Νατάσα Αθηαινίτου-Κυπριανού, Τρία ποιήματα

Στους πίσω κήπους

Στους πίσω κήπους των πανύψηλων βουνών
ανάμεσα σε ναρκοπέδια
απλώνονται τα λειβάδια των νάρκισσων.

Εκεί κυριαρχεί η πρωτοκαθεδρία του λευκού
γιατί είναι πρωτίστως αγνό
όπως οι προθέσεις των αγριόκυκνων
καθώς επισκέπτονται τους φεγγίτες ένδοξων Κάστρων
γρατσουνώντας άγαρμπα τα βιτρό στα παράθυρα
– το φτέρωμά τους αποπνέει ακόμη αρκετή από τη λάμψη τους-
όπως τα ενήλικα χαμογελαστά παιδιά
σαν ρίχνουν χιόνι στα παράθυρα των καφενείων- μοτέλ
με το ζεστό τσάι βανίλιας και τα έγχρωμα βλέμματα της λεβάντας
πασπαλίζοντας με γνησιότητα
τα λοκούμια- καφενεία τους.

Έτσι απλά ξετυλίγεται η ομορφιά
σαν πολύχρωμη αλυσίδα γενετικού υλικού
από εύλαλα μυρωδάτα χρώματα που φεγγοβολούν
κραυγάζοντας επάνω στα πέταλα των λουλουδιών.
Έτσι απλά σαν ένα εγκαταλελειμμένο τρένο
που χορτάριασε κίτρινα χαμομήλια και ηλιοτρόπια
μέσα σε πίνακα ζωγραφικής ξεπροβάλλει η Άνοιξη
με μεγαλοπρέπεια
αγνοώντας τα καθηλωτικά κι αλύτρωτα
βλέμματα των νάρκισσων
καθώς ανοίγουν προκλητικά τα εύθραυστα βλέφαρά τους
για να κυριαρχήσουν στους κήπους του Κeukenhoff.

Οι τουλίπες όμως μες την ατάραχη στωικότητά
και τη σεμνή πολυχρωμία τους ξεπέρασαν από καιρό
τον μύθο του λευκού.

εκεί που καθρεφτίζονται όλα ανεξαίρετα
τα χρώματα για εκείνους που μπορούν
ανκαι τυφλοί
να τα ακούσουν.

Διόφθαλμη όραση

Δεν θα την πίστευαν
ούτε και μετά θάνατον.

Αρχιέρεια τελετουργιών,
αναμασώντας φύλλα δάφνης
άκουγε προσεχτικά το Θεό Απόλλωνα.
Ύστερα χρησμοδοτούσε.

Άκουγε χρώματα ανείδωτα
Έβλεπε εύλαλους ήχους
οσμιζόταν υπέρμετρα το κακό
όπως το άγρυπνο πιστό σκυλί που γροικά
τους κραδασμούς της γης και τρέχει
να ξυπνήσει το αφεντικό του γλείφοντας
του τα χέρια
όπως τη μάνα που βλέπει το παιδί της
να επιστρέφει σαν άλικο χελιδόνι στο σταθμό του τρένου γνωρίζοντας
πως δεν θα γυρίσει
κι αρπάζει λίγο χώμα απ’ τη γη που
περπάτησε για τελευταία φορά…

Ύστερα σκόνη ψιλή ανασηκώνεται
σαν μουσική πρωτόγνωρη χαιδεύοντας
απαλά το λυπημένο της μάγουλο
κι εκείνο αρχίζει αίφνης να βλέπει
πέρα από τα σύνορα
πέρα από τα οπτικά πεδία εξελιγμένων οφθαλμών
πέρα από τα στενά πλαίσια των ψευδαισθήσεων.

– Άκου, να δεις, της έλεγε πάντα ο παππούς.

Alta-Mίρα

Στην Αλταμίρα στο αυθεντικό σπήλαιο
δεν επιτρέπονται πια οι επισκέψεις.

Εκεί ο χρόνος αναμονής φθάνει
εως τα τρία χρόνια
όπως συμβαίνει συχνά με όσα πολύτιμα τίθενται υπό προστασία μέσα
σε προθήκες
σε λάρνακες
σε χρηματοκιβώτια
σε συρματοπλέγματα
και τόσα άλλα
από επίσημους φορείς
αρχαιολόγους
διεθνολόγους
πολιτιστικούς λειτουργούς
εξουσιαστές
<<επειδή οι υδρατμοί που εκπέμπει το ανθρώπινο σώμα μπορεί να βλάψουν ή να αλλοιώσουν τα σχέδια>>.

Έτσι κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες περιμένοντας στη σειρά
έξω απ’ το πανομοιότυπο αντίγραφο
του σπηλαίου, στο Μyseo y Centro
θα αντικρίσουν εν τέλει
τις εξαίσιες τοιχογραφίες
της προιστορικής εποχής
για να θαυμάσουν μ’ αποσβολωμένα χείλη
και να γευτούν με μάτια ορθάνοιχτα
τους βίσσωνες
και τα ελάφια με τα κέρατα
τα άλογα
τ’ ανθρώπινα χέρια
τις κουκκίδες
και τις μάσκες.

Κι ύστερα ικανοποιημένοι
θ’ αποσυρθούν στις καφετέρειες
σχολιάζοντας με σοβαρότητα
τις εγχαράξεις από πυριτόλιθο
τα περιγράμματα από κάρβουνο
τα χρώματα

το κίτρινο
το κόκκινο
για ν’ αποφανθούν με σύνεση περισσή ότι:

«Είναι πράγματι εξαίσιες
οι παμπάλαιες τοιχογραφίες της Αλταμίρας,
υψηλής αισθητικής
όπως θα λέγαμε υψηλής ραπτικής
ή alta moda».

Η αλήθεια να λέγεται!

Έξω στην καφετέρεια αν και αρχές της
άνοιξης
άρχισε να ρίχνει χιόνι.

(Το 1924 το σπήλαιο της Αλταμίρα ανακηρύχθηκε «εθνικό μνημείο», ενώ από το 1985 περιλαμβάνεται στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO).

φωτο: Στράτος Φουντούλης