Εργάκι αφιερωμένο στους αρχηγούς
που γεμίζουν με γοητεία
τις απαράλλαχτες
μέρες μας

(Πανομοιότυποι διαβαίνουν τους διαδρόμους. Δείχνουν όλοι απελπισμένοι και κάθε τόσο ορισμένοι από αυτούς σταματούν, κάτι λένε, έπειτα φεύγουν βιαστικοί, μια πόρτα ανοίγουν και αυτό είναι όλο. Κάθε τόσο μια φωνή από τα ηχεία καλεί κάποιον ονομαστικά. Αριθμός και επίθετο. Αν θέλεις να δεις ποιος είναι ο αριθμός αρκεί να δεις ποιος κινείται σχεδόν τρέχοντας, ποιος βγαίνει με ορμή από το γραφείο για να ξαναμπεί σε μια άλλη αίθουσα, ακόμη πιο βαθιά μες στο μέγαρο των υποθέσεων του κόμματος. Οι φροντιστές, οι κομπάρσοι ντυμένοι κατάλληλα, διαβαίνουν από εδώ και από εκεί έτσι που στη σκηνή να γίνεται ο σαματάς που αρμόζει στην περίσταση. Αυτό το κολασμένο επί σκηνής χάος, δεν είναι τίποτε άλλο από μια αναπαράσταση ενός πολύ οικείου μοτίβου.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Τα κοστούμια»

Εργάκι βγαλμένο από τα κατάστιχα της ζωής του Αντώνη. Ο Ώντεν το΄γραψε κάποτε για μια άλλη ψυχή, πως τάχα «η ζωή του κοντοήμερο θα ήταν». Πώς ταιριάζει στα αλήθεια ο ποιητής τη μοίρα του Αντώνη με τον παλμό του κόσμου. Και η ιστορία τραβά και γίνεται έργο και πάλι πέφτει στην ανυποληψία που σαρώνει την εποχή μας.

(Παλιό, παροπλισμένο λιμάνι. Με τα σκουριασμένα του μηχανήματα, τις σβησμένες μαρκίζες και την απέραντη σειρά των γερανών. Παντού μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τα υλικά μιας ποίησης που ακόμη δεν έχει γραφτεί. Οι γερανοί σημαδεύουν τον ορίζοντα και συγκρατούν όλη αυτή τη σιωπή που δεν έχει αλλού να πάει και έτσι στοιχειώνει ετούτο το λιμάνι, ετούτη τη σκηνή. Δυο τρία δυνατά φώτα  φέγγουν στο τέλος του βραχίονα. Από εκεί και πέρα αρχινάει η θάλασσα με τα ποιήματά της και τους πνιγμένους και τα μετέωρα τα πλοία της, θυσία στον βωμό των οριζόντων.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Jonah»

Μονόπρακτο αφιερωμένο
στα κόκκινα κορίτσια

[Έρημη, αυγουστιάτικη πόλη χωρίς γραμμές άμυνας και τροχοφόρα και με κατάκλειστα μαγαζιά. Στους κακόφημους δρόμους τα κόκκινα κορίτσια κάνουν εκείνο που ξέρουν καλύτερα. Φορούν πολύχρωμα φορέματα και είναι βαμμένες έντονα. Γνωρίζονται καλά μεταξύ τους, τόσο ώστε να περνούν την ώρα τους λέγοντας ιστορίες που ένας θεός ξέρει αν είναι αληθινές. Η Αν είναι καινούρια στους δρόμους και απέραντα όμορφη. Οι φιλενάδες της δεν την συμπαθούν στα αλήθεια και της κάνουν δύσκολη τη ζωή. Και έτσι η Αν στέκει παράμερα και όλο κλαίει επειδή αυτή τη ζωή δεν την φαντάστηκε ποτέ, επειδή αυτή η ζωή είναι επικίνδυνη και μοιάζει τόσο μακρινή από όσα ονειρεύτηκε.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Μέλι στο Τσεκούρι*»

θεατρικό

 [Κήπος κάπου στην πόλη. Τριγύρω σπίτια, προσόψεις πολυκατοικιών. Και στο μέσον μια μικρή, αστική όαση. Τα τραπεζάκια του μαγαζιού είναι παλιά, μεταλλικά. Έχουν από ένα ανθοδοχείο, ένα μικρό κεράκι, τασάκι και ένα δεμάτι με συσκευασίες ζάχαρης. Δεν έχει άλλο κόσμο έξω από αυτούς τους δύο. Ο ένας, ντυμένος κάπως επίσημα, ιδρωμένος, με τσαλακωμένα ρούχα και έκδηλη την απελπισία. Και ο άλλος; Πιο ψύχραιμος, πίνει τον καφέ του και όσο μιλάνε κάθε τόσο δείχνει με κάθε τρόπο την έκπληξη και την κατανόηση που περιμένουμε σε ανάλογες περιστάσεις. Εκείνος ο γεμάτος αγωνία ονομάζεται Λουίτζι. Ο άλλος κύριος Μπερνάρντ.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Η τύχη κυρ Τζιουζέπε»

