στάχτες

Νέος Κόσμος

Οι Νέοι Κόσμοι προσδοκούν κατακτητές.

Σάλπαρε κι αυτός με μια καραβέλα
για να εξερευνήσει τη γύμνια
μιας γυναίκας που έμεινε πίσω.

Τώρα κλαίει ντυμένη.

Η θηλιά γύρω από το δάχτυλό της
και άλλα φαντάσματα αιώνιας αγάπης
ακόμη περιφέρονται στο σπίτι.

Τις νύχτες ανοίγουν τα συρτάρια
και ληγμένες λέξεις απαγγέλλουν.

Αυτός ο νέος κόσμος
πόσο πολύ μοιάζει με τον παλιό.

*

Απόκαρπος

Όλοι γνωρίζουν τον εγωισμό του κηπουρού.
Ποιος όμως να του πει πως μάταιος ο κόπος;

Ταΐζει με λίπασμα υγρό τις λέξεις
πρόωρα για να γευτεί
τους χρήσιμους καρπούς των νοημάτων.

Αλλά ακόμη να μάθει
πως οι λέξεις από λίπασμα δεν νιώθουν.

Κι ο μόνος καρπός που στο χέρι του βαστά
είναι εκείνος που ξεφορτώνονται οι λέξεις
όταν δεν αντέχουν το ίδιο τους το βάρος.

 

____________
Βιογραφικό σημείωμα
Ο ©Κώστας Δρουγαλάς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1985. Σπούδασε Νεοελληνική Φιλολογία στο ΑΠΘ όπου και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές. Το 2016 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα Το τελευταίο τραγούδι του Ντύλαν (εκδ. Πικραμένος, β’ έκδοση 2017) και το 2022 η συλλογή διηγημάτων Από πού έρχεται η νύχτα; (εκδ. Παρατηρητής της Θράκης). Ζει κι εργάζεται ως καθηγητής στη Θεσσαλονίκη.

φωτο: Στράτος Φουντούλης

✳︎