Από τις εκδόσεις Κέδρος

Ρυτίδες στον καφέ

Ξυπνώ
Ακούγοντας τον ίδιο ήχο
Κάθε πρωί
Γεμάτος σπασμένα ερωτηματικά

Με τόσες ρυτίδες στον καφέ
Με καρφωμένο το ίδιο ποίημα
Ξανά στο μυαλό μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Π. Κρανιώτης, Ρυτίδες στον καφέ ―κυκλοφορεί»

Στα κακοτράχαλα, στα σφαλιστά παράθυρα, στα σώματα
τα αθώπευτα υπήρξαν νίκες μου που δεν αντίκρυσα ποτέ;
Λέανδρε, πόσες νύχτες επάνω στις επιστολές μου
αποκοιμήθηκες;
Κι εσύ Αντιγόνη, πόσες φορές ανένηψες,
την καλημέρα μου γυρεύοντας;
Στα μισά του δρόμου έφθασα με τοπία μολυσμένα και
ανθρώπους που δοξάζουν τον χρηματιστή, τον πρωτοσύγκελο, τον φρούραρχο.
Καθήκον ιερό οι αξίες να αναπαραχθούν! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, δίχως ρίγη από φιλήματα ζεστά»

Μες στους καπνούς απ’ τα τσιγάρα των νεκρών φαντάρων
μες στις μεταλλικές κραυγές τους: βγάλτα όλα
καθώς διασταυρώνονται λεπίδες
πλούσιων λάμψεων απ’ τα χοντρά μπριγιάν
στα δάχτυλα του τραπεζίτη που χειροκροτεί,
μέσα στα λαίμαργα βλέμματα ανυπόμονων εφήβων
που δεν αντέχουν πια, βιάζονται να γδυθούν
προτού ξεσπάσει η έκρηξή τους,
πάνω στο παλκοσένικο το κατατρυπημένο
από τα λαμπερά σαγόνια των ψεύτικων σουτιέν
δίνω ρυθμό στο πιο σκληρό στριπτίζ της ιστορίας
παίζοντας ασταμάτητα στα κύμβαλα των Βαλκανίων
ένα παλιό ρεφρέν των Νέγρων του Σικάγου

❀

Άσε με ψυχή μέσα στους εφτά πυλώνες
της γειωμένης μου λογικής
Άσε με να τραγουδήσω μια λεπτή συγχορδία
μαγεμένων- λειτουργικών- γεωμετρικών
ήχων
Άσε με να βουτήξω τα χέρια μου μέσα
στο έναστρο νερό μιας πηγής
Άσε με να φωνάξω το όνομά του
σα κραυγή και σαν υπόσχεση
Άσε με για μια στιγμή να λησμονήσω Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Άφησέ με»

Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα

Mην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα
Τα γηρατειά πρέπει να καίνε και να παραληρούν στο δειλινό.
Οργιστείτε, οργιστείτε για το θάνατο της μέρας.
Οι σοφοί μαθαίνουν τελικά πως το σκοτάδι έχει δίκιο,
Γιατί οι λέξεις τους δεν έδωσαν ούτ’ έφεραν την αποκάλυψη, κι όμως
Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντίλαν Τόμας: Οργήσου, οργήσου για το θάνατο της μέρας»

Από τις εκδόσεις Βακχικόν

ΛΙΣΤΑ ΑΓΟΡΩΝ

Οι νοικοκυρές αγοράζουν ψευδαισθήσεις
από τα ράφια των σουπερμάρκετ.
Αναζητούν λίγη τρυφερότητα, λίγη ασφάλεια
και λίγη ειλικρίνεια
πίσω από τα ψυγεία με τα γαλακτοκομικά.
Σφιχταγκαλιάζουν τα προϊόντα
λαχταρώντας το χάδι που τους έλειψε
και ανταλλάσσουν βλέμματα
με τους καλοντυμένους εργένηδες
που κρατούν μικρά καλάθια στα χέρια.
Θρηνούν για τα χρόνια που πέρασαν
και για τα χρόνια που έρχονται.
Κι ύστερα χαϊδεύουν το κεφαλάκι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ν.Γ. Λυκομήτρος, Ο ήχος της απώλειας [αποσπάσματα]»

(Έδεσσα, 7 Σεπτεμβρίου 1935 – 1 Ιανουαρίου 2019)

Μοναξιά

Έτσι φαντάζεσαι. Συχνά όμως δεν είναι.

Ξαφνική πετριά στο νερό κύκλος και κύκλος έγκλειστον δείχνει
την πληγή που τσάκισε την ηρεμία και τώρα αφηγείται:
πρώτα η σιωπή∙ και τα λησμονημένα κόκκινα φύλλα
στο χώμα κείτονται ή στον αέρα κοκόρια αποκεφαλισμένα
ελάχιστα ελπίζουν. Άγνωστα τα ηχηρά παιχνίδια — σιωπή

πεθαμένη. Ακροβολισμένα σκυλιά μοιράζονται το σκοτάδι.
Ήσυχα κοιμάται το κοπάδι — ήσυχα; Και ποια ψυχή κρύβει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μάρκος Μέσκος, Όσο θηλάζει η ερημιά τις χαμηλές φωνές»