Αρχείο 24.10.2015

– Βρέχει πάλι! Ωχ!Αυτός ο βήχας!
Μα τι μούρθε τώρα και τα ξαναθυμήθηκα; Ξέρετε όμως; Έχουν καμιά φορά το γούστο τους και τα παλιά… τα περασμένα… Μπα όχι· δεν είν΄ αυτό που λέτε. Μαύρα και σκοτεινά ήτανε τα δικά μου. Μα να, τώρα δα, έτσι που τα λέγαμε… Κάτι πράματα! Καλέ, είναι να σκάνει κανείς στα γέλια, σα βάζει με το νου, που πάει καμιά φορά η κουβέντα… Κ΄ ύστερα ξέρετε; Εσάς, δε σας θεωρώ πια ξένο… Αλήθεια! Θέλετε, λοιπόν, να μιλήσουμε σοβαρά; Μα πώς ήρθε έτσι ο λόγος! Θε μου αυτός ο βήχας! Αχ! έτσι έβηχε κ΄ η μάνα μου… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Πικρός, Σαν παραμύθι [2015]»

Αρχείο 16.10.2015

Το διάβασα στην εφημερίδα κι ύστερα στο Ιντερνέτ, αυτή την καταβόθρα που ρουφάει, πολλαπλασιάζει  και αναμοχλεύει τα πάντα προς απόλαυση των αργόσχολων…

Ο γιαπωνέζος βουλευτής Ryuturo Nonomura  κατηγορήθηκε γιατί καταχράστηκε χρήματα του δημοσίου- όλα κι όλα 30,000 ευρώ… Πως έγινε αυτό, ποιες ήταν οι ακριβείς συνθήκες  της εγκληματικής του πράξης το αγνοώ. Τόση ήταν η έκπληξή μου που οι λεπτομέρειες μπήκαν σε δεύτερη μοίρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή, Δημόσια συγνώμη [2015]»

Αρχείο 15/10/2015

Η Γιουλίκα δουλεύει στις καλλιέργειες πιπεριάς στην Ανδραβίδα και τις νύχτες δυσκολεύεται να κοιμηθεί.

Η παρακμή είναι ευλογία. Σε βοηθά να δεις ποιος πραγματικά είσαι και πόσο βαστούν τα κότσια σου. Όταν με χτύπησε ο καρκίνος και άρχισα τα νταραβέρια με γιατρούς, χημειοθεραπείες και ξεράσματα, κατάλαβα το νόημα της ζωής. Το νόημα της ζωής είναι η ζωή η ίδια. Που μας δίνεται μία κι άλλη καμία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Τις νύχτες δυσκολεύομαι να κοιμηθώ»

Αρχείο 15.10.2015

Η Γιουλίκα δουλεύει στις καλλιέργειες πιπεριάς στην Ανδραβίδα και τις νύχτες δυσκολεύεται να κοιμηθεί.

Η παρακμή είναι ευλογία. Σε βοηθά να δεις ποιος πραγματικά είσαι και πόσο βαστούν τα κότσια σου. Όταν με χτύπησε ο καρκίνος και άρχισα τα νταραβέρια με γιατρούς, χημειοθεραπείες και ξεράσματα, κατάλαβα το νόημα της ζωής. Το νόημα της ζωής είναι η ζωή η ίδια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Τις νύχτες δυσκολεύομαι να κοιμηθώ [2015]»

Αρχείο 13/10/2015

Aυτή η πόλη είναι γεμάτη μαγαζάκια με μαριονέτες, σκέφτεται. Χαζεύει με τις ώρες εδώ και μέρες τα σχέδια, την άκαμπτη και αδιάλλακτη έκφραση που έχουν στο πρόσωπο τους. Κάτι την σταματάει από το να αγοράσει μια, ίσως να φταίει το δωμάτιο στο πατρικό της σπίτι που έχει ήδη τέσσερεις σκορπισμένες σε διάφορα σημεία. Η μάνα της αγαπούσε τις μαριονέτες και τα παραμύθια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Δαλαμάγκα, Η πορσελάνινη κούκλα»

Αρχείο 1.10.2015

Αγαπημένε Μον Σενιέρ –
Mε ξύπνησε η φωνή της Θεάς μου, με κύτταξε σαν πληγωμένη Παναγία και μου τραγούδησε το Μη-Με-Ξεχνάς-Καρδιά-Μου με την πιο γλυκειά αγάπη: Αδελφή Ούρσουλα, Αδελφή Αριέλ, Αδελφή Φελίσιτυ. Εσείς, τις έχετε όλες τους γνωρίσει και σας αναγνωρίζουνε κι αυτές, ζούνε τα αρχέτυπα πάντοτε στις δικές τους κοινωνίες (δηλαδή πάντοτε και παντουπαντοτεινά), κυμαίνεται ο εγκέφαλος σε κύματα με το δικό τους πνεύμα των καιρών, άλλοτε είμαστε μυστικιστές, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Το Θαύμα -επιστολή Όγδοη [2015]»

Αρχείο 29.9.2015

Εκδ. Θράκα 2014 -απόσπασμα

Mέσα στους τέσσερις τοίχους που με περιέβαλλαν, υπήρχαν φορές που η μοναξιά γινόταν αφόρητη. Σκεφτόμουν τους ενοίκους του κτιρίου να ζουν στα συμπαθητικά διαμερίσματά τους δίχως να δίνουνε δεκάρα τσακιστή για τον διπλανό τους, από τον οποίο τους χώριζε μια μεσοτοιχία. Εκείνοι, μπορεί να διασκέδαζαν ακούγοντας μουσική, να καταβρόχθιζαν μεγάλες ποσότητες κρέατος και ο διπλανός τους να πέθαινε ολομόναχος. Εφόσον δεν διαταρασσόταν η ζωή τους, δεν τους αφορούσε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στάθης Ιντζές, Οι τελευταίοι φανατικοί της στρωματσάδας [2015]»

Αρχείο 28.9.2015

Κίνηση πρώτη: μεταβολή στην πιο εντυπωσιακή μορφή . Φτερά τεράστια, κίτρινα προς λαχανί, αντάξια μεγαλοπρεπούς λεπιδόπτερου. Κορμός παχύς ,σκούρος καφέ, βελούδινος στο άγγιγμα, τρία ζεύγη ποδών, προβοσκίδα, κεραίες.

Κίνηση δεύτερη: έξοδος από το σώμα. Οδός προς την ελευθερία. Η ίδια που τον έφερε στο θάνατο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Δώδεκα μέρες [2015]»