ΘΑ

Ναι! Στις χαράδρες του λαιμού, στα ρυάκια τους, τα χέλια των χειλιών μου θα ελίσσονται, όταν πια δεν θα λέγεσαι Νέηνταρ Μπόρομιρ ή Αρθούρος, και οι Λόγοι του Οίκου σου θα μου ανήκουν. Θα σου μαγειρεύω σμέουρα και οβριές, και στις λόχμες θα διαβάζω τους παλμούς σου. Θα με λες Λoβ, και θα βγαίνουν μικρές φωτιές απ’ το στόμα σου. Στη λεκάνη μου θα πλένεσαι σπαρτός για ν’ αφαιρέσεις τα σημάδια της θεογονίας. Αμετανόητα γήινος.
Στ’ άγρια βελανίδια θα βρίσκουμε την τύχη μας και ο Χρόνος θα μας παρακαλάει να ψηλώσει. Μα δεν θα γίνεται.
Γιατί θα έχουμε περάσει από πάνω του.
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

– Βρέχει πάλι! Ωχ!Αυτός ο βήχας!
Μα τι μούρθε τώρα και τα ξαναθυμήθηκα; Ξέρετε όμως; Έχουν καμιά φορά το γούστο τους και τα παλιά… τα περασμένα… Μπα όχι· δεν είν΄ αυτό που λέτε. Μαύρα και σκοτεινά ήτανε τα δικά μου. Μα να, τώρα δα, έτσι που τα λέγαμε… Κάτι πράματα! Καλέ, είναι να σκάνει κανείς στα γέλια, σα βάζει με το νου, που πάει καμιά φορά η κουβέντα… Κ΄ ύστερα ξέρετε; Εσάς, δε σας θεωρώ πια ξένο… Αλήθεια! Θέλετε, λοιπόν, να μιλήσουμε σοβαρά; Μα πώς ήρθε έτσι ο λόγος! Θε μου αυτός ο βήχας! Αχ! έτσι έβηχε κ΄ η μάνα μου… Το ξέρω… το ξέρω… απ΄ αυτό θα πάω κι εγώ… έτσι έβηχε και κείνη τις μέρες που… Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

Ο Μανουέλ ντελ Ρίο, καταγωγή
Ισπανία, απεβίωσε το Σάββατο
11 Μαϊου , συνεπεία ενός
δυστυχήματος. Η σορρός του
κείται στο D´Agostino
Funeral Home. Haskell. New Jersey.
Θα γίνει ασματική λειτουργία
στις 9,30, στο St. Francis.

Είναι μια ιστορία που αρχίζει
με ήλιο και πέτρα, και που τελειώνει σ’ ενα τραπέζι, στο D´Agostino,
με λουλούδια και κεριά ηλεκτρικά. Είναι μια ιστορία που αρχίζει
σε μιαν ακτή του Ατλαντικού. Συνεχίζεται σε μια καμπίνα τρίτης, πάνω στα κύματα
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

0. Πρόναος

Ναοί ξυλόστεγοι, θολοσκεπείς, ενίοτε πλακόστρωτοι
συνήθως όμως ορθογώνιοι
από σκυρόδεμα οπλισμένο και γυαλί
με ανοδιωμένο αλουμίνιο
και χωνευτό ατσάλι, κυκλοτερείς
τρίκογχοι ή τετράκογχοι, οκταγωνικοί
πολύκλιτοι, τρουλλαίοι, με ψευδοροφές
έμπλεοι φώτων και μελωδικών αόριστων διαχύσεων, ναοί
κράτος εν κράτει ο καθένας αυτοδύναμο

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Πρώτη δημοσιοποίηση

Στο Θωμά Κοροβίνη

Ι
Ό,τι γράφω είναι γεμάτο καφενεία:
Μαρμάρινα τραπέζια, αρχαία ψυγεία, σκόνη, τσόχα,
Πατάρια όπου ποτέ κανείς δεν ανεβαίνει
Τηλεοράσεις ανοιχτές που ουδείς ποτέ προσέχει
(Εκτός κι αν είναι κάνα ματς, μάλιστα κάποιο ντέρμπι)
Και ραδιόφωνα ανοιχτά που ουδείς ποτέ ακούει.
Με γεροντάκια στις καρέκλες με καμπύλες πλάτες
Με τις απίθανες, τις πιο ετερόκλητες διακοσμήσεις
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Ό,τι γράφω είναι γεμάτο καφενεία»

Ἀσμοδαῖος ἦταν τὸ ὄνομα τῆς σατιρικῆς ἐφημερίδας ποὺ ἐξέδιδε ὁ Ῥοΐδης μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1875 καὶ 1876.
Θεοτούμπης ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ ψευδώνυμα ποὺ χρησιμοποιοῦσε στὰ ἄρθρα ποὺ ἔγραφε γιὰ τὸν Ἀσμοδαῖο.

Ὁ Θεοτούμπης παραιτεῖται τοῦ Ἀσμοδαίου, πιθανῶς δὲ καὶ ὁ Ἀσμοδαῖος τῆς δημοσιότητος ἐπί τινα καιρόν· πράττει δὲ τοῦτο κατὰ καθῆκον, πεισθεὶς ὅτι τὰς ἰδέας του περὶ διαθέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς Ἑλλάδος ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος ἀδύνατον εἶναι νὰ συμμερισθῇ ἡ πλειονοψηφία τοῦ εὐγενοῦς κοινοῦ καὶ τῆς γενναίας φρουρᾶς.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 29/02/2016

Το παραδείσιο απόσταγμα
Στην ησυχία
Να πίνονται οι σταγόνες
Λίγο πιο πέρα απ’την βουή,
Απτην πανέμορφη Αθήνα.

Ειναι η εποχή που ο κόσμος είναι
Ενα ακόμη κουνούπι,
Ειναι η εποχή που μετράμε αντίστροφα μέχρι να
Τζιτζικούν τα αστέρια -Σειριος- Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αγαθάγγελος Σταυρόπουλος, “Σείριος και ο Σύριος”»

ΑΡΧΕΙΟ 27/02/2016

Ουτοπία 2

ίσως τελικά η ουτοπία
να μοιάζει με εικόνα
που σφηνώνεται σαν
θραύσμα σφαίρας στο μέσα βλέμμα
και αναπαριστά
μια αόρατη γέφυρα ανάμεσα σε
σένα και τον κόσμο

μια εικόνα που
δεν φοράει λέξεις
παρά μόνο
της στιγμής τα ράσα
και του χώρου το ψέμα

αεροδρόμιο

ενωμένα σύννεφα στους υγρούς διαδρόμους
οδηγούν από τον ορίζοντα στη μνήμη
από κει πάλι πίσω
στα ενδιάμεσα όνειρα της φθαρμένης ζωής

υποσχέσεις δεν πρόλαβαν να γίνουν αυταπάτες
προσδοκίες σε ουρά αναμονής υπέροχων πράξεων
πολύχρωμα τετράγωνα ερωτευμένα με γκρίζα φτερά

αθέατες τουρμπίνες βάζουν μπρος στο μυαλό μου
τρέχω πίσω από το ναρκωμένο πλήθος
που γλιστράει στις σκάλες της μηχανικής αρμονίας

χάνομαι στο χάος και βρίσκω τον εαυτό μου

Τριεθνές

το απόγεμα ήταν άδειο μέσα
στην πυκνότητα του ο αγέρας
φυσούσε περιοδικά σηκώνοντας
βλέμματα που είχαν καιρούς
να κοιτάξουν προς τα σύνορα

τα στάχια είχαν ντυθεί κόκκινα
στον μπλε ορίζοντα της λύπης
και τα πουλιά κούρνιαζαν πάνω
στα σύρματα της λήθης
αδιαφορώντας να πετάξουν

πάλευαν η μνήμη με τον χρόνο
σμίγανε η νοσταλγία με τον πόθο
χώριζαν η μουσική με τις εικόνες

εκκωφαντική ησυχία είχε κατακλύσει τον χώρο

δίνοντας χρώμα στις στάχτες
να φτιάχνουν ποιήματα που θυμίζουv
προσευχές χωρίς αντίκρισμα

*
©Πάνος Ιωαννίδης
Φωτο©Στράτος Φουντούλης

Ο Πάνος Ιωαννίδης γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1978. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες σε πτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο και πραγματοποίησε διδακτορικές σπουδές στην οικονομική γεωγραφία. Πέρα από ποίηση γράφει noir λογοτεχνία. To διήγημα του «Η Γυναίκα από τη Ζυρίχη» διακρίθηκε στον 1ο διαγωνισμό της Ελληνικής Λέσχης Αστυνομικής Λογοτεχνίας», το 2013 ενώ η πρώτη του ποιητική συλλογή «Ποιήματα της Στιγμής και άλλες Ουτοπικές Ιστορίες» κυκλοφόρησε σε ηλεκτρονική μορφή το 2014. Ζει στη Δράμα μαζί με την σύντροφο του και τον γιό τους. Είναι ο διαχειριστής του ιστολογίουwww.negraliteratura.blogspot.gr

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε