Άννα Κυριτσιοπούλου, Χαρταετός

ΠΑΡ’ ΟΛΙΓΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ

Απαίτηση της ολοκλήρωσης
η συμβίωση του είναι, με τις αντανακλάσεις του στον καθρέφτη του άλλου
το όλον γίνεται ήμισυ
ο προσανατολισμός της μονιμότητας, γνώμονας της αποδοχής
εκλογικευμένος πόθος
οδηγός στη διασταύρωση της οικειότητας με τη φθορά.
Εκεί, που οι ονειροπόλοι επιδιώκουν το απόλυτο
οριοθετώντας την ένταση των ενστίκτων τους
εκεί, εύθραυστη απ’ το γνώριμο, παρατηρώ
την αντανάκλαση μου στο άγνωστο
στο εκ γενετής ανολοκλήρωτο
στο όλον
έμοιαζε όμορφη
κι όσο πάλευα να την επισκιάσει η αποτροπή
το εφήμερο επούλωνε τα τραύματα της συνήθειας
ακτινοβολούσε η επιθυμία
μια λάμψη ικανή να εξαγνίσει το σκοτάδι μου
ικανή να τυφλώσει την εξιδανικευμένη ασφάλεια.
Την προσπέρασα.
Με προσπέρασε.
Ανίκανη να διανύσει την απόσταση της αλήθειας μου.
Ολοκληρωμένη φαντασίωση, ημιτελούς πραγματικότητας.

*

XΑΡΤΑΕΤΟΣ

Σε κείνο το ύψωμα που ψήλωνα και πετούσα
-μ’ έμαθες να πετώ- σαν χαρταετός
έπλεκα τα μαλλιά μου στην πολύχρωμη ουρά κι απογειωνόμουν
πιο ψηλά απ’ το μεσουράνημα του απείρου
στο τέλος των ορίων του εφικτού
διεκδικώ να πετώ
κι όταν βυθίζομαι στη θλίψη των περιορισμών
στην ατέρμονη λογική των αισθήσεων
πετώ
μ’ έμαθες να πετώ
πέτα·

Στ’ ολόλευκο φως που διατηρεί την ελπίδα
-τόση ανάγκη να πιστέψω εγώ και για ‘σένα-, πέτα
μακριά απ’ την πρόκληση της αντοχής
μην προσπαθείς να σταθείς, πέτα
η ψεύτικη υπόσχεση που απαλύνει τον φόβο
κάνει την προσπάθεια λυγμό μου
κινητήριος δύναμη, ο πόνος
αφέσου να ηττηθείς για να κερδίσεις, πέτα
ερμήνευσε το άγνωστο, πέτα
μάθε με να πετώ ασφυκτιώντας στην απουσία σου
μάθε με να αγαπώ στη χρονικότητα του απείρου.
Σ’ αγαπούσα. Σ’ αγαπώ. Θα σ’ αγαπώ.

*

©Άννα Κυριτσιοπούλου

φωτο: Στράτος Φουντούλης