Αρχείο 08/04/2016

Ο Γιώργος Δρανδάκης είχε επιλέξει τον στίχο του Έζρα Πάουντ από τα Cantos της Πίζας, αν δεν κάνω λάθος, «δέκα χρόνια ασυντόνιστος με την εποχή του», ως προμετωπίδα της τρίτης του ποιητικής συλλογής «Ένα παιδί του Καρλ Μαρξ και της Κόκα-Κόλα», που παραμένει πιστεύω ο πιο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Γιώργος Δρανδάκης, Εξήντα χρόνια ασυντόνιστος με την εποχή του»

Αρχείο 25/03/2016

…δεν  θα  μας  πληγώνει  ούτε  ένα  κίτρινο  φύλλο,
όταν συγκατοικήσουμε  ξανά  σε  ένα  εξαίσιο
ρετιρέ  μαζί  με  όλους  μας  τους  φίλους.

Τέλη Ιουνίου του δύο χιλιάδες τόσο… Στο εξαίσιο ρετιρέ της Αγγελικής μαζί με όλους τους φίλους της: ο Χρίστος Ρουμελιωτάκης με τη γυναίκα του, ο Μιχάλης Πιερής με τις συναδέλφισές του στην έδρα νεοελληνικών σπουδών στο Ίδρυμα Σαββίδη, ο Μιχάλης Γκανάς με την Πόπη, ο Γιάννης Πατίλης με την Ηρώ, ο Γιώργος Δρανδάκης με τον εαυτό του, ο Λουκάς Λουκάκης προσκεκλημένος δικός μου μαζί με την Ελπίδα Πασαμιχάλη, και οι δικαιολογημένοι απόντες σαν τον Δημήτρη Κανελλόπουλο και δεν ξέρω ποιους άλλους… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Μνήμη Αγγελικής Κωσταβάρα»

Αρχείο 11/03/2016

Τον Καραγάτση πριν ακόμη τον διαβάσω, τον κατοίκισα. Το 1959 ο πατέρας μου έκτισε ένα δυαράκι «Τέρμα Καραγάτση», σε ένα οικόπεδο 350 τμ, με την προοπτική να κτίσει σιγά σιγά και τον υπόλοιπο χώρο, πράγμα που έκανε, κτίζοντας γύρω στα 150 τμ, και μάλιστα διώροφο, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Τέρμα Καραγάτση [2016]»

Αρχείο 26/02/2016

Προδημοσίευση της συμμετοχής του ποιητή Σ.Π. στο περιοδικό Εμβόλιμον #77-78 (Φθινόπωρο 2015-Χειμώνας 2016),«Αφιέρωμα στον Νίκο-Αλέξη Ασλάνογλου» Γράφουν: Άννα Αφεντουλίδου, Βασίλης Βασιλικός, Χρύσα Βλάχου, Παναγιώτης Γούτας, Γιώργος Χ. Θεοχάρης, Βασίλης Ιωαννίδης, Θωμάς Ιωάννου, Έφη καλογεροπούλου, Βαλεντίνη Καμπάτζα, κ.α.

Ο Τάσος Κόρφης χωρίς να με γνωρίζει προσωπικά, με ανθολογούσε τακτικά στην ετήσια ανθολογία του «ΦΩΝΕΣ» (αυστηρά ένα ποίημα από κάθε ποιητή, ακόμα κι αν είχε δημοσιευθεί σε εφημερίδα ή περιοδικό Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Τα τρόλεϊ πάνε Φάληρο [2016]»

Αρχείο 12/02/2016

Την επόμενη μέρα άρχισε να βρέχει από το πρωί. Τα άσπρα τριαντάφυλλα είχαν σκύψει το λαιμό τους στο δήμιο, είχαν πέσει στα γόνατα πάνω στον κήπο με το τριφύλλι (το γκαζόν σιγά-σιγά είχε αρχίσει να αντικαθίσταται τόπους-τόπους). Κήπος περίφρακτος, με τον περίβολό του που τον είχαν καλύψει πλέον τα αναρριχώμενα: το ριχόσπερμα, τα γιασεμιά, οι αγγελικές, οι πικροδάφνες, τα ρόδα κοκτέιλ, και οι ψηλές δάφνες με τα μικρά ανθάκια που στριφογύριζαν στο στοργικό μήνα Μάιο, με τους πλούσιους αέρηδες και τις χαμηλές για την εποχή θερμοκρασίες. Άρχισε πάλι να βρέχει λοιπόν, όπως το συνήθιζε φέτος κάθε μέρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Μνήμη Γιάννη Ζουγανέλη»

Αρχείο 29.1.2016

Δεν μπορώ να διαβάσω.
Το άγχος που μου προκαλεί η ανάγνωση ενός νέου βιβλίου, με οδηγεί πολύ συχνά σε άσκοπους νυχτερινούς περιπάτους στην πόλη. Αντί ν’ ανοίξω το βιβλίο, ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου και χάνομαι. Τις προάλλες κατέβαινα τη μεταμεσονύχτια Πανεπιστημίου μέσ’ στο απόλυτο κενό του μυαλού μου, θεωρώντας με ευτυχή που είχα κατακτήσει μια παρόμοια διανοητική κατάσταση, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Ο πυροβολημένος αναγνώστης [2016]»

Αρχείο 15/01/2016

«Για το άνοιγμα της θύρας πατήστε το κομβίον», διάβαζα και δεν το πίστευα. Είναι αλήθεια πως είχα πιει αρκετά ούζα στο παραλιακό ουζερί, Σάββατο μεσημέρι, κι επέστρεφα με το προσφιλές μου όχημα μεταφοράς το Τραμ, προς τα Ιλίσια πεδία των Αθηνών, όπως αποκαλούσε το προάστιο της Νέας Σμύρνης ο αγαπητός Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου, αλλά και πάλι κόλλησα. Μήπως ήθελε να πει «πόρτα» και «κουμπί»; Ίνα ανοίξετε την θύρα πατήσατε το κομβίον ή Δια το άνοιγμα της θύρας πατήσατε το κομβίον, ή Για το άνοιγμα της πόρτας πατήστε το κουμπί; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια, Ανάγνωση και Οινοκατανάλωση: η επιστροφή του κομβίου»

Αρχείο 27/11/2015

(παλαιά και νέα δυσάρεστα κείμενα)

Η μουσίτσα είναι γένους αρσενικού. Έχει τατουάζ στα μπράτσα και τις ωμοπλάτες. Φέρει αλογουρά, και περιποιημένο μούσι, ενίοτε στολίζει το πέτο με ένα πορφυρό γαρύφαλλο. Στην απόλυτη έκφρασή της είναι άνδρας άνω των εξήντα χρονών κι απολαμβάνει παχιάς συντάξεως γήρατος. Συνήθως έχει διατελέσει σε υψηλές διευθυντικές θέσεις (στο Δημόσιο ή Ιδιωτικό τομέα δεν έχει καμιά απολύτως σημασία), ή υπήρξε ιδιοκτήτης εμπορικού καταστήματος. Ήταν, είναι και παραμένει παντρεμένος. Έχει τελέσει μόνον ένα γάμο. Έχει παιδιά κι εγγόνια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Οι μαϊντανοί των πολιτιστικών»