Έργο μικρό, αιθέρας

(Δωμάτιο μιας κάποιας εποχής. Σκεπασμένα έπιπλα που τ΄αναγνωρίζει κανείς μονάχα από το περίγραμμά τους. Τ΄ακολουθεί το λευκό σεντόνι, έτσι που όλα μες στο δωμάτιο να φαντάζουν απολύτως οραματικά. Στο βάθος ένα κρεβάτι και δυο κηροστάτες σε απόλυτη προσοχή και σιγή. Πάνε τόσα χρόνια που εδώ έζησε ένας θάνατος, κανείς δεν θυμάται πια. Ίσως τα πράγματα να κατέχουν τα κλειδιά της ζωής μας, ίσως στερεώνουν την φλόγα της μνήμης.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ο κύριος Ήστερ φωτισμένος σωστά»

παράξενο σκετς

Αφηγητής

Σκηνικό βραδινού δρόμου. Δυο τρεις κομπάρσοι περνούν. Ο ένας εκ των πρωταγωνιστών στέκει κάτω από ένα ντροπαλό φανάρι. Τα ρούχα του είναι φθαρμένα, εμπρός του έχει αραδιασμένα μερικά ζευγάρια παπούτσια, ρούχα, μερικά, βαριά τσόχινα πανωφόρια απ’εκείνα που φορούν οι ναυτικοί, κειμήλια στρατιωτικά, με φαγωμένους γιακάδες. Ο δεύτερος πρωταγωνιστής περνά με τους κομπάρσους και ξάφνου σταματά. Από εδώ και πέρα και όσο κρατήσει ο άσχημος καιρός, είναι καλύτερα να φυλαχτείτε. Είπε ο αφηγητής.

(Ο αφηγητής ανοίγει μια ομπρέλα και το σκηνικό μεταμορφώνεται όπως ακριβώς το ‘πε.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: οι μπότες ξέρουν»

φάρσα, σχεδόν μεταφυσική

  [Αριστοκρατικό κοιμητήριο με εξαίσια μνήματα, δείγματα γραφής μιας γλυπτικής αποτύπωσης προικισμένης με άφθαστο λυρισμό. Παίζουν ρόλο φυσικά και οι παραγγελίες των τεθλιμμένων συγγενών που ζητούν απελπιστικά ρεαλιστικά συμπλέγματα. Παράδειγμα το ταφικό μνημείο της δασκάλας με την έδρα, το κονδύλι και την βέργα της, με φούστα λίγο πάνω από το γόνατο και έκφραση ψυχικής αφοσίωσης ως τα όρια του λειτουργήματος. Η πομπή φτωχή, πάει να πει οι τέσσερις βαστάζοι με κατάμαυρα κοστούμια και άσπρα γάντια, σαν χελιδόνια. Πίσω δυο τρεις συγγενείς που κοιτάζουν επίμονα τα ρολόγια τους, που συζητούν και γελούν διακριτικά. Και πάνω πουλιά και δέντρα και κλαδιά αρχαία, σαν αυτήν εδώ την υπόθεση. Ο νεκρός ταλαντεύεται μες στο κασόνι του, σε κάθε βηματισμό κουνάει το κεφάλι του, σαν να λέει, «όχι, όχι, όχι, είναι ένα κακό όνειρο, ένας εφιάλτης». Ο νεκρός μοιάζει τόσο απελπισμένος που επιδίδεται σε έναν ύστατο μονόλογο, με την πικρή βεβαιότητα που έχει αφήσει πια πίσω του να διασώζεται σε αυτό το γλυκόπικρο σκετσάκι.

 Η σειρά του νεκρού τώρα.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Καμφορά»

Φινάλε χριστουγεννιάτικου έργου

 [Κουζίνα προσεγμένου σπιτιού κάπου στα ακριβά προάστια. Η κυρία τριγυρνάει κόβοντας, επιθεωρώντας, δοκιμάζοντας, τακτοποιώντας. Πάντα στο πλάι της ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Το δωμάτιο είναι στολισμένο με λαμπιόνια και ακροβάτες Άγιους Βασίληδες που ισορροπούν επιδέξια παρέα με τον σάκο τους στην μεσιανή κολόνα. Όλα γυαλίζουν και όλα αστράφτουν και όλα παραμένουν με τόση επιμέλεια στην θέση τους. Είναι παραμονή Χριστουγέννων και η Εύα – αυτό είναι το όνομα της καθώς πρέπει Αγγλίδας κυρίας – , κάνει ότι μπορεί για να αντέξει την μελαγχολία και την αθεράπευτη μοναξιά της. Σε κάποιο διπλανό δωμάτιο ακούγονται γέλια, φασαρίες, ποτήρια που τσουγκρίζουν, ευχές και σύντομα, χορευτικά βήματα που μεταφράζουν ως επιτυχημένη την βραδιά που οργάνωσε η Εύα. Όσο για εκείνη, νιώθει στους ολόλευκους ώμους της που απομένουν γυμνοί, όλο το βάρος του μολυβένιου κόσμου.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Η γέμιση»