Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Στου Θωμά το μαγαζί

Χαιρετισμός στον Θωμά Γκόρπα

Έπεφτε μια ησυχία στο Μεσολόγγι, σκέτος θάνατος. Απρίλης ήταν, μέρες εξόδου, λίγα πράγματα θυμάμαι. Τα καφενεία ήταν άδεια και μόνον ένας δυο ξόδευαν τον καιρό τους στα τραπεζάκια του δρόμου. Πάνε διακόσια χρόνια τώρα που έφυγε και ο τελευταίος από τούτη εδώ την πόλη. Μέρες εξόδου, θυμάσαι, να λαλεί το πουλί, να παίρνει σπυρί και η μάνα να το ζηλεύει.

 Και είναι τα μεσημέρια, πένθιμα, ηρωικά και ασύδοτα έτσι όπως μαίνονται ώρες ολόκληρες υπό τη διαπασών του ήλιου. Ήθελα να ρωτήσω, να μάθω πού πήγαν όλοι μα έπνιγε τη φωνή μου εκείνη η ερημιά. Δεν είχα στη διάθεσή μου χάρτες και κατευθύνσεις, μόνο τον εαυτό μου, λυρικό αφάνταστα και αβαθή. Και εκείνη την ώρα ήταν που ανέβηκε στο στόμα μου μια πίκρα και είδα κάτι ξένους να με κοιτάζουν με τα κατακόκκινα μάτια των ζωντανών και των απεγνωσμένων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Στου Θωμά το μαγαζί»

Γιάννης Πάσχος, Το χρονικό ενός δυσλεκτικού ―Κρατικό Βραβείο 2023

ΟΜΟΦΩΝΗ βράβευση του Γιάννη Πάσχου στην ειδική κατηγορία βιβλίου που προάγει σημαντικά τον διάλογο πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα.

 

«Γιάννης Πάσχος — Το χρονικό ενός δυσλεκτικού: 100 σελίδες μάλαμα! Μια αυτοβιογραφική νουβέλα για ένα παιδί που νίκησε τη δυσλεξία και εκτοξεύθηκε στον κόσμο.»

Στέφανος Τσιτσόπουλος, Athens Voice

«Μια αυτοβιογραφική αφήγηση λιτή όσο πρέπει, περιεκτική όσο πρέπει, εξομολογητική όσο πρέπει — τελικά ανάγνωσμα που το χαίρονται οι ενήλικες και θα το απολαύσουν οι έφηβοι.»

Μάνος Κοντολέων, Bookpress

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Πάσχος, Το χρονικό ενός δυσλεκτικού ―Κρατικό Βραβείο 2023»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Δημήτρης Κανελλόπουλος. Στα χρόνια του κόκκινου κόμη

Δημήτρης Κανελλόπουλος. Στα χρόνια του κόκκινου  κόμη. Ιστορίες. Καστανιώτης, Αθήνα 2023.

Ο συγγραφέας έζησε τέλη του ΄70 στη Ρουμανία του δικτάτορα Τσαουσέσκου («κόκκινος κόμης»). Όντας αριστερός τότε, όπως οι περισσότεροι/ες στη «Γενιά του Πολυτεχνείου», ήρθε σε καταπρόσωπο επαφή με την εξιδανικευμένη πραγματικότητα του «υπαρκτού σοσιαλισμού»: αφενός αδιανόητη αστυνόμευση, αφετέρου ωραιοποίηση της ζοφερής πραγματικότητας.

Αναπαράγει λοιπόν εδώ αξέχαστες φιγούρες και καταστάσεις εκείνης της πραγματικότητας, κάποτε κωμικοτραγικής, με τα μάτια του ξένου φοιτητή – που, ευτυχώς γι’ αυτόν, σπούδασε κι έφυγε–  σε δώδεκα λογοτεχνικά γραμμένες μαρτυρίες, τις οποίες θ’ άξιζε να διαβάσουν ιδίως όσοι/ες επιμένουν να ομνύουν στον απολεσθέντα κομμουνιστικό «παράδεισο», παρελθόν από το 1989-90. Ο Μανέα κι ο Καρταρέσκου δε βγήκαν απ’ το πουθενά. 

(Λέξεις 101)

©Δημήτρης Φύσσας

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Οι ‘Πύρινες Γλώσσες’ του Γιάννη Χρήστου στη Βαρσοβία και ο Κριστώφ Πεντερέτσκι

Ad MemoriamΓιάννης Χρήστου (8 Ιανουαρίου 1926 — 8 Ιανουαρίου 1970)

Αρχείο Αλέξανδρου Αδαμόπουλου

Στις 24 Σεπτεμβρίου 1991, στο 34ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Μουσικής στη Βαρσοβία,  με την πολύτιμη βοήθεια τότε τού μουσικολόγου Απόστολου Κώστιου οργανώσαμε και παίχτηκε το  ορατόριο του Γιάννη Χρήστου οι ‘Πύρινες γλώσσες’, με την Ορχήστρα τής Σιλεσίας, σολίστες τη Μαρκέλλα Χατζιάννο τον Σπύρο Σακκά και τον Βαγγέλη Χατζησίμο, υπό τη διεύθυνση του Πολωνού μαέστρου Jerzy Svoboda. Με είχαν καλέσει, ήμουν παρών και ξέρω από πρώτο χέρι τι εξαιρετικήν εντύπωση άφησε στο κοινό το έργο αυτό. Έδωσε τον τόνο και ο πολύς Κριστώφ Πεντερέτσκι, ο οποίος όχι μόνον ήρθε εκείνο το βράδυ στη συναυλία, και μάλιστα κάθισε ακριβώς δίπλα μου, μα στο τέλος σηκώθηκε απ’ τη θέση του και χειροκροτούσε ενθουσιασμένος. Δεν υπερβάλλω καθόλου· απλώς κυριολεκτώ: Οι ευγενείς Πολωνοί -που μού έκανε εξαιρετικά θετική εντύπωση πόσο πολύ σέβονται τους δημιουργούς και ό,τι έχει σχέση με θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας- θεωρώντας με κατά κάποιο τρόπο ως εκπρόσωπο τού συνθέτη, μ’ έβαλαν να καθίσω στην τιμητική θέση· εκεί δηλαδή όπου θα καθόταν ο ίδιος ο δημιουργός αν ζούσε.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Οι ‘Πύρινες Γλώσσες’ του Γιάννη Χρήστου στη Βαρσοβία και ο Κριστώφ Πεντερέτσκι»

Ρεϋμόν Αρόν, Το Όπιο των Διανοουμένων ―κυκλοφορεί

Κυκλοφορεί για πρώτη φορά στα ελληνικά το βιβλίο του Ρεϋμόν Αρόν Το Όπιο των Διανοουμένων, σε μετάφραση Πέτρου Μαρτινίδη, από τις εκδόσεις της Athens Review of Books. Μαζί με το βιβλίο διανέμεται δωρεάν ένα δοκίμιο του Περικλή Σ. Βαλλιάνου για τον Αρόν. Ζητήστε το στα βιβλιοπωλεία.

Έργο ενός από τα πιο οξυδερκή πνεύματα του εικοστού αιώνα, Το Όπιο των Διανοουμένων διατηρεί πάντα την επικαιρότητά του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρεϋμόν Αρόν, Το Όπιο των Διανοουμένων ―κυκλοφορεί»

Λεωνίδας Καζάσης, Βαρειά η μπότα της πατριαρχίας βυσσοδομεί, θέτοντάς τους στην υπηρεσία της

Η κοινωνία προόδευσε ξαφνικά: σύμφωνο συμβίωσης για τους ομοφυλόφιλους· γάμος
μεταξύ τους· ανατροφή παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια· δικαίωμα αλλαγής φύλου διά
χρήσεως ορμονών και ακρωτηριασμού γεννητικών οργάνων – ό,τι πιο επώδυνο, πιο
καταστροφικό!

Μεγάλες νίκες, ανέλπιστες των ομοφυλοφίλων· κατά τα άλλα, αποκαλούν πουτάνα, τόσο οι
άνδρες όσο και οι γυναίκες, όποια γυναίκα συνουσιάζεται άνευ υλικών ανταλλαγμάτων, την φύση της ακολουθώντας, ποθώντας τα αρσενικά, επιδιώκοντας την ανυπέρβλητη του οργασμού χαρά! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Βαρειά η μπότα της πατριαρχίας βυσσοδομεί, θέτοντάς τους στην υπηρεσία της»

Μίλαν Κούντερα, Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι [απόσπασμα]

Όσο πιο βαρύ είναι το φορτίο, όσο πιο κοντινή στη γη είναι η ζωή μας, τόσο είναι πιο αληθινή πιο πραγματική. Σ΄αντιστάθμισμα, η ολική απουσία του φορτίου κάνει το ανθρώπινο ον να γίνεται πιο ελαφρύ απ΄τον άνεμο, να πετάει, ν΄απομακρύνεται από τη γη, απ΄το  γήινο είναι, να μην είναι παρά μόνο κατά το ήμιση αληθινό και οι κινήσεις του να είναι εξίσου ελεύθερες όσο και χωρίς σημασία.

-Δεν μπορεί κανείς ποτέ να ξέρει αυτό που πρέπει να θέλει, γιατί έχουμε μόνο μια ζωή και δεν μπορούμε ούτε να την συγκρίνουμε  με προηγούμενες ζωές, ούτε να την επανορθώσουμε σε ζωές επερχόμενες.

-Το να μην μπορείς να ζήσεις παρά μόνο μια ζωή, είναι σαν να μην τη ζεις καθόλου.

Ο έρωτας δεν εκδηλώνεται με την επιθυμία να κάνεις έρωτα (αυτή η επιθυμία ταιριάζει σε αναρίθμητο πλήθος γυναικών) αλλά με την επιθυμία του μοιρασμένου ύπνου (αυτή η επιθυμία δεν αφορά παρά μια και μόνο γυναίκα) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μίλαν Κούντερα, Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι [απόσπασμα]»

Μαρία Αδαμαντίδου,Αχιλλοπούλειο Κοινοτικό Παρθεναγωγείο Καΐρου ―κυκλοφορεί

Από τις ΑΩ Εκδόσεις 80 χρόνια ελληνικής εκπαίδευσης στην Αίγυπτο (1884-1964)

Το Αχιλλοπούλειο Παρθεναγωγείο του Καΐρου υπήρξε επί ογδόντα χρόνια βασικό σημείο αναφοράς στη ζωή των Ελλήνων της αιγυπτιακής πρωτεύουσας ως τόπος εκπαίδευσης, κοινωνικών συναλλαγών και αρωγής, νεανικής δράσης και δημιουργίας.

Το όνομά του παραμένει συνώνυμο με την ευεργεσία που του έδωσε ζωή, με την πίστη στην αξία της εκπαίδευσης, με το πνεύμα κοινωφελείας που διέτρεξε τη δράση του ως κοινοτικού ιδρύματος, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Αδαμαντίδου,Αχιλλοπούλειο Κοινοτικό Παρθεναγωγείο Καΐρου ―κυκλοφορεί»