στάχτες

Άνδρας φυγόπονος, μεσοαστός, της κοινωνίας τα κελεύσματα αψηφούσε, εδιάβαζε, εγυμνάζετο, τις γυναίκες βολιδοσκοπούσε. Οι απαιτήσεις υπέρογκες στων γυναικών τα στήθη και ο ανήρ στα αζήτητα διαρκώς. Τον Αύγουστο, εις το Ικάριον, γυναίκα της ιδίας τάξεως εγνώρισε, που εμελετούσε λογοτεχνία, θρησκείες ανατολικές, την κίνηση εδίδασκε, με ασκήσεις που την ψυχή εγαλήνευαν.

Ο άνδρας ανεθάρρησε, μήπως της γυναικός οι ασχολίες την ματαιοδοξία είχαν εκτοπίσει, αν και, σύντομα, σημείο είχε φωτεινό περί του αντιθέτου, όταν η γυναίκα υποτίμησε, ειρωνικά, τα υποδήματά του, και παρ’ ολίγο να την καθυβρίσει, όμως η ζήτηση των γυναικών, ευκαιρίας συγχωροχάρτι έδωσε.

Οι μέρες των διακοπών παρήλθαν, και, εις την πρωτεύουσαν αντάμωναν. Κατά τας συναντήσεις τους η γυναίκα αξίωνε από τον άνδρα, να την κερνά, εδιαμαρτύρετο δε διά τον ηδονισμόν του, το χαμηλόν του εισόδημα και την έλλειψιν σπουδών. Ακόμη, και εις τον εναγκαλισμόν ερωτούσε, «γιατί δεν εσπούδασε».

«Δεν μπορώ να κάνω δέκα πέντε φορές έρωτα τη μέρα, θέλω έναν άνδρα δίπλα μου!», φώναζε αγανακτισμένη. Δεν έκλεισαν τας δέκα αι  συναντήσεις των, και ο ανήρ, μήνυμα
εις την γυναίκα έστειλε.

«Δυστυχώς η τέχνη και το διάβασμα, ουδέποτε εχέγγυα ηθικής και έρωτος απετέλεσαν. Παραιτούμαι ως εντελώς ακατάλληλος διά πάσαν χρήσιν».

❀