Έγλυφες το στόμιο της βρύσης
αναζητώντας σταγόνες δροσιάς
η ξηρασία άγγιξε τα πόδια σου
με την ερημιά ενώθηκε η έρημος
πίσω της αφήνοντας
την θλιβερή όψη του κόσμου
σαν τούτος κρυμμένος
στην σκοτεινή πλευρά της Σελήνης
αποφεύγοντας ηθελημένα να αντικρίσεις Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παπαλιάς Δημήτρης, Διαβατάρικα πουλιά οι σκέψεις»
Απολογισμός ζωής
Ένα βράδυ
εκεί που κάθεσαι αναπαυτικά
στην πολυθρόνα
σκέψεις σε κατακλύζουν
κι αρχίζεις
να κάνεις απολογισμό
της μέχρι τώρα ζωής σου
ξεπερνάς γρήγορα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, Απολογισμός»
L’ ame des quartiers morts et de tristes enclos.
G. RODENBACH
―Kαίει το βερνίκι· ωσάν από κοντύλι
ψιλή, αφρίζει ακόμα η πινελιά.
Mα εσύ έχεις πάλι πυρετό στα χείλη,
που σέρπουν να ζητούν τα πιο παλιά!
Γιά πες μου: έτσι δεν θέλησες; Πηγαίνω
το δρόμο που με αρμήνευες: Aρμό
πού ναύρης να βυζάξης το χαμένο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τέλλος Άγρας, Mιλεί η Ψυχή μιανής Mικρής Φυσαρμόνικας»
Η νιότη μου ήταν βασίλισσα.
Έστω και για μια μέρα. Έναν Βορρά ερωτεύτηκε.
Του Ρόδου πυξίδα. Των ανέμων. Όλο να γυρνάει.
Μια μέρα ερωτεύτηκε.
Κι έφυγε, των νερών βασίλισσα. Γεράκι του αέρα. Φτερό.
Νύχτα ερωτεύτηκε. Κάτω από τη θάλασσα, κάτω από τα φώτα.
Όλα τα βαθιά τα φώτα των βαθύτατων άστρων.
Άστρων στην άβυσσο. Σαν τα ψάρια τα πανύψηλα.
Τον ουρανό ερωτεύτηκε, κι εκεί περπάτησε πάνω σε φώτα.
Ξεκουραζόταν στους ανέμους, ενώ κοιμόταν στα κύματα.
Έπεσε σ’ έναν καταρράκτη, και ενώ έπεφτε
στους αφρούς του μέσα εχαμογέλαγε.
Ερωτεύτηκε ένα τάγμα. Και όλες τις βαθμίδες του.
Στην άβυσσο μπορεί ν’ ανέβηκε, στους ουρανούς όμως γκρεμίστηκε.
Ω, της ημέρας ενότητα που, από έρωτα, υπήρξε νύχτα.
1968
✳︎
(Να ζήσεις 24 ώρες χωρίς το είδος πρώτης ανάγκης)*
Ήθελα μόνο σήμερα, μονάχα για μια μέρα,
μόνο μια μέρα δίχως του – χωρίς καν να τ’ αγγίξω.
(Ήθελες μόνο σήμερα, μονάχα ν’ αποφύγεις
τόσες χιλιάδες χρήσεις του, τόσες πολλές μορφές του.)
Ήθελα μόνο σήμερα, μονάχα για μια μέρα·
μια μέρα δίχως πλαστικό – χωρίς καν να τ’ αγγίξω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης: Απορριμμματοtherapy, A’»
Από τις εκδόσεις Κέδρος
Ρυτίδες στον καφέ
Ξυπνώ
Ακούγοντας τον ίδιο ήχο
Κάθε πρωί
Γεμάτος σπασμένα ερωτηματικά
Με τόσες ρυτίδες στον καφέ
Με καρφωμένο το ίδιο ποίημα
Ξανά στο μυαλό μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Π. Κρανιώτης, Ρυτίδες στον καφέ ―κυκλοφορεί»
Από τις εκδόσεις Κέδρος
Η ελεγεία αλλιώς
Η πολυγραφότατη Άννα Δερέκα, μετά την τελευταία της συλλογή, (Εις εαυτόν κρημνοί, εκδ. Κύμα, 2022), συνεχίζοντας την ποιητική της διαδρομή, επανέρχεται με μια νέα ποιητική συλλογή, την δέκατη όγδοη στη σειρά. Εκατόν πέντε ποιήματα και μια πρόζα συνιστούν το νέο ποιητικό της σύμπαν, όπου η ποιήτρια διαπραγματεύεται τον έρωτα, τον ανεκπλήρωτο πόθο, την απουσία, τη μοναξιά, τον θάνατο, προσθέτοντας το στοιχείο της ελεγείας στο υπερρεαλιστικό της σύμπαν, ενώ διατηρεί το στοιχείο της αυτοαναφορικότητας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Δερέκα, Πάντα κινδύνευα από τις λέξεις ―από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου»
Στα κακοτράχαλα, στα σφαλιστά παράθυρα, στα σώματα
τα αθώπευτα υπήρξαν νίκες μου που δεν αντίκρυσα ποτέ;
Λέανδρε, πόσες νύχτες επάνω στις επιστολές μου
αποκοιμήθηκες;
Κι εσύ Αντιγόνη, πόσες φορές ανένηψες,
την καλημέρα μου γυρεύοντας;
Στα μισά του δρόμου έφθασα με τοπία μολυσμένα και
ανθρώπους που δοξάζουν τον χρηματιστή, τον πρωτοσύγκελο, τον φρούραρχο.
Καθήκον ιερό οι αξίες να αναπαραχθούν! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, δίχως ρίγη από φιλήματα ζεστά»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.