Περιεχόμενα τεύχους 138, Απρίλιος 2022

Ιωάννης Μ. Κωνσταντάκος, Έντμουντ Κήλυ, ο πηγαιμός για την Ελλάδα

Έντμουντ Κήλυ (Edmund Keeley), «Έρχεται η μέρα». Μετάφραση Χάρης Βλαβιανός

Πέτρος Μαρτινίδης, Εγκώμιο των πόλεων

Μωυσής Ελισάφ, Μια κυκλοδίωκτη φούγκα του μίσους

Φίνταν Ο’Τουλ (Fintan O’Toole), Άνγκελα Μέρκελ: Η τελευταία του είδους της

Δημήτρις Γαρρής, Πώς η αγάπη γίνεται Ιστορία;

― Οριάνα Φαλλάτσι – Αλέκος Παναγούλης Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Απριλίου 2022 —κυκλοφορεί»

στον Α. Ι.

είχα πιει τόσο που… όχι! ακόμη κι αν δεν είχα πιει τόσο που… όχι! ξανά… ακόμη κι αν δεν είχα πιει θα μου ήταν δύσκολο να αντιμετωπίσω σοβαρά μια εξομολόγηση ανάγκης που ξεκινάει με το: είναι τι έχει ο καθένας μέσα του

τι έχει ο καθένας μέσα του; εκείνο που του φυτεύτηκε κάποτε από τους έξω του και που εξακολουθεί να υπάρχει σε συνάρτηση πάντα με τα έξω του, δηλαδή τους άλλους, τους τρόπους τους, τα γεγονότα που τον αφορούν άμεσα και όσα τον αφορούν έμμεσα, χωρίς να ξεχνάμε τη δική του στάση η οποία έχει ρίζες στο παρελθόν που τον συγκρότησε κι εκείνο που τον επηρεάζει τώρα και που κι εκείνος επηρεάζει αφού, οχι αφού, αν, ναι! αν, αν δεχόμαστε την αρχή (ή αιτιότητα;) της αλληλεπίδρασης Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, το όλον του πολύτιμου ελάχιστου ―ένα μπουκέτο κυκλάμινα το ευχαριστώ―»

Ζοάο Λούις Μπαρρέτο Γκιμαράες, Μεσόγειος ―Μετάφραση Μαρία Παπαδήμα, εκδόσεις Νήσος

Η λάσπη της Ιστορίας

Σε ποιον
άραγε να ανήκε αυτό το ποδήλατο βυθισμένο
στον πυθμένα ενός καναλιού της Ντέλφτ που
τώρα κοιτάζουμε (εγώ
εσύ και
αυτός ο σκύλος) προσεκτικοί στη λάσπη της Ιστορίας;
Με λάσπη ο χρόνος κανονίζει
τη λάσπη της προηγούμενης ιστορίας (αυτό
αποδεικνύει το έγκλημα της Μπαλταζάρ Ζεράρ
που σκότωσε τον Γουλιέλμο της Οράγγης κατ’ εντολήν
του βασιλιά της Ισπανίας). Στρώματα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζοάο Λούις Μπαρρέτο Γκιμαράες, Μεσόγειος ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Η ανταπόκριση δεν αποτέλεσε περιεχόμενο καμιάς φυλλάδας. Κάθε άλλο. Αφορά έναν χαμένο κιόλας καιρό. Τώρα το θέατρο είναι συντρίμμια και κάθε νύχτα βγαίνουν λίγοι λίγοι οι σκοτωμένοι και το ξαναχτίζουν. Οι πληγές τους φαίνονται από μίλια μακριά, πώς να ξεχάσεις; Η ανταπόκριση δεν αποτέλεσε περιεχόμενο καμιάς φυλλάδας, κυρίως λόγω του φόβου της προπαγάνδας που θερίζει λένε, εκεί έξω. Η ανταπόκριση στηρίζεται μονάχα στο ένστικτο, στο στοιχείο το χθόνιο που ορίζει τις τύχες των λαών όταν σημάνει ο πόλεμος.

Απόψε η αίθουσα είναι κατάμεστη. Από παντού συρρέουν τα πλήθη. Οι κυρίες ντυμένες τις ακριβές τουαλέτες από ταφτά, με τα βαριά χρυσάφια στους λαιμούς, στους καρπούς, στις καρδιές. Και οι κύριοι με επίσημο φράκο, ολόλευκο, κολλαριστό πουκάμισο να τους σφίγγει σαν χέρι τους λαιμούς. Το θέατρο αστράφτει, τα χρώματα του δίνουν την αίσθηση ενός τσίρκου, τα άγρια θηρία βρυχώνται στους εξώστες και γελούν και κλείνουν εμπορικές συμφωνίες με βέβαιο κέρδος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Παλιές πρεμιέρες»

Παιδί μου πάει καιρός που έπαψα να σε ξανοίγω πια·
μέσα μου ρίζωσε για σένανε του πόνου η στριγκιά φωνή.
Αυτή η ζωή που μου την στέρησες ολόδική μου ήταν,
πριχού του σκότους τα σαγόνια σε αρπάξουν από εμένα.

Σαν τον αστραφτερό λαμπρό καθρέφτη ήσουν
που μέσα του φαντάζανε τα γέρα μου ανανιωμένα,
καθώς κοντά του έσκυβα και η μορφή μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Μνημοσύνη»