Ασημίνα Λαμπράκου, Κέντρωνας

Αρχείο 10/12/2015

fav-3

Η θάλασσα ήταν γαλάζια, ακόμα και στα ρηχά, δεν είχε κύμα, μόνο μια γλυκύτατη φουσκοθαλασσιά, σαν ανάσα σε βαθύ ύπνο.

Η γη είναι γυναίκα που ανασαίνει ανάσκελα. Το κορίτσι ένα παιδί που κοιμάται πάνω της. Σφίγγει τ’ αφτί του στις φλέβες της κι αφουγκράζεται την αλλαγή στο χτύπο τους.

Σήμερα πίσω από τα τζάμια είναι το δάσος και δυνατός άνεμος. Τι εραστής σκυλί αυτός ο άνεμος. Μέσα στο φως που συνοδεύει τον άνεμο, η ιδέα του θανάτου χάνεται. Τα τριαντάφυλλα βρίσκονται μακριά, σ’ εκείνη την άλλη χώρα του Βορρά. Το κορίτσι δεν τ’ αναγνωρίζει. Δεν έχει δει ποτέ της τριαντάφυλλα, που τώρα είναι μαραμένα, ούτε λιβάδια, ούτε τη θάλασσα. Το κορίτσι γίνεται μπάλα. Κυλά στη κοιλιά της γης. Φανερώνεται στο νότο. Το δίκιο μου θα μου μοιάζει. Θα είναι η θάλασσα που δεν κολύμπησα. Τα λιβάδια που δεν περπάτησα.

Το κορίτσι κάθεται στο κρεβάτι αντίκρυ στη γάτα. Η γάτα χασμουριέται, γυρνάει αργά και στρώνεται κι εκείνη απέναντι στο κορίτσι. Τα μάτια τους βρίσκονται στο ίδιο ύψος. Κοιτιούνται. Το κορίτσι βγάζει τη χτένα από τα μαλλιά της. Χτενίζει τη γούνα της γάτας. Κοιτιούνται.

Τι να πω; Γιατί να ξαναμιλήσω; Δεν θα μιλήσω πια ποτέ, θα ράψω το στόμα μου με χρυσές κλωστές και χρυσή βελόνα. Η γλώσσα μου κόλλησε στο λαρύγγι μου, σιγά-σιγά την καταπίνω. Έχει τα μάτια σου. Και η ψυχή μου έχει αλλάξει θέση, και δεν τη βρίσκω πια. Αδιαφορώ.

Και λέει ο Θεός: ο άνθρωπος έχει χώρους μέσα στη καρδιά του  που δεν υπάρχουνε ακόμα.  Και μέσα σ’ αυτούς τους χώρους εισχωρεί ο πόνος, ώστε επιτέλους να υπάρξουνε.

Παγιδευμένη στη περιοχή του μη θυμού. Τούτο το πράγμα ανεβαίνει, βγαίνει από το στόμα, τη μύτη, τα μάτια. Σκηνή σε ηχητικό σώμα αόρατο. Κηλίδες χαλασμένου κίτρινου στο λάκκο του κήπου. Ο ουρανός έχει ρουφήξει το μπλε. Ένας αετός ραμφίζει τον ουρανό. Ο αετός γίνεται μπλε. Ο λώρος της γης κόβεται. Το κορίτσι κατρακυλάει ορφανό.

Τι αβάσταχτος πόνος, σε πνίγει, δε σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Η οδύνη χρειάζεται ανοικτό χώρο.

Στη βάση των πλευρών μου, μέσα στην κοιλότητα, πάνω στο πετσί μου, βλέπω να χτυπάει η καρδιά μου. Πεινάω ._

*

*
©Ασημίνα Λαμπράκου
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε