δεν τ’αρνούνται μα πρέπει και να ζήσουν. Ας είναι, σήμερα βρίσκονται εδώ, αύριο εκεί, όπου το θέλει η ανάγκη και η περίσταση. Πότε με έναν μεγάλο ρόλο, άλλοτε κομπάρσοι, δεύτεροι, ταπεινωμένοι, ας είναι.

Κάθονται στις βαλίτσες τους, ορισμένοι έχουν βρει λίγο ίσκιο, μια πέτρα, κάτι που να τους κρατάει, μια πατρίδα για τη στιγμή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Electra»

Ο Αύγουστος

Πέθανα μια μέρα του Αυγούστου
Με σκότωσε η Παναγία σας — η δική μου είχε υποσχεθεί ζωή

Από όταν ήμουν βρέφος στην κούνια μου
Είχε στείλει τρεις νεράιδες
Να μου προσφέρουν τα χαρακτηριστικά που θα με έκαναν να θέλω

Μα τα σεντόνια άνοιξαν κόκκινους κύκλους Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεωργία Παπαγιαννακοπούλου, Στολίζουμε μόνο το κενό με λέξεις»