μια ιστορία αλληγορική

Mπήκε στο πρώτο μαγαζί που βρήκε. Ήταν ένα βρώμικο ποτοπωλείο από εκείνα που διανυκτερεύουν, πουλώντας φτηνό ουίσκι. Επειδή ακριβώς μένει ανοιχτό ως αργά, μαζεύει λογής ανθρώπους, μέθυσους, μοναχικούς, παραμυθάδες, φονιάδες, σωματέμπορους, δούλους και κόκκινα κορίτσια, αποτυχημένους εμπόρους. Καθένας πίνει μονάχος του και πάνω από τα κεφάλια τους αιωρείται ένα λεπτό στρώμα καπνού, έτσι που να μπορούσε κανείς να υποθέσει πως μες στο κακόφημο μαγαζί έχει πέσει μια ομίχλη, που είναι αδύνατο να διαλυθεί.

Ένα ποτήρι κρασί, παρακαλώ, είπε εκείνη. Έφτιαξε κάπως τα μαλλιά της που κολλούσαν στο μέτωπό της. Και έπειτα, έχοντας βρει κάτι παραπάνω από την χαμένη της αυτοκυριαρχία επανέλαβε αποφασιστικά. Ένα ποτήρι κρασί, αυτό μόνο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Marianne»

Από τις εκδόσεις Περισπωμένη

Απρίλιος του 1973. Μια μετανάστρια περνά με πλοίο τη Μάγχη. Eπιβιβάζεται στο Direct Orient και διασχίζει με το τρένο την Ευρώπη για να φτάσει στην Αθήνα, όπου συναντά τις δίδυμες κόρες της, πριν συνεχίσει το ταξίδι. Ποια η σχέση της με την αινιγματική γυναίκα που ψάχνει σε ένα άλλο τρένο, μια άλλη στιγμή, κάποιον που συνδέεται με τον θάνατο της μάνας της και με τον μυστηριώδη άντρα που έρχεται από την Ανατολή κουβαλώντας ένα μυστικό με σκοπό να ζητήσει αντάλλαγμα; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Κεφάλα, Direct Orient ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Φύση, αιώνες, ύπνωση,
θέλξη, θέα, θέωση.
Απότοκη ματαίωση
φλεγματικό θα μέ’βρει.
Της οχύρωσης σόφισμα η δικαίωση,
την Πενθεσίλεια αποζητώ
η Εστιάδα νεύει.

Άξαφνο πέρας ωχρό,
με της Σαπφούς, της Αφροδίτης Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, τρία ποιήματα»

Τα στρατεύματα περάσανε τα σύνορα
υποχωρώντας μ’ όση τάξη επιτρέπανε το δάσος κι οι σκιές των
———-δέντρων μες στη νύχτα.
Με σεβασμό κι αγάπη γι’ αυτούς που μείναν εδώ πίσω
θαμμένοι μες στο χώμα ή ριγμένοι στα σκυλιά
έγραψες κι εσύ μια Μιλήτου Άλωση.
Την έγραψες γνωρίζοντας πως τα στάσιμά σου θ’ ακουστούν
από κενές σειρές μαρμάρων
γνωρίζοντας —μέχρι τελευταίου οβολού—
το πρόστιμο που θα ’χες να πληρώσεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άρης Αλεξάνδρου, Φρύνιχος»

Ήταν ακόμα βουτηγμένο στη σκιά
το πρόσωπό μου —
μισό στο φως, μισό στο σκοτάδι—
σαν μου ’δωκες το χέρι σου.
«Πρόσεξε μη τον Κέρβερο ξυπνήσεις
στην πύλη εκεί του Άδη»,
σου είπα, μα δεν άκουσες·
σφίξε μόνο το χέρι μου
και προχώρα ψηλαφητά·
δεν πρέπει να κοιτάξεις πίσω·
θα με χάσεις
πριν ακόμα αντικρίσουμε το φως.» Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έφη Αιλιανού, Η Ευρυδίκη από τον Άδη»