Καρόλου Ντίκενς, Η δίκη για φόνο και άλλα μυστήρια ―μτφρ.: Γιώργος Μπαρουξής, εκδόσεις Ποικίλη Στοά, 2016

Το καλαίσθητο τομίδιο περιλαμβάνει μεστή Εισαγωγή, Βιβλιογραφικό Σημείωμα και τρία καλομεταφρασμένα διηγήματα.

Στο πρώτο, αφηγητής είναι ο πρόεδρος των ενόρκων μιας κακουργηματικής δίκης: το φάντασμα ενός αδικοσκοτωμένου παρεμβαίνει επιλεκτικά, συμβάλλοντας στη θανατική καταδίκη του φονιά. Το επόμενο, στον αντίποδα: δυο αδέρφια νοικιάζουν ένα «στοιχειωμένο» σπίτι και αποδείχνουν πως τα «φαντάσματά» του είναι (αυτ)απάτη. Το τρίτο, από τη σκοπιά ενός ασφαλιστή, παρουσιάζει το σταδιακό ξεσκέπασμα ενός απατεώνα και φονιά.

Εντυπωσιακές πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις, ακρίβεια  περιγραφών και κατά τόπους αχαλίνωτο χιούμορ.

Αν συμπεριλαμβάνονταν και πραγματολογικές Σημειώσεις, η καλλιτεχνική απόλαυση των 170άχρονων αυτών πεζών του κορυφαίου Βικτωριανού πεζογράφου θα ήταν εντονότερη.

(Λέξεις 97)

✿

Πάβελ Κόχουτ, Ο άντρας που περπατούσε ανάποδα, μτφρ. Σόνια Στάμου, εκδόσεις Καστανιώτη

Στην Ελένη Γκίκα, αντίδωρο

Ένα μοντέρνα γραμμένο (δόμηση σε «Αναπαραστάσεις»!), με πικρό χιούμορ – σιδηροδρομικές αναφορές (τυπικά  τσέχικα γνωρίσματα), εγκυκλοπαιδικό (ευθεία αξιοποίηση τριών τουλάχιστον επιστημών), και τελικά κορυφαίο, απολαυστικότατο μυθιστόρημα, σχετικά με το τι συμβαίνει όταν ένας καθηγητάκος, στην Τσεχοσλοβακία του υπαρκτού σοσιαλισμού, καταργεί τον νευτώνειο νόμο της βαρύτητας με μόνη τη σκέψη του. Οι αναλογίες με την «Άνοιξη της Πράγας» εμφανείς, ισχυροποιούνται μάλιστα από την αφιέρωση στον «Πιερότο» (= Ντούμπτσεκ!). Μετάφραση πολύ καλή, επιμέλεια όμως απούσα: π.χ. τα ετερόγλωσσα αποσπάσματα δε μεταφράζονται, οι πάμπολλοι υπαινιγμοί/ αναφορές δεν επισημαίνονται, η διάλεκτος εμφανίζεται αρσενικό, το «αρχής γενομένης» χρησιμοποιείται στο μέλλοντα, αφιέρωμα με αφιέρωση συγχέονται κλπ.

(Λέξεις 100)

✿

Μπόντο Κίρχοφ, Η μικρή Γκάρμπο ―μτφρ: Λένα Σακαλή, εκδόσεις Μελάνι

Λαμπρή ιδέα, εξέλιξη, συγγραφικό στιλ, μετάφραση από τα γερμανικά, έκδοση: καταχείμωνο, ένας λούζερ ληστεύει μια τράπεζα σκοτώνοντας από λάθος μια πελάτισσα, διαφεύγει με αυτοκινητοπειρατεία απάγοντας τη διάσημη δωδεκάχρονη «Μικρή» -ηθοποιό της τηλεόρασης που πάει γα γύρισμα-  και το σοφέρ της, τον οποίο επίσης σκοτώνει αθέλητα σε πάλη, περιπλανιέται συζητώντας ασταμάτητα με την απαχθείσα, παγιδεύεται και αντιμετωπίζει το ζήτημα «αυτοκτονία ή όχι»- αξέχαστη τελική σε στιλ Σαρτρ ή Λιουμέτ «σεκάνς» στην παγωμένη σπηλιά. Ποικίλες καλλιτεχνικές – πολιτικές αναφορές.  Ακόμα, ο Κίρχοφ σχολιάζει τριτοπρόσωπα / ενίοτε χιουμοριστικά / με φλασμπάκ: διωκτικές αρχές, θεάματα, οικογενειακές σχέσεις, κινητά κλπ.

(94 λέξεις)

❋