Αρχείο 2.12.2015
Εσύ που με τα χέρια και με τραγούδια της αβύσσου, Βασιλιά μου –
Ω, που χορεύεις την ψυχή μου, έρχομαι και στα πόδια σου καθίζω και μου σκουπίζεις όλα δάκρυα, άλλοτε με τη γλύκα σου με παίζεις σαν ταμπουρίνο και αυτό – απογειώνει σε αναμμένες πίστες την καρδιά μου, και το κορμί μου άλλοτε καταστερίζεις και άλλοτε με κάνεις να βουίζω σαν τη θαλασσινή σπηλιά (τις έχετε άραγε ακούσει, όταν μικρούλη σας πήγαιναν στις πιο ρομαντικές ακρογιαλιές με τους ληστές που οδηγούσανε τα πλοία στο χαμό πάνω στα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Μπερενγκάρια -επιστολή Ένατη [2015]»
*(μα εγώ δεν ήξερα βανίλια τι θα πει)
Mια μέρα, εκεί που περπατούσα, είδα ένα αφρόψαρο στα χαλίκια. Ήταν ασημένιο και πολύ αξιοπρεπές. Κατάλαβα πως την προηγούμενη νύχτα έπρεπε να είχε πολύ κύμα, γιατί εκείνο το πρωί η θάλασσα είχε τραβηχτεί προς τα μέσα και στα βότσαλα υπήρχαν πολλά σκοτωμένα υδρόβια ζώα. Έσκυψα και κοίταξα το αδικοχαμένο αφρόψαρο από κοντά. Όταν τα ζώα είναι τόσο ήσυχα με κάνουν και νιώθω δέος.
ΤρεΣέρ Μονσενιέρ,
Σήμερα έχει υπάρξει μέχρι τώρα διαλογισμός επί της έννοιας της πατρότητας, του εσωτερικού πατέρα και νυμφίου, Θεού, Φρόυντ (“Φροϋλάιν, φρόυντ ή φροϋντίν;”) – το θέμα της πολυγλωσσίας, του Πύργου της Βαβέλ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Η προ-Κυριακή προσευχή [Επιστολή Δεύτερη]»
«Το διεφθαρμένο και χρεοκοπημένο βασίλειο της Μοιρολατρίας θυμίζει την Ελλάδα του σήμερα όσο και ένα νυχτερινό τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων. Να παλεύεις για να καλυτερεύσουν τα πράγματα, ακόμα κι όταν η μοιρολατρία κυριαρχεί. Να προσπαθείς να υλοποιείς το μέλλον από τώρα, και όχι να τα μεταθέτεις όλα σ’ ένα άπιαστο επέκεινα. Υπό το μανδύα του παραμυθιού, παρά τους βασιλιάδες και τις πριγκίπισσες, η Μοιρολα3 είναι ό,τι πιο πολιτικοποιημένο έχω γράψει». Β.Ρ.
Το Παραμύθι της Ανάπτυξης
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ (ΠΟΥ) ΔΕΝ ΟΔΗΓΟΥΝ ΠΟΥΘΕΝΑ…
(Ένα Παραμύθι για τους αγαθούς αγρίους της Ανάπτυξης)
Mια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα νησάκι καταμεσής στο Αιγαίο εζούσε μέσα σε λιτά μεγαλεία ένας γέρο-Βασιλέας παλαιών αρχών και γηραλέων αντιλήψεων. Ήτον πολύ αγαπητός στους υπηκόους του και είχε ένα μοναχοπαίδι. Ετούτο πάλε το Πριγκιπόπουλο είχεν από μικρό δείξει μιαν έφεση προς τα τρανά μεγαλεία και την άνευ ορίων Ανάπτυξη. Κάποτες η θειάκα του νεαρού βλαστού εδώρισε παίγνια εις τον μικρό Πρίγκηπα, ήτοι έναν πλαστικό εξκαφέα, μίαν μηχανική μπουλδόζα και μίαν μπετουνιέρα δια να παίζει, και ο μικρός Πρίγκηψ πλια όλο στα αναπτυξιολάγνα παίγνια είχεν τα μυαλά του.
Αρχείο 20.11.2015
Ως τις πρώτες πρωινές ώρες ψηνόταν στο κρεβάτι του ενώ στον εφιάλτη του καθάριζε ένα βουνό από βραστές πατάτες.
Όταν ξύπνησε, αρχικά σκέφτηκε ότι δεν είχε προνοήσει για καταφύγιο σε περίπτωση πυρηνικού καύσωνα. Η αποθήκη του βέβαια ήταν γεμάτη με τρόφιμα, είδη υγιεινής και ότι άλλο όφειλε να προμηθευτεί ως πολίτης σε μια χώρα που δεν ξέρει που διάολο πηγαίνει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θανάσης Πάνου, Ορθογώνιοι όγκοι φέρετρα [2015]»
Ήρθε και κάθισε σ’ ένα κοτρώνι ο ποιητής.
Δεξιά η Θεσσαλία αριστερά η Ήπειρος. Και κάτω χαμηλά η Παργινόσκαλα, με τα παιδιά τα’ αμούστακα που τα παράχωσε το τάγμα του Γαλάνη. Δίπλα στο κύμα του Ιονίου να τα νανουρίζει μισοζώντανα. Κι είναι ριγμένη πίσω του η Θεσσαλία κι η Τσαριτσάνη. εκεί η Μορφία και τα’ αδέρφια της – κλαρίτες. Ψηλά η Πλατανούσα με τα σκάγια ξώδερμα και μέσα η δόλια μάνα του να περιμένει. Ορθή μπρος στη διαγουμισμένη πόρτα. Μ’ ένα τσεμπέρι σαν τα κράνα, να το κατεβάζει και να βασιλεύει ο κόσμος.
—Που να τραβήξει ο μαύρος ποιητής;
Μέρος Ι
Ανοίγω με δυσκολία τα μάτια. Στην άκρη του καναπέ, το ένα πόδι πάνω στο άλλο. Αποκοιμήθηκα γερμένος στο αριστερό χέρι χωρίς να το καταλάβω, περιμένοντας να αρχίσει να ξημερώνει. Το δεξί μέσα στην τσέπη του παντελονιού, να νιώθω τα χαρτονομίσματα για ασφάλεια. Μουδιασμένο. Ξανακλείνω τα μάτια να αντλήσω κι άλλη δύναμη. Το δωμάτιο του ημιυπόγειου μισοσκότεινο. Από το μικρό φεγγίτη, το μοναδικό λιγοστό φως στον χώρο να σημαδεύει την έξοδο. Έσβησαν και τη λάμπα, όταν έφυγαν. «Χαμένοι», μονολογώ ανακουφισμένος. «Χαμένοι και στα χαρτιά και στους τρόπους», συνεχίζω χαμογελώντας για τη μεγάλη μου ανατροπή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Μαντικός, Τα καμένα χαρτιά»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.