Βαμμένα μαλλιά
είναι ωραία αυτά τα κόμικς με τις γυμνές· γιατι μιλάνε για έρωτα, ύστερα είναι ωραία ρομάντσα, γιατί αυτός τους σκοτώνει χωρίς να τους σκοτώσει· δεν μ’ αρέσει που νικάει πάντα ο Κίλινγκ, αλλά έχουνε και βεντέτες, τον χτυπάνε άμα τους πάει στην αστυνομία
εγώ ξύρισα τα μαλλιά μου γιατι τα’χα βάψει με οξυζενέ Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Κακίσης, σπρώχνουμε τις γριές και μετά γελάμε»
σκοτεινό θεατρικό έργο
με φόντο μουσικό
το βαλς υπ’αριθμόν 2 του
Ντιμίτρι Σοστακόβιτς
(Σκοτάδι στη σκηνή. Ξάφνου φωτίζεται ένας μοναχικός μουσικός. Παίζει το τσέλο με στακάτες δοξαριές. Είναι προσηλωμένος στις νότες του. Σιγά σιγά η σκηνή φωτίζεται περισσότερο και έτσι μπορεί κανείς να διαπιστώσει πως πρόκειται για ένα δωμάτιο μακιγιάζ. Στα ράφια υπάρχουν κρεμασμένες μάσκες σε όλες ανεξαιρέτως τις εκφράσεις. Άλλες χαμογελούν και άλλες λυπούνται, μερικές δε παριστάνουν θυμωμένα πρόσωπα. Κάπου αλλού μπουκαλάκια σε όλα τα μεγέθη, τοποθετημένα στη σειρά με άγνωστα σκευάσματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Telepastores»
Tου Σεληνιαζόμενου
Aκέραια, λαμπρότατη, πλησιφαής!
Mαίνεται η αγάπη, μες στη σφοδρή ψυχή μου,
που η όψη σου κρατάει προσηλωμένη,
ενώ σφαδάζει το βίαιο σώμα μου.
Eσύ, η τόσο υπέροχα αδιάφορη που κατέχεις
του ονείρου μου τη μυστική μεγαλοπρέπεια,
Eσύ, που έχεις το πόθο μου έξαλλο
δίχως απάντηση,
γνωρίζεις
κι όμως δεν απαντάς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Καρέλλη, του ονείρου μου τη μυστική μεγαλοπρέπεια»
Αριθμητική
‘‘Απόν
από την τάξη των πραγμάτων
το συναίσθημα’’
αναφωνεί η δασκάλα πείρα
κι ευθύς σηκώνει
όρθιο το παρόν
να απαγγείλει
τα πολλαπλάσια της απώλειας:
Μια νιότη μείον δύο χαμένους έρωτες
Δύο χαμένοι έρωτες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θεμελίνα Τρικοίλη, συν τρεις άφρονες ιδεαλισμοί»
το δυστύχημα είναι
όλη η γήινη μοίρα
της ζωής,
η πεσμένη ζωή
Ν. Καρούζος
Σταθήκανε μια στιγμή να ξαποστάσουν. Και ίσως να κλάψουνε μια στάλα. Για την κατάντια τους. Να τριγυρίζουν στις ερημιές, λέει, απλήρωτοι. Καλή και η τέχνη, δεν τ’αρνούνται μα πρέπει και να ζήσουν. Ας είναι, σήμερα βρίσκονται εδώ, αύριο εκεί, όπου το θέλει η ανάγκη και η περίσταση. Πότε με έναν μεγάλο ρόλο, άλλοτε κομπάρσοι, δεύτεροι, ταπεινωμένοι, ας είναι.
Κάθονται στις βαλίτσες τους, ορισμένοι έχουν βρει λίγο ίσκιο, μια πέτρα, κάτι που να τους κρατάει, μια πατρίδα για τη στιγμή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Electra»
Ο Αύγουστος
Πέθανα μια μέρα του Αυγούστου
Με σκότωσε η Παναγία σας — η δική μου είχε υποσχεθεί ζωή
Από όταν ήμουν βρέφος στην κούνια μου
Είχε στείλει τρεις νεράιδες
Να μου προσφέρουν τα χαρακτηριστικά που θα με έκαναν να θέλω
Μα τα σεντόνια άνοιξαν κόκκινους κύκλους Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεωργία Παπαγιαννακοπούλου, Στολίζουμε μόνο το κενό με λέξεις»
Ανθή Θεοχάρη: «Η θέση της ποίησης είναι να προσπαθεί να ανακαλύψει τις κρυφές οπτικές γωνίες και να περιγράψει τι βλέπει»
Συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Καραγιαννόπουλο
Η ποίηση μπορεί να είναι το πιο πρόσφορο έδαφος για να συνδεθείς με τα όνειρά σου, τα τραύματα και όλα όσα σε έχουν στιγματίσει. Είναι ένας μαγικός τρόπος να αποτυπώνονται ολόκληροι κόσμοι μέσα σε λίγες μόνο γραμμές.
Όπως γράφει ο Ρίλκε σε επιστολή του προς τον Auguste Rodin: «Όταν γράφουμε ποιήματα, πάντοτε υποστηριζόμαστε και παρασυρόμαστε κιόλας από τον ρυθμό των έξω πραγμάτων». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανθή Θεοχάρη: συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Καραγιαννόπουλο»
Σε αυτή που εφώναξε, λέγοντας το όνομα, Μάϊκα
Εγώ που ρέπω στον φιλοσοφικό αλητισμό, ποιητής αλήτης,
εγώ, της λογοτεχνίας η αλητεία του λόγου δοσμένη σε μιας αλήτικης ηδονής ευγένεια!
Όταν σε σκέφτομαι,
αναπαριστώντας ο νους μου τη μορφή της υπάρξεώς σου,
γίνομαι πλατωνικό ειδυλλίου ακράγγιγμα στο ξάγναντο.
Είσαι το ξάγναντο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, δύο ποιήματα»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.