Το παλιό σπίτι βρισκόταν στο τέλος του δρόμου, τα παράθυρά του ήταν ανοιχτά και η οροφή του κατέρρεε. Ήταν το είδος του σπιτιού για το οποίο τα παιδιά ψιθύριζαν σε χαμηλούς τόνους, φαντάζονταν κάθε είδους σκοτεινά και απειλητικά πράγματα να κρύβονται μέσα στους σάπιους τοίχους του. Καθώς στεκόμουν μπροστά στο παλιό, εγκαταλελειμμένο σπίτι, ένα προαίσθημα με κατέκλυζε.

 Είχαν περάσει χρόνια από τότε που είχα πατήσει το πόδι μου σε αυτό το μέρος, αλλά οι αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας με ακολουθούν ακόμα, γιατί ήμουν το μόνο παιδί που ήξερε τι συνέβαινε σε αυτό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Πολυδωροπούλου, Το σπίτι στο τέλος του δρόμου»

(Τρίστιχα, τρίανδρα)

Στην άνοιξη· αραβική ή ευρωπαϊκή

Οι σκέψεις είναι στάχτες, κρύβουν σπίθες·
ποια θέλεις, ποια θα βρεις σαν να ’ν’ η μόνη;
Σ’ αυτήν θα προσφερθείς, για αυτό δεν ήρθες;

Μια θέλεις και τη βρήκες, και πυρώνει
τώρα, Μωχάμετ, που τραβάς το πώμα,
Μοχάμεντ Μπουαζίζι, απ’ το μπιτόνι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Ανάφλεξη»

Η Κάδμω (αποσπάσματα)

Κάθεσαι τώρα στο τραπέζι το τρίκλινο που είναι κόντρα στον τοίχο, μπροστά σ’ ένα παράθυρο. Και γράφεις. Πάντα κόντρα στον τοίχο. Οδός Αριστοτέλους, όταν δοκίμασες για πρώτη φορά τη γραφή, οδός Τιμολέοντος, εκεί που σε βρήκε ο θάνατος της καλύτερης φίλης σου, οδός Κεφαληνίας που σε βρήκε ο πόλεμος, οδός Γκουφιέ, όπου έμενες εσύ στο κάτω μέρος του σπιτιού και πάνω κατοικούσε η άλλη φίλη σου, η Μάρω — που έμεινε στη μνήμη σου, και στην Ιστορία, τουφεκισμένη με το πολυβόλο από τον ξένο εχθρό, μέσα στην Κατοχή. Στο χώρο του Θυσιαστηρίου της Καισαριανής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μέλπω Αξιώτη, τα πράγματα που τους κάνει ο χρόνος το χατήρι να τα διατηρεί»

Από τις εκδόσεις Άγρα

H ΣΥΝΤΟΜΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚH ΠΟΡΕΙΑ του Μάριου Χάκκα, επηρεασμένη βαθιά από την αναμέτρηση με τη θανατηφόρα ασθένειά του, είναι μια πορεία που περιγράφει, με ρεαλισμό και σαρκασμό, το μετεμφυλιακό κράτος και τις απαρχές της Μεταπολίτευσης. Στις σελίδες του Τυφεκιοφόρου του εχθρού παρακολουθούμε τον κοινωνικό τύπο του αριστερού πολίτη («γ’  κατηγορίας »). Παράλληλα, ο Χάκκας μας ξεναγεί στη μεταπολεμική Αθήνα: στην πόλη της «αντιπαροχής» και της αρχιτεκτονικής μετάλλαξης, της ευδαιμονίας, του καταναλωτισμού και της εύκολης κοινωνικής ανόδου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μάριος Χάκκας, Ο τυφεκιοφόρος του εχθρού ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Από την “καθ΄ημάς” Ανατολή προς την Δύση…

Mέσα σε λίγες αράδες θα περιγράψω την πορεία των τελευταίων δύο αιώνων του Νέου Ελληνισμού, συνυφασμένου με την ίδρυση του Νεοελληνικού κράτους. Κυρίαρχο  το θέμα της Ταυτότητας πρωτίστως. Στο Πρότυπο Βασίλειο, στην καθ΄ ημάς Ανατολή, στην Ψωροκώσταινα. Στην νέο-αποικία, στο ξέφραγο αμπέλι. Ανάμεσα στα άλλα, να εντοπίσω  κάτι που παραμένει διαχρονικό: την μετανάστευση – αναφέρομαι εδώ στους Ελληνικούς και Χριστιανικούς πληθυσμούς- (σήμερα των νέων επιστημόνων, της εργατιάς τις προηγούμενες δεκαετίες μετά το τέλος του Β΄παγκοσμίου πολέμου) προς την Δύση, την ίδια στιγμή της υποδοχής εδώ των εξ Ανατολών προερχομένων. Αυτή η διαδικασία συντελεί στην μορφοποίηση της Νεώτερης εκδοχής του Ελληνικού Έθνους, την εμπλουτίζει με μια διαρκή κίνηση,μια αέναη κινητικότητα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαγιαννόπουλος, Σκόνη»

The Trivialist, Από τον βασιλιά Θάνατο στον βασιλιά Ήλιο ―Σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί και άλλες διασκεδαστικές ιστορίες. Εκδόσεις Διόπτρα

Περιγραφή

Ποια είναι η ήπειρος που ονομάζουμε Ευρώπη;
Πότε και πώς θεμελιώθηκε ο νεότερος πολιτισμός της;
Ποια φωτεινά μυαλά και ποιες μοχθηρές προσωπικότητες έγραψαν τις πιο λαμπρές σελίδες και τα πιο αιματοβαμμένα της κεφάλαια;
Σε τούτο το βιβλίο θα απαντήσουμε σε όλα τα παραπάνω και θα δούμε την ευρωπαϊκή ιστορία όπως δεν την έχουμε ξαναδεί. Θα συναντήσουμε εξτραβαγκάν εστεμμένους, πανούργους κληρικούς και διεστραμμένους καλόγερους. Θα μιλήσουμε για επιτήδειους εμπόρους, συνωμότες τραπεζίτες, άπληστους θαλασσοπόρους και ναυτάκια ζουμπουρλούδικα. Θα δούμε μειονότητες καταπιεσμένες, γυναίκες κακοποιημένες, Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Trivialist, Από τον βασιλιά Θάνατο στον βασιλιά Ήλιο ―κυκλοφορεί (απόσπασμα)»

Ο Πατέρας μου μόλις είχε πεθάνει. Ο ρουφιάνος αδερφός μου προσπαθούσε να μου φάει την περιουσία και η μητέρα μου βούλιαζε αργά, βασανιστικά και εκφυλιστικά στο αναπόδραστο γήρας. Αναζητούσα μια διέξοδο από τη νωπή ορφάνια μου, σαν ένας άνθρωπος μόνος πάνω στη γη, συνοδευόμενος από το κάτοπτρο του και την αντανάκλαση όλων των δαιμόνων του που πάσχιζε όχι να νικήσει αλλά να φτάσει σε μια προσωρινή συνθηκολόγηση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Γενεύη»