Από τις εκδόσεις Gutenberg ―Επιστημονική Επιμέλεια: Μαίρη Μικέ, Βασίλης Μακρυδήμας

Η αλληλογραφία καλύπτει το χρονικό διάστημα ανάμεσα στον Μάρτιο του 1962 και τον Ιούνιο του 1964, αριθμεί είκοσι (20) γραπτά τεκμήρια και μοιράζεται ισόποσα ανάμεσα στους αλληλογράφους. Το σώμα της αλληλογραφίας είναι σημαντικό για πολλούς λόγους, καθώς με τρόπο συνήθως υπαινικτικό, που απορροφά την πλεονάζουσα συγκίνηση, αποκαλύπτει με ευκρίνεια την αμοιβαία εκτίμηση ανάμεσα στους δύο αλληλογράφους, διευρύνει τις διόδους επικοινωνίας μεταξύ τους χάρη σε συζητήσεις και κρίσεις για τη λογοτεχνία, την κριτική, την αισθητική, την ιδεολογία· φέρνει στο φως ενδιαφέρουσες αναγνωστικέ ανταποκρίσεις του ενός για τα έργα της άλλης που προετοιμάζονται κι (επαν)εκδίδονται κατά τη διάρκεια της γραπτής τους επικοινωνίας, συντελεί στον εντοπισμό σχέσεων ανάμεσα στις επιστολές και το δημιουργικό έργο και στον φωτισμό μυθοπλαστικών ή ποιητικών κειμένων μ᾽ ένα ίσως διαφορετικό φως, και φυσικά δεν παραλείπει να υπογραμμίσει καθοριστικές συνθήκες του βίου, ειδικά για την Αξιώτη.

✳︎

Από τις εκδόσεις Περισπωμένη

Η ΕΒΔΟΜΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ της Έφης Καλογεροπούλου επιχειρεί να συνδέσει —με υπαρξιακή ένταση και λυρικές αρθρώσεις— τα αιχμηρά θραύσματα της μνήμης, τις χειροπιαστές ψηφίδες της ζωής, τις αιφνίδιες αιωρήσεις του αοράτου. Πρόκειται για μια περιδιάβαση σε ό,τι διασώζει η μνήμη, για μια οντολογική περιπλάνηση στον χρόνο και τον χώρο, όπου η αβεβαιότητα και το τυχαίο κυριαρχούν σε έναν ορίζοντα διαρκούς μεταμόρφωσης.

*   *   *
ΣΩΜΑ ΜΕ ΣΩΜΑ

Υπάρχουν ιστορίες ολόκληρες
που μοιάζουν με αμμόλοφους
πατάς πάνω τους και βουλιάζεις
σε αμίλητο παράπονο
Άλλες χάσκουν ανοιχτές, ερείπια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έφη Καλογεροπούλου, Στο μονοπάτι των σκύλων ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

ΦΤΕΡΟ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ

Ίσως η βαρύτητα συγχωρεί τ’ αδύναμο
όση δύναμη κι αν του ασκηθεί, δεν το έλκει
-ή μήπως δυνατό;-
φτερό στον άνεμο
λικνίζεται αισθησιακά στον ρυθμό του
ακολουθεί
με μια νωχελικότητα
που εξαιτίας της η λύπηση παρατείνει τη ζωή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Κυριτσιοπούλου, Με μια υπεκφυγή»

Ανταπόκριση
από το χείλος του παραθυριού

Για αυτό
αγαπάμε την ποίηση
μπορεί
να μας τυραννεί,
μπορεί
να μας ευλογεί
Οδυσσέας Ελύτης

Η Τζούλια είναι συνδεδεμένη με ένα σωρό μηχανήματα. Πίσω της σέρνει μπερδεμένα σωληνάκια ενώ τη συνοδεύει πιστός φρουρός της θαρρείς, ένας ορθοστάτης. Αυτός διαθέτει προσαρμοσμένα διάφορα δοχεία που σταλάζουν αργά, καθένα στον αυστηρό του ρυθμό. Η Τζούλια παίρνει αγκαζέ τον ορθοστάτη της και περπατάει αργά μες στο δωμάτιο. Νιώθει τυχερή και είναι αστείο θα έλεγε κανείς, μα εκείνη έμαθε να αρκείται στα απλά και τα λίγα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Gioco rotto»

Πληγή

Όταν έχει πανσέληνο
βγαίνουν αυτοί που αγαπούν
και κοιτάζουν τον ουρανό
άλλοι ζουν τον έρωτα
κι άλλοι παρακαλούν
για ένα θαύμα
να τους λυτρώσει
από το βάσανο
της ανεκπλήρωτης αγάπης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, παγκόσμιες ημέρες για τα πάντα»

Ακοίμητα χέρια, αυλακωμένα
ξαίνουν τις ατίθασες παραφυάδες του χρόνου
σπέρνουν τον συριγμό της μνήμης
σε γη που πείσμωσε κι άλλο καρπό δεν δίνει
ανασταίνουν τα σιωπηλά βλέφαρα
των πεφιλημένων
εκτείνονται αμήχανα για να αδράξουν άλλα,
καταπονημένα, μάταια χέρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ορέστης Καρατζόγλου, διπρόσωπο να είναι το άπαν»