Γρηγόρης Σακαλής, μια τεράστια χαράδρα

Το χθες επιστρέφει

Αγαπημένες μορφές
από το παρελθόν
έρχονται τις νύχτες
στον ύπνο σου
και σου μιλούν
μ΄εκείνες
τις χαρακτηριστικές τους φωνές
που αγγίζουν τις λεπτές χορδές
της ψυχής σου,
Είναι η πρώτη
η μεγάλη αγάπη
που έφυγε και χάθηκε
είναι οι γονείς
που έφυγαν
εδώ και χρόνια
που σου μιλούν
κι εσύ ακούς, ακούς
μα δεν μπορείς
να τους μιλήσεις
λες και υπάρχει
μια τεράστια χαράδρα
ανάμεσα σε σένα
και σ΄αυτούς.

Κάθε φορά

Ένα φιλί σου έδωσα
κι αυτό ήταν όλο
κι αυτό το έκλεψα
αγάπη άγουρη
της εφηβείας αγάπη
που γυρνάς τον κόσμο
ανάποδα
πήρες ένα δρόμο μακρινό
και χάθηκες στον ορίζοντα
έμεινα πίσω
κι ύστερα πήρα κι εγώ
τον δικό μου δρόμο
συχνά σε νοσταλγώ
σαν να ήσουν όνειρο
μα ήσουν ζωντανή
με ψυχή και σάρκα
δεν ζήσαμε τον έρωτα
κι είναι αυτό
που με πληγώνει βαθιά
κάθε φορά
που σε θυμάμαι.