στάχτες

Στον άγνωστο που ξενυχτά
Τεμαχίζω τα μέλη μου αγαπημένε,
Μήπως και η αυγή με βρει κοντά σου.

Ίσως οι μέρες της χαράς να είναι λίγες,
αλλά εκείνη η στιγμή του πάθους
δική μου τώρα είναι
και δεν θα μου την πάρεις.

Άφησαν τα χείλη μου σημάδια στα μαλλιά σου.
Κοίτα το σάλιο πως
στις πτυχές του κορμιού σου στάζει.

Κουρνιάζω όπως πλάσμα δεν έχει γευτεί.
Μη με ξυπνάς
Μόνο πάλεψε το κορμί μου,
ψιθύρισε τον καημό σου,
ξεμαντάλωσε τη γλύκα σου.

Θα μείνω,
μέχρι η μνήμη να φέρει το νέο φεγγάρι,
μέχρι το τώρα να γίνει παρελθόν.

*

©Μαρία Κασσιανή Πανούτσου. Αθήνα 18/01/25. Αφιερωμένα. Συλλογή

φωτο: Στράτος Φουντούλης

✳︎