Αρχείο 25/02/2016

Πέρασε το πρωί του να αδειάζει ντουλάπες και συρτάρια. Κουστούμια, παντελόνια, πουκάμισα λευκά, γραβάτες, γυαλιστερά καλά παπούτσια έμπαιναν πρόχειρα σε μαύρες σακκούλες που φούσκωναν στο δωμάτιο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλεξάνδρα Αλεξανδρίδου, Μιάν άλλη φορά [2016]»

Αρχείο 24/02/2016 /Εκδόσεις Μικρή Άρκτος, 2014

(07:12) Η πάλη της αντάρας με το σύθαμπο

Γράφω δεν θα πει δημιουργώ
θα πει διαχειρίζομαι, επισημαίνω.
(Νεωτερισμοί και ανατροπές είναι έργα του αναγνώστη.)
Γράφω σημαίνει ξαναγράφω, ομολογώ τι διάβασα.
Χαρτογραφώ ένα μονοπάτι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξιος Μάινας, τρία ποιήματα από το “Το ξυράφι του Όκαμ”»

Αρχείο 22/02/2016

η μαμά είχε μακριά μαύρα μαλλιά
όταν τα χτένιζε γυάλιζαν σαν τα κορμιά των νέγρων που πλένονταν στο ποτάμι του Σιουδάδ Ντελ Εστέ
η μαμά είχε λυγερό γυαλιστερό κορμί όπως τα κριθάρια στα λιάνος του ποταμού Ιούνη μήνα
η μαμά είχε εμένα και σε λίγους μήνες θα είχε και τον αδελφό μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Η μαμά χτένιζε τα μαλλιά της κάτω από το φεγγάρι, κύριε Ζήσιμε [2016]»

Αρχείο 21/02/2016 -Της Κυριακής

Ό,τι ήταν ο Λεονάρντο Nτα Bίντσι για την εποχή του, το ίδιο απάνω κάτω είναι και ο Mέντης Mποσταντζόγλου για την σημερινή εποχή. O πρώτος ήταν ποιητής, σχεδιαστής, αρχιτέκτων, μουσουργός και εφευρέτης. Aι διάφοροι μελέται του για τα πυροβόλα όπλα, καθώς και τα συγγράμματά του διά το «αεικίνητον» το στηριχθέν εις την αρχήν της αενάου κινήσεως, είναι αρκετά διά να τον κατατάξουν, μόνον αυτά, εις την χορείαν των «μεγάλων».  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μποστ, Oλίγα λόγια διά τον καλλιτέχνη [2016]»

Κινητήρες

Τετρακινητήριο το βούισμα του καιρού
μέσ’ στο μικρό μου κεφάλι το αδαμάντινο
από παλιά στολίδια παλιές γενιές αχράντων μυστηρίων
που δεν βλέπουν πια παρά με τα μάτια των λουλουδιών
τις ταράτσες σπιτιών ερημωμένων
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 19/02/2016

Ι.
Ψηλαφώ τον αέραασυνάρτητα
Προσπαθώντας να αποδώσω το σκοτάδι
στις πολύχρωμες κουρτίνες

Οι φόβοι μου
-χρόνια τώρα-
τέμνονται
όπως οι μαύροι κύκλοι
κάτω απ’ τα κουρασμένα μάτια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Λεβεντόπουλος, Τρία σύντομα μεσάνυχτα»

Αρχείο 19/02/2016

Η στάχτη

Το ηφαίστειο που μάζευε τη δύναμή του σαν το κακό σπυρί
ξέσπασε ένα πρωί
κι όλη μέρα ξερνούσε στάχτη
μέχρι που γέμισε το τόπο στάχτες και ησύχασε .

Την άλλη μέρα βγήκε o ήλιος ο παντοτινός ,γκρίζος .
βγήκαν κι οι άνθρωποι και κοίταζαν και κοιταζόντουσαν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Ψαράκης, “…στους γκρεμούς, και στην ερημία του Λιβυκού” -ποίηση»

Αρχείο 18/02/2016

Σήμερα το απόγευμα ο καιρός ήταν βροχερός. Η πόλη μύριζε πεθαμένο ψάρι. Βγήκα στη βεράντα κι έστησα το μεγάλο κάδρο με τη φωτογραφία σου στην πολυθρόνα. Εκείνο το μεγάλο, που το έβρισκες τερατώδες, κι έλεγες πως ένα τόσο μεγεθυμένο πρόσωπο δεν είναι πρόσωπο αλλά εφιάλτης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Τσάι κεράσι [2016]»