Χαριτίνη Ξύδη, Eνοικιαζόμενα -αποσπάσματα [2015]

Αρχείο 8.12.2015

Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Οκτώβριος 2015

Εσπέρια

Είκοσι λεπτά μου πήρε να κατεβώ τα σκαλοπάτια του Μοτέλ Εσπέρια. Περνώντας την πόρτα του, τελικά, λιγότερο αποφασισμένα από ό,τι μπήκα, και αφού προηγήθηκαν πανηγύρια και γονυκλισίες, τα χέρια μου τσάκιζαν κάτι αράδες από το τελευταίο σημείωμα. Δεν θα έβαζα τα κλάματα, και το ήξερα, αυτή τη φορά, το πέραν του ποιήματος, έγινε πέραν της οδύνης. Το μισό τσιγάρο που κρατώ, δεν με φτάνει ούτε μέχρι το σταθμό της Βικτώριας. Τα περίπτερα κλείσανε. Είμαι μονάχη σ’ ένα δρόμο που θολώνει προοδευτικά και παράλληλα με τον αμφιβληστροειδή. Το πέραν του ποιήματος το βάδισα, λίγο πιο κει, έξω από τα εκατοστά του, το τραγούδησα, έφτασα και στο πέραν της οδύνης και τώρα να, στο πέραν της αβύσσου. Βηματίζοντας αργά, σιγοτραγουδώντας και ενθυμούμενη μια τις μάντρες με τις ξερολιθιές και μια τους ελαιούχους σπόρους της λεμονιάς. Μια σημαία υποστέλλεται σ’ ένα μπαλκόνι, κι εγώ, έρχομαι διαρκώς από μια νύχτα πηγαίνοντας σε μια άλλη, κόντρα στο χάραμα. Έσκυψα να δέσω τα πέδιλα, κι έπειτα, με σχετικό τρόμο στα δάχτυλα, την κορδέλα στα μαλλιά μου. Από τέτοιες νύχτες κατάγομαι, θεατρίνα ίσως, μα απ’ αυτές κατόρθωσα τη ζωή κι όχι πατώντας πλήκτρα. Τίποτα δεν μπορώ να κάνω πια γι’ αυτό, και μπορώ τα πάντα.

*Οι σκέψεις του κειμένου, βασίζονται στο ποίημα του Θωμά Γκόρπα, Οδύνη: Το πέραν του ποιήματος είναι μια δύσις φεγγαριού στην οδό Ιουλιανού μετά το οδυνηρό σώσιμο των τσιγάρων ξημερώνοντας.

fav-3

Σωστικά κτλ

Άλλαξα γνώμη και ξενύχτησα. Εκείνο το βράδυ συγκεντρώθηκα στα φώτα. Από τη ζαλάδα μου, άπλωναν, άπλωναν και πύκνωναν συγχρόνως, ώσπου έγιναν μια αφρισμένη, πορτοκαλιά θάλασσα. Εκεί μέσα πνίγηκα. Την υστεραία, αφού είχα ήδη κρατηθεί από τα μαλλιά μου και κάπως σώθηκα, αποφάσισα να μην πάω, ούτε όπως το παπάκι στην ποταμιά, ούτε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι. Γιατί, οι πιο ευπαθείς επαναστάσεις διατελούν εν διακηρύξει, και έτσι, κάθε φορά που ανοίγεις τα μάτια σου, μετά από ζαλάδες, πνιγμούς και τα ρέστα, φοβάσαι σαν να ξαναγεννιέσαι.

fav-3

Χομ μούβι

Χομ μούβι στα 8 μιλιμέτρ, μαυρόασπρη. Θα είστε άντρας του μεσοπολέμου. “Με κοστούμι ριγέ και λουλούδι στο πέτο”. Θα γελάμε στο φακό, θα καπνίζετε, θα γράφω, θα πίνετε, θα σιγοτραγουδώ, θα ψιθυρίζετε πως θέλετε να πεθάνετε πρώτος, θα με αγαπάτε για πάντα στην εικόνα και θα σας αγαπώ, χωρίς αμφιταλαντεύσεις. Η ζωή εκεί θα έχει μόνο τις πληγές της επίστρωσης του καρέ. Οξειδωμένη, ίσως. Με αστάθεια στα χρώματα, οπτική αγνωσία, πείτε το, κατεστραμμένες περφορασιόν, Να τρέμει η εικόνα στην προβολή. Όμως, ζωή ζώσα, και πάντα μαζί, οι δυο μας.

©Χαριτίνη Ξύδη