Το Ντιτρόιτ στέλνει σήμα κινδύνου. Ολόκληρη η πόλη παρασύρεται απ΄τον άνεμο. Το Ντιτρόιτ κάποτε μεσουρανούσε ανάμεσα στις πολιτείες της κομητείας Γουέιν. Ήταν, καλύτερα, μια απ΄τις πόλεις πρότυπα που συντρόφευαν το αμερικάνικο όνειρο. Όμως απόψε την πόλη λυμαίνεται ο κίνδυνος.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Motown»

Αγαπητοί φίλοι συνεργάτες.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κάλεσμα προς φίλους συνεργάτες»

11838

Το ορατό είναιο καμβάς όχι ο πίνακας
Όταν επιστρέψεις λοιπόν- θα περιμένεις πάλι
Κάποτε έβρισκες εδώ περισσότερη σημασία
Όλα κάπως κόβουν κάποιο αόρατο νήμα
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Ίρις η ονυχώδης
[Iris unguicularis]
Ιριδίζοντας
κρατά το κηρύκειο
κι απλώνει φτερά

Κατιφές
[Tagetes erecta]
Ρέει βελούδο
έρωτα εκχύλισμα
flor de muertos

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

Ανδρέας Εμπειρίκος

Αυτά τα ελάσματα, οι εξωφρενικές, μηχανικές κινήσεις που χώρεσαν μες σε ποίηματα. Την όψη της απάντησαν ξανά σε τίτλους παράξενων ποιημάτων. Λέξεις κοντά στα υποθαλάσσια πλάσματα και τους έξαλλους ρυθμούς. Αυτά τα χυτά από χάλυβα, μπρούντζο, καθαρό σίδερο, αυτά που ξαπλώνουν σε κήπους, περιστύλια και δασικά ξέφωτα, αυτά τα γλυπτά σταγόνες, άνθρωποι από πολύ μακριά, μητέρες ριγμένες κάποτε στα κρεββάτια του έρωτα.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 29/12/2016

Κι οι άνθρωποι ξεχνάνε
Γι αυτό και ξανακάνουν τα ίδια λάθη
Γι αυτό και επαναλαμβάνονται
Όταν δεν θυμάσαι μπορείς και συμβιβάζεσαι
Όταν θυμάσαι ο δρόμος είναι διαφορετικός
Μαρία Πανούτσου

Στον Τ.Π

Ήταν μια θεσπέσια νύχτα. Πράγματι ήταν μια νύχτα τόσο διαφορετική από όλες τις άλλες της ζωής μου. Από το πρωί με έτρωγε μια αλλόκοτη ανησυχία. Εκείνη την μέρα όσα με βασάνιζαν καιρό τώρα λες και όλα μαζί δήλωναν την παρουσία τους επιτακτικά, βασανιστικά απαιτώντας μία απάντηση.

Περίμενα αδημονώντας να φτάσει η ώρα που ο Θάνος και ο αδελφός μου θα έβγαιναν έξω για την καθιερωμένη τους πια βόλτα. Είχε βραδιάσει για τα καλά και οι δύο άνδρες ετοιμάζονταν. Να μείνω μόνη, αυτό ήθελα. Η επιθυμία μου ήταν τόσο έντονη που με δυσκολία συγκρατούσα την ανυπομονησία μου. Το σώμα μου πονούσε. Ήθελα να φύγουν εκείνη ακριβώς την στιγμή. Έκανα ότι έγραφα και περίμενα. Τώρα που το σκέφτομαι μετά από τόσο καιρό, μοιάζουν να ήταν όλα προμελετημένα. Και όμως έγιναν όλα τόσο ξαφνικά. Και η απόφαση που πάρθηκε εκείνο το τελευταίο βράδυ στο σπίτι ήρθε ξαφνικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πανούτσου, Η Αναστασία της Πόλης»

Αρχείο 30/11/2016 – Λίγο πριν την μεγάλη σιωπή

Διήγημα σε μορφή θεατρική

“now my fate comes closer inching,
all alone I’ ll end my days.”
Friedrich Schiller

Στην Μνήμη του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου

Πρόσωπα: Αφηγητής, Κασσάνδρα, Φύλακας,
Χώρος: Ύπαιθρος
Χρόνος: Tέλος Καλοκαιριού

Δύο άνθρωποι, μία γυναίκα, η Κασσάνδρα  και ένας άνδρας,  ο φύλακας, περπατούν σε μια ανοιχτωσιά  όπου δεν υπάρχει κανείς. Το τοπίο,  ξερό  χώμα και ένα  δένδρο λίγο πιο πέρα και αυτό απομεινάρι δένδρου, πέτρες παντού. Βουνά  περικλείουν το τοπίο. Μακριά φαίνεται ένα ερειπωμένο κτίσμα. Η Κασσάνδρα περπατάει νευρικά, σπαστά, κάνει μια κίνηση να ελευθερωθεί από το ρούχο της, που σαρώνει το χώμα. Σηκώνει τις άκρες του υφάσματος μέχρι τα γόνατα. Ο άνδρας την ακολουθεί από κοντά  δυο βήματα πιο πίσω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πανούτσου, Κασσάνδρα»