Ακοίμητα χέρια, αυλακωμένα
ξαίνουν τις ατίθασες παραφυάδες του χρόνου
σπέρνουν τον συριγμό της μνήμης
σε γη που πείσμωσε κι άλλο καρπό δεν δίνει
ανασταίνουν τα σιωπηλά βλέφαρα
των πεφιλημένων
εκτείνονται αμήχανα για να αδράξουν άλλα,
καταπονημένα, μάταια χέρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ορέστης Καρατζόγλου, διπρόσωπο να είναι το άπαν»

Μου έγραψες κάποτε:
«Την ζωγραφική, μονάχα κουβαλώ
στα ραγισμένα μάτια,
τη ζωή μου τοποθέτησα
στον άφθαρτο τούτο τόπο,
μέσα σ’αυτόν τον ναό της Μαδρίτης,
έθαψα τα όνειρά μου.
Καθημερινά,
φροντίζω βασιλείς,
υπηρέτες, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολυμπία Θεοδοσίου, O ήρωας»

Ισορροπιστές

Θλιμμένος ο φλύαρος
όταν λιμνάζουνε οι λέξεις
μες στο στόμα του σαν βούρκος
και λάμνει σιωπηλός.

Θλιμμένος ο σιωπηλός
όταν ξεκλειδώνουν οι επιτηδεύσεις
το στόμα του σαν βεστιάριο
και ντύνεται φλύαρος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Δρουγαλάς, τρία ποιήματα»

Συμφορὰ μεγὰλη
(στιχοποιηση του τραγουδιου «Великая Россия», Вероника Сыромля)

Μὲσα στο καμὶνι δεν αντὲχεις,
στὲρεψαν οι λὶμνες – τα νερὰ.
Γὺρω σου συντρὶμμια μὸνο βλὲπεις,
αὶματα, μισθωτὴ σκλαβιὰ.

Μὲσα τους τον ὲρωτα σκοτὼσαν,
μὶσησαν βαθειὰ τη λευτεριὰ,
πὺραυλοι ανὲμους αμαυρὼσαν, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Στο όνειρο να περπατάς»

Στον Θοδωρή

Σ’ έχω εκπροσωπήσει στους πιο παράδοξους δρόμους
σε όλα τα αδιέξοδα της νεκρής πολιτείας
Σ’ έχω λαχταρήσει μεσάνυχτα μπροστά στο μόλο
με τα καΐκια αραγμένα μέσα στη συντέλεια του σκότους
Σ’ έχω διψάσει σε όλες τις ερήμους της εποχής
βεδουίνος του απογεύματος να τρέχω τις ώρες του ανθρώπου
Σ’ έχω διαβάσει έως τα έγκατα της ψυχής Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Οντολογία της προσέγγισης»

Ωδή σε νεκρό αγαπημένο

Σου βάζω τα χρυσάνθεμα
Και το κερί ανάβω
Ωδή ψυχής καταλαμβάνω
Θολό αγνάντεμα

Με φάρσα θύμιζε το χθες
Σιγή πλανιέται τώρα
Μπουμπούκια άνθιζαν απ’ώρα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καλλιόπη Νικητίδου, Δύο ποιήματα»

Από τις εκδόσεις Ελκυστής

οι σιωπές μας

Στις σιωπές μας
απόψε να σταθούμε
ν’ αφουγκραστούμε
ο ένας πλάι στον άλλο
με προσοχή μεγάλη
όσα δεν είπαμε τόσο καιρό να πούμε
μέσα στου κόσμου την ανεμοζάλη
Ψίθυρους της ψυχής μας
και του νου
να μοιραστούμε
ν’ αρτυθούμε λίγη ελπίδα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανδρέας Δαβουρλής, Τριθέκτη ώρα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»