Από τις Εκδόσεις Περισπωμένη

ΤΡΟΠΙΣΜΟΙ

Ας φθαρώ λίγο λίγο
στο φως
λύγισέ με αλλιώς.
Κι όπως χάνομαι
—προοδευτικά—
στην πάχνη
απόηχος του κόσμου
γίνε
ή στάχτη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Λιανού, Γράμμα από τα δάση ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Ο Ούβε στα Καλούδια

Έφτασε νύχτα. Πέρασε απ’ την Πούντα στο νησί και νοίκιασε δωμάτιο στα Καλούδια.

Τον είδα το πρωί. Μάλλον πρώτα τον άκουσα. Μες στην αιθρία του πρωινού ακούστηκε μια
κραυγή: ένα παρατεταμένο «Ααα!» που ερχότανε ψηλά απ’ το μπαλκόνι κι αμέσως ύστερα
ο Ούβε, κουτρουβαλώντας απ’ τις σκάλες, κατέβηκε στο δρόμο, μπρος στη θάλασσα.

Με σηκωμένα χέρια προς τον ουρανό και πρόσωπο που φεγγοβόλαγε από την έκσταση
πέρασε από μπροστά μου. Με κοίταξε για λίγο έκπληκτος κι αμέσως ύστερα, άρχισε πάλι
να φωνάζει: να βγάζει αυτή την άναρθρη κραυγή και τρέχοντας να φτάνει ως την άμμο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Χουλιαράς, Φυσούσε έν’ αεράκι απαλό…»

Τα τρένα: Μυθολογία και λασπωμένα πόδια

Στην εποχή των υπερηχητικών αεροπλάνων, το τρένο αποκτά μια ρομαντική αίγλη. Είναι άραγε το ρετρό στοιχείο; Το τρένο ήταν ένα από τα κυριότερα μεταφορικά μέσα του 19ου αιώνα – ενός κόσμου που χάθηκε. Τον 20ό αιώνα, μια καινούργια τέχνη, ο κινηματογράφος, επισφράγισε αυτή τη γοητεία. Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν του Χράμπαλ, τα τρένα της Άγκαθα Κρίστι, του Χίτσκοκ· το τρένο της περιπέτειας του Φιλέα Φογκ, το τρένο του χαμένου έρωτα στη Σύντομη συνάντηση, το τρένο του θανάτου στην Άννα Καρένινα, υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα. Ακόμα και σε μοντέρνα τραγούδια, όπως η θρυλική Λώρα: φευγαλέα οπτασία, «ένα πρόσωπο σε ένα τρένο που περνάει», λέει το τραγούδι. Πάντα αυτό το στοιχείο του φευγαλέου, του χαμένου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίη Τσιτσέλη, Το μακρινό, μακρόσυρτο, σφύριγμα ενός τρένου μέσα στη νύχτα»

Η λογοτεχνία ως τρόπος ζωής, απο τις εκδόσεις Gutenberg. Επιστημονική Επιμέλεια Δημήτρης Δημηρούλης / Μετάφραση Κώστας Αντωνίου, Δημήτρης Δημηρούλης

Σε λίγες μέρες σε όλα τα καλά βιβλιοπωλεία ―από τις ΑΩ Εκδόσεις

VIème vignette   ΒΑΦΤΙΣΗ  (στη μνήμη του Χάρη Μεγαλυνού)

ΒΑΦΤΙΖΕΤΑΙ το Πέλαγος που σιώπησε όταν έπρεπε μα φλυαρούσε όταν δεν έπρεπε. Κι αν είχε ήχους θα ήταν το κλάμα μιας φάλαινας, θα ήταν ρευστό μεν, αφόρητα θλιμμένο δε. Κι όλα τα ονόματα, όλοι οι προσδιορισμοί, εκ των κυμάτων θα βαφτίζονται επιθετικοί ενώ θα σκίζονται μεταξύ τους για την ουσία. Όμως μόνο το Πέλαγος θα βαφτίζεται ουσιαστικό και κάποιες βάρκες θα λαμβάνουν κύρια ονόματα: Μαριγώ, Χριστίνα, Παναγιά των βράχων, Αϊνού, Μπαχάρ, Μπιγκίλ, Ντενίζ Οκσούν. Αυτές, και τα παιδιά τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Δεκαεννιά βινιέτες για τη Γλώσσα και τη Σιωπή ―προδημοσίευση»

Από την Athens Review of Books, μτφρ., Αθηνά Πεντίδη

Το έργο του Ρισάρ Μαλκά Το δικαίωμα να χλευάζουμε τον Θεό κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις της Athens Review of Books, σε μετάφραση της Αθηνάς Πεντίδη και με επιμέλεια, πρόλογο και επίμετρο του καθηγητή Γιάννη Παπαδόπουλου.

Εντέλει, ποιος έθρεψε τον κροκόδειλο, ελπίζοντας να είναι ο τελευταίος που θα φαγωθεί; Η ιστορία είναι πάντα η ίδια: Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με φαινόμενα που μας τρομάζουν, ορισμένοι επιλέγουν να συνθηκολογήσουν. Όμως ο κροκόδειλος του Μονάχου μεγαλώνει τόσο πολύ τρεφόμενος από τις υποχωρήσεις μας, ώστε αυτό που θα μπορούσαμε σταματήσουμε με λίγο θάρρος γίνεται ένα τέρας που απειλεί να μας καταπιεί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρισάρ Μαλκά, Το δικαίωμα να χλευάζουμε τον Θεό ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»