Αρχείο 1.10.2014

Συντρίμμια

Λίγο καιρό μόνο
κράτησε η φωτιά και έσβησε.
Τι κι αν γκρεμίστηκαν
σχέσεις πολύχρονες
για ν’ ανάψει,
τι κι αν χτίστηκαν
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, τρία ποιήματα [2014]»

Αρχείο 29.9.14

Είχε σφουγγαρίσει το μπροστινό δωμάτιο κι ετοιμαζόταν να αρχίσει στο μικρό που η μάνα της το είχε για εργαστήρι. Σήκωσε τα μάτια για να της πει να περάσει έξω και την είδε να έχει σηκωθεί κιόλας και να κοιτάει πίσω πάνω από τον ώμο της με την έκπληξη ζωγραφισμένη στο πρόσωπο. Γύρισε να δει και μόλις πρόλαβε να στηριχτεί στη σφουγγαρίστρα για να μην πέσει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, απόσπασμα από το ακυκλοφόρητο μυθιστόρημα “Η νύφη”…[2014]»

Αρχείο 28.9.14

Ανία

Κι αυτή η νύχτα θα περάσει

Τούτη η μοναξιά που τριγυρίζει
αβέβαιη σκιά από τα σύρματα του τραμ
πάνω στην υγρή άσφαλτο

Κοιτάζω τα κεφάλια των αμαξάδων
να λυγίζουν μισοκοιμισμένα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Giuseppe Ungaretti -μετάφραση Άννα Κατσιγιάννη [2014]»

Αρχείο 28/09/2014 – Της Κυριακής

Ανία

Κι αυτή η νύχτα θα περάσει

Τούτη η μοναξιά που τριγυρίζει
αβέβαιη σκιά από τα σύρματα του τραμ
πάνω στην υγρή άσφαλτο

Κοιτάζω τα κεφάλια των αμαξάδων
να λυγίζουν μισοκοιμισμένα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Giuseppe Ungaretti -μετάφραση Άννα Κατσιγιάννη»

Αρχείο 26.9.14

Όπως με ήξερες

Όπως με ήξερες,
ακούστηκε κι αυτή τη νύχτα
η ιστορία της ζωής μου
σε ωριαίες συνέχειες.

Ίσως να κατάλαβες
πως τα φανάρια των δρόμων Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θοδωρής Βοριάς, “μια σελίδα μεταμεσονύχτιων ονείρων” -ποίηση [2014]»

Αρχείο 25/09/2014

Ποίημα, ομοίως χρήσιμο και για επιμελητές και για ποιητές

Όλων των συντρόφων μου στην τέχνη:
μερικές ιδέες
για «την ανάφλεξη των καρδιών των ανθρώπων με λέξεις»

Τι είναι η ποίηση;!
Ανοησία.
Αστείο.
Αυτά τ’ αστεία όμως μου φαίνονται τρομερά.
Με το μάτι του μυαλού εγκαταλείποντας την Ομοσπονδία – Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι, Περί ποιητών -μετάφραση Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης»

Αρχείο  24.9.14

Καθόταν στο παράθυρο και κοίταζε το σούρουπο να εισβάλλει στο δρόμο. Το κεφάλι της ακουμπούσε στην κουρτίνα και στα ρουθούνια της είχε τη μυρωδιά του σκονισμένου κρετόν. Ήταν κουρασμένη.
Οι διαβάτες ήταν λιγοστοί. Ο άντρας που βγήκε από το τελευταίο σπίτι, πέρασε γυρίζοντας στο δικό του· άκουσε τα βήματά του να ηχούν ξερά στο τσιμεντένιο πεζοδρόμιο κι έπειτα να κριτσανίζουν στο μονοπάτι με τα τζένερα, μπροστά από τα καινούργια κόκκινα σπίτια.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τζαίημς Τζόυς «Έβελιν», Μετάφραση Άρης Μπερλής [2014]»