Έλενα Κουρή, Παρακαταθηκών και δανείων ―από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου

 Έλενα Κουρή, Παρακαταθηκών και δανείων, εκδόσεις Κύμα

«Η νύχτα κοιμάται στις επάλξεις…»

Η Έλενα Κουρή εμφανίζεται για πρώτη φορά στα λογοτεχνικά δρώμενα. Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή η οποία συνδυάζει όλα τα χαρακτηριστικά των σύγχρονων τάσεων στην ποίηση. Ο αφηγηματικός και βιωματικός χαρακτήρας της, ο ελεύθερος στίχος, η εξομολογητική διάθεση, καθώς και τα υπερρεαλιστικά στοιχεία που φέρει στα σπλάχνα της την καθιστούν αναγνωρίσιμη. Στην ποιητική της κατοικούν ελάχιστα επίθετα, τα οποία χρησιμοποιεί με μια οικονομία που ωθεί τα ρήματα κίνησης στο προσκήνιο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έλενα Κουρή, Παρακαταθηκών και δανείων ―από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Τρεις περιστάσεις

Από μια βιβλιοπαρουσίαση

Το καλό με τα σαλόνια των καθώς πρέπει ξενοδοχείων είναι η πληθώρα των κρυψώνων. Μπορείς να βρεις μια ολόκληρη παρέα πίσω από τον μαρμάρινο κίονα. Ή πάλι καμουφλαρισμένους ίσως διακρίνεις δυο που συζητούν με εμπιστευτικότητα κάποιο θέμα.

Ο κύριος Φ., το τιμώμενο πρόσωπο της βραδιάς περιφερόταν με το ποτό του δίχως σκοπό. Χαιρετούσε κάποιους γνωστούς βεβαίως, μιλούσε για πολιτική βεβαίως, έδινε αποστομωτικές απαντήσεις. Βεβαίως. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Τρεις περιστάσεις»

Ησίοδος, η δύναμη του ανέμου, του βοριά. Το γέροντα γοργόδρομο τον κάνει

Έργα και Ημέραι (απόσπ.)

Το Ληναιώνα μήνα —μέρες κακές, που γδέρνουν όλες τους ακόμη και τα βόδια—
να τον φυλάγεσαι, καθώς και τα νερά τα παγωμένα που εμφανίζονται
πάνω στη γη σκληρά σαν ο βοριάς φυσήξει.
Αυτός από τη Θράκη την ιππότροφη μες στο πλατύ το πέλαγος
φυσώντας το σηκώνει. Μουγκρίζει το δάσος και η γη.
Πολλές βελανιδιές ψηλόκορφες κι έλατα ογκώδη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ησίοδος, η δύναμη του ανέμου, του βοριά. Το γέροντα γοργόδρομο τον κάνει»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Comme Des Fleurs

κλοουνερί των ημερών

ολυσύχναστο κεντράκι. Σούρουπο. Το θέλει η παράδοση, τη μέρα των Θεοφανείων η Κλαίρη και η Ντορ να συναντιούνται σε αυτό εδώ το καφέ. Καμιά τους δεν θυμάται πώς το διαλέξανε. Μόνο σημειώνουν στο ηλεκτρονικό τους ευρετήριο την ημερομηνία και μεταξύ άλλων πολλών ασχολιών κάνουν έναν κόπο ακόμη. Ωστόσο χαίρονται όταν συναντιούνται, νομίζουν πως κάνουν κάτι μυστικό πως κάτι διαπράττουν. Είναι και οι δυο καθώς πρέπει κυρίες, ίσως ακόμη θελκτικές, με μια διακριτική απόχρωση χρόνου εδώ και εκεί, τριγύρω από τα μάτια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Comme Des Fleurs»

Σοφιαλένα Ψαρρά, Έκθεση ιδεών

Χώριζε το κείμενό σου σε παραγράφους.
Οι κανόνες υπάρχουν για να τους τηρείς.
Κομμάτιασε τη σκέψη σου.
Σε τάξη να μπουν οι ιδέες.
Εύληπτα να γίνουν τα νοήματα.
Τίποτα άδηλο.
Κανένας επικίνδυνος υπαινιγμός.
Ακολούθησε τις νόρμες.
Με συμβολισμούς μη ματαιοπονείς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφιαλένα Ψαρρά, Έκθεση ιδεών»

Ιφιγένεια Σιαφάκα, Φλούδια απ’ το ήπαρ των βυθών ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις εκδόσεις Δρόμων

ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗ
Σ’ ένα οικοσύστημα βουβό
Όταν και τα παλιά παραθυρόφυλλα
Ορθώνουν αντίσταση στον άνεμο
Βαριανασαίνει ο χρόνος ατονεί
Σαν τα ξεθυμασμένα πλέον χρώματα
Στις πολυκατοικίες τού Εβδομήντα
Με πρόσφορους ακάλυπτους
Για πράξεις όταν ρίχνονται γκρεμίσματα
Από το βλέμμα εκείνο που τις τύφλωσε
Να οριστούν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιφιγένεια Σιαφάκα, Φλούδια απ’ το ήπαρ των βυθών ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Δημήτρης Καλοκύρης, Παρασάγγες – Τόμος Γ΄ ―κυκλοφορεί

Από τις εκδόσεις Άγρα

Πιστεύοντας ακράδαντα ότι η Κρεμαγιέρα είναι μια συσκευή που έχει να κάνει με την
επεξεργασία γάλακτος και τη ζαχαροπλαστική (ή είναι κάτι σαν το κρεμόριο, ας πούμε,
άσπροι κρύσταλλοι που προέρχονται από το κατακάθι του κρασιού, την τρύγα)· ότι το
Ακρόμπαρο αναφέρεται σε μεθοριακό κυλικείο που αναδίδει μια ιδιαίτερη οσμή (barila)· η
Πεταλούδα του Γκαζιού ότι είναι ένα είδος λεπιδόπτερου που ευδοκιμεί μέσα σε υγραέριο –
κατά προτίμησιν στην ομώνυμη περιοχή του Λεκανοπεδίου· Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Καλοκύρης, Παρασάγγες – Τόμος Γ΄ ―κυκλοφορεί»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Λάμπα Φθορίου

κρύα και τεράστια η μοναξιά
του χρόνου που τελειώνει

Κάθισε στην ίδια θέση. Σταύρωσε τα χέρια του, κοιτάζοντας μυστικά μην τύχει και τον δει από καμιά γωνιά. Η μητέρα επέμενε με όλα αυτά τα πράγματα. Μια λάθος εκτίμηση, ένα άστοχο φέρσιμο θα μπορούσε να την βγάλει εκτός εαυτού. Έπειτα μια αλυσιδωτή αντίδραση πυροδοτούσε μια ευφάνταστη τιμωρία που μέχρι τότε κανένας νους δεν είχε σκαρφιστεί. Το σταύρωμα των χεριών, οι αγκώνες πάνω στο τραπέζι και κάτι άλλα τελείως απρόσμενες επισημάνσεις, πλούτιζαν με κάτι σαν μεταφυσική τη ζωή του. Τότε, όμως, τότε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Λάμπα Φθορίου»