Εργάκι βγαλμένο από τα κατάστιχα της ζωής του Αντώνη. Ο Ώντεν το΄γραψε κάποτε για μια άλλη ψυχή, πως τάχα «η ζωή του κοντοήμερο θα ήταν». Πώς ταιριάζει στα αλήθεια ο ποιητής τη μοίρα του Αντώνη με τον παλμό του κόσμου. Και η ιστορία τραβά και γίνεται έργο και πάλι πέφτει στην ανυποληψία που σαρώνει την εποχή μας.

(Παλιό, παροπλισμένο λιμάνι. Με τα σκουριασμένα του μηχανήματα, τις σβησμένες μαρκίζες και την απέραντη σειρά των γερανών. Παντού μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τα υλικά μιας ποίησης που ακόμη δεν έχει γραφτεί. Οι γερανοί σημαδεύουν τον ορίζοντα και συγκρατούν όλη αυτή τη σιωπή που δεν έχει αλλού να πάει και έτσι στοιχειώνει ετούτο το λιμάνι, ετούτη τη σκηνή. Δυο τρία δυνατά φώτα  φέγγουν στο τέλος του βραχίονα. Από εκεί και πέρα αρχινάει η θάλασσα με τα ποιήματά της και τους πνιγμένους και τα μετέωρα τα πλοία της, θυσία στον βωμό των οριζόντων.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Jonah»

Μονόπρακτο αφιερωμένο
στα κόκκινα κορίτσια

[Έρημη, αυγουστιάτικη πόλη χωρίς γραμμές άμυνας και τροχοφόρα και με κατάκλειστα μαγαζιά. Στους κακόφημους δρόμους τα κόκκινα κορίτσια κάνουν εκείνο που ξέρουν καλύτερα. Φορούν πολύχρωμα φορέματα και είναι βαμμένες έντονα. Γνωρίζονται καλά μεταξύ τους, τόσο ώστε να περνούν την ώρα τους λέγοντας ιστορίες που ένας θεός ξέρει αν είναι αληθινές. Η Αν είναι καινούρια στους δρόμους και απέραντα όμορφη. Οι φιλενάδες της δεν την συμπαθούν στα αλήθεια και της κάνουν δύσκολη τη ζωή. Και έτσι η Αν στέκει παράμερα και όλο κλαίει επειδή αυτή τη ζωή δεν την φαντάστηκε ποτέ, επειδή αυτή η ζωή είναι επικίνδυνη και μοιάζει τόσο μακρινή από όσα ονειρεύτηκε.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Μέλι στο Τσεκούρι*»

Σκηνή από ένα έργο

 [Κεντράκι εξοχικό σε ελληνική βουνοκορφή. Τριγύρω καλοκαίρι και η θέα ως κάτω στον κάμπο. Μεταλλικά ψυγεία με γυάλινες προθήκες, για πάντα αδειανές, ένα παλιό ημερολόγιο, ο Εσταυρωμένος και ο γέρος από το μυθιστόρημα του Χέμινγουαιη, πάντα παρών, βιγλάτορας του πόντου. Οι τοίχοι είναι σκασμένοι και τα κουρτινάκια χορεύουν κάθε τόσο από τον άνεμο που φθάνει ξαφνικά και ξεθυμαίνει τα άλικα τα ρόδα. Ο ιδιοκτήτης, γέρος, απόμαχος της ζωής στέκει σε μια ψάθινη καρέκλα. Η Ελλάς θέλει τα σύμβολα της σε πρώτο πλάνο. Δεν μιλά μονάχα γνέφει και σηκώνεται από τη θέση του μονάχα για να σερβίρει πικρό κρασί εκείνο τον γενναίο που πίνει στην άκρη του μαγαζιού. Τα ρούχα εκείνου του ανθρώπου είναι φθαρμένα. Φοράει κάτι σαν τις σημερινές στολές των πυροσβεστών και έχει στην μέση του ζωσμένο το μαχαίρι. Και η καπνιά λερώνει το πρόσωπο και τα χέρια του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Το μαγαζί των πεθαμένων»

θεατρικό

 [Κήπος κάπου στην πόλη. Τριγύρω σπίτια, προσόψεις πολυκατοικιών. Και στο μέσον μια μικρή, αστική όαση. Τα τραπεζάκια του μαγαζιού είναι παλιά, μεταλλικά. Έχουν από ένα ανθοδοχείο, ένα μικρό κεράκι, τασάκι και ένα δεμάτι με συσκευασίες ζάχαρης. Δεν έχει άλλο κόσμο έξω από αυτούς τους δύο. Ο ένας, ντυμένος κάπως επίσημα, ιδρωμένος, με τσαλακωμένα ρούχα και έκδηλη την απελπισία. Και ο άλλος; Πιο ψύχραιμος, πίνει τον καφέ του και όσο μιλάνε κάθε τόσο δείχνει με κάθε τρόπο την έκπληξη και την κατανόηση που περιμένουμε σε ανάλογες περιστάσεις. Εκείνος ο γεμάτος αγωνία ονομάζεται Λουίτζι. Ο άλλος κύριος Μπερνάρντ.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Η τύχη κυρ Τζιουζέπε»

Μικρό θεατρικό
για την ελπίδα

[Δωμάτιο με τοίχους γυμνούς. Λαμπτήρας πυρακτώσεως, ένα τραπέζι και δυο καρέκλες. Στον έναν τοίχο πλήθος οι ανακοινώσεις. Στην απέναντι πλευρά το πλέον διαδεδομένο εικόνισμα του Ιησού, σκέπη και δικαιοσύνη στους αιώνες των αιώνων, είπαν οι προφήτες. Στην μια καρέκλα κάθεται σιδηροδέσμιος ένας άνδρας, όχι πάνω από σαράντα χρονών. Το πουκάμισό του είναι ξεκούμπωτο, έχει το κεφάλι σκυφτό και τα ρούχα του είναι γεμάτα χώματα. Κάποιος μπαίνει στο δωμάτιο. Χτυπάνε οι πόρτες, φύλακες κλειδώνουν και σέρνουν αρμαθιές κλειδιά. Ο κρατούμενος ταράζεται, κοιτάζει με απόγνωση, γυρεύει να βρει τον εαυτό του, σφίγγει τα δόντια. Ακούγεται ο αέρας και η βροχή πάνω στο ελενίτ. Η νεοελληνική αρχιτεκτονική που βρίσκει τα σύμβολά της, δίχως να χάνει ούτε στο ελάχιστο την μεταφυσική που αγαπήθηκε όσο τίποτε, κυριαρχεί εμμέσως στην σκηνογραφία.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Η φλαμουριά»

Έργο μικρό, αιθέρας

(Δωμάτιο μιας κάποιας εποχής. Σκεπασμένα έπιπλα που τ΄αναγνωρίζει κανείς μονάχα από το περίγραμμά τους. Τ΄ακολουθεί το λευκό σεντόνι, έτσι που όλα μες στο δωμάτιο να φαντάζουν απολύτως οραματικά. Στο βάθος ένα κρεβάτι και δυο κηροστάτες σε απόλυτη προσοχή και σιγή. Πάνε τόσα χρόνια που εδώ έζησε ένας θάνατος, κανείς δεν θυμάται πια. Ίσως τα πράγματα να κατέχουν τα κλειδιά της ζωής μας, ίσως στερεώνουν την φλόγα της μνήμης.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ο κύριος Ήστερ φωτισμένος σωστά»

Μικρό θεατρικό
αστικής προελεύσεως 

Σκηνογράφος: «Θα μπορούσε κανείς να τους φανταστεί κάτω από τα φώτα της σκηνής, σε ένα παράπηγμα που παραδέρνει ο άνεμος. Μα για την έκπληξη και την ουσία, τις δίδυμες, άσπονδες αδερφές, για την χάρη τους μόνο, οι τρεις άνδρες βρίσκονται σε ένα σαλόνι, καθώς πρέπει. Ο Φίλιππος Δρακτονταειδής, περιγράφει και πολύ μου ταιριάζουν, τα φορέματα στα καπλάνια από το Σαμπαχάρ, τα ποτήρια Μουράνο, τα παιχνίδια του βαρόνου Μινχάουζεν και οι κούκοι της Γενεύης, καλοταϊσμένοι από χρόνο. Πούδρες και βάζα με μάντολες όλων των γεύσεων και των προελεύσεων. Οι τρεις τους κάθονται στο ανάκλιντρο και κάνουν μια αποτίμηση του αγώνα τους. Για να δούμε λοιπόν». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Τι νομίσατε κύριε Βλάση;»

παράξενο σκετς

Αφηγητής

Σκηνικό βραδινού δρόμου. Δυο τρεις κομπάρσοι περνούν. Ο ένας εκ των πρωταγωνιστών στέκει κάτω από ένα ντροπαλό φανάρι. Τα ρούχα του είναι φθαρμένα, εμπρός του έχει αραδιασμένα μερικά ζευγάρια παπούτσια, ρούχα, μερικά, βαριά τσόχινα πανωφόρια απ’εκείνα που φορούν οι ναυτικοί, κειμήλια στρατιωτικά, με φαγωμένους γιακάδες. Ο δεύτερος πρωταγωνιστής περνά με τους κομπάρσους και ξάφνου σταματά. Από εδώ και πέρα και όσο κρατήσει ο άσχημος καιρός, είναι καλύτερα να φυλαχτείτε. Είπε ο αφηγητής.

(Ο αφηγητής ανοίγει μια ομπρέλα και το σκηνικό μεταμορφώνεται όπως ακριβώς το ‘πε.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: οι μπότες ξέρουν»