Αρχείο 23.6.2014

πάντα αποχαιρετούμε

ξεκλειδώνει τα υπόγεια
ξηλώνει πατώματα αυτή η νύχτα
το δάπεδο βουλιάζει
οι τοίχοι τρέμουν
οι αρμοί της σκάλας λύνονται
η στέγη υποχωρεί
τα γείσα πέφτουν
τρέξε σου φώναξα
τρέξε όσο είναι καιρός
προλαβαίνεις ακόμα
να σωθείς

πάντα αποχαιρετούμε

η τελευταία λέξη

η τελευταία λέξη
αιωρείται

ρούχο άδειο
κρεμασμένο από τοίχο αόρατο

πέτρα που γκρεμίζεται
στο χρόνο

η τελευταία λέξη
αιχμάλωτη
στο τρύπιο γάντι της σιωπής
στην τρέλα γέρνει και
συλλαβίζει λέξεις
όπως ζάρι, παρτίδα, νίκη,
απελπισία, στάχτη

το χαμένο δαχτυλίδι
ενός έκπτωτου άγγελου εκδίκησης

λέξη- πουλί με ράμφος κοφτερό
αυτόχειρας αυτάρεσκη

λέξη θάνατος – έρωτας τυφλή
η τελευταία λέξη

όταν θυμώσει
με την άκρη του φτερού της
φωτιά ανάβει
σ’ όλους τους κήπους
του ουρανού

©εφη καλογεροπούλου (προδημοσίευση)
φωτο©Στράτος Φουντούλης, 2008

Αρχείο 20.6.2014

1.
Σώμα, που λαμπυρίζεις από μακριά μες στην αγνότητά σου,
ξυπνάς με την αυγή,
ρόδα γλυκά σταλάζεις στον αέρα.
Σώμα, που δεν σε αρνήθηκα ποτέ,
ήξερες πάντα να σιωπάς,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έλυα Βερυκίου, τρία ποιήματα [2014]»

Αρχείο 19/06/2014 –από τις εκδόσεις Bibliothèque

Η σημασία του φωτός σήμερα είναι κάτι απόμερο. Στη θάλασσα του Σουνίου ο θεός με χτύπησε με την υπόμνηση της μοίρας του Τειρεσία. Δεν μιλάς για το φως ατιμώρητα. Ωστόσο τί απέγινε αυτό που έδωσε τα λόγια στους ποιητές. Στο παρακμασμένο λεωφορείο της Εργατικής Εστίας του εξήντα, μια στρωματογραφία σκουπιδιών που περιμένεις να σκάσει το αχειροποίητο του τόπου και να μιλήσει με τα έργα των χεριών των ανθρώπων, και ταυτόχρονα ένα είδος ύβρεως απέναντι στο φως που αφήνει στο έλεος της φθοράς τα ίχνη από τις γενιές των ανθρώπων. Τόλμησες για το φως, θα τιμωρηθείς. Όχι στα μάρμαρα που παίζουν τις χορδές της αρχαίας άρπας των ποιητών, αλλά στην κούφια κολόνα του οφθαλμολογικού κέντρου των κλεπτοκρατών, στο κυλικείο, έρμαιο φωτός… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Θαλάσσια μπάνια -αποσπάσματα»

Αρχείο 15.6.14

Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πως κέρδιζε πάντα αυτή
ενώ χάνουμ’ όλοι.
Πως όλες οι αξίες γεννιώνται
κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Όλοι οι θάνατοι εδώ σκηνοθετούνται…[2014]»

Αρχείο 21.6.14

ΌΡΓΙΟ

Όλο μυστήριο φιλούσε το βράδυ
Τις μπουμπουκιασμένες πικροδάφνες
Κι εμείς παίζαμε και χτίζαμε για τον Απόλλωνα Ναό.
Και τρεκλίζαμε από πόθο μεγάλο
ο ένας μέσα στον άλλον
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Else Lasker-Schüler, τρία ποιήματα σε μετάφραση Ιωάννας Αβραμίδου [2014]»

Αρχείο 10.6.2014

11.

θα γίνω συλλέκτης
τηλεφώνων
—–φιλιών
————-και βλεμμάτων
όπως
ξυπόλητη θα περπατώ
στους δρόμους της πόλης
πάνω από το βάρος των παπουτσιών μου._

(Εξάρχεια ) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Ανέκδοτα ποιήματα από μια συλλογή που έρχεται από το μέλλον [2014]»

Αρχείο 9.6.14

Ἡ Ἀνθούλα μας ρώτησε τή μητέρα της

«τί ἔκανε ὁ Θεός πρίν φτιάξει τόν κόσμο;»

Χασκογέλασα καί τῆς εἶπα ὅτι βαριοκοιμότανε

ἡ θεία Σοφία σαστισμένη ἔψαξε γιά γλυκό

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Λεβέντης, Μία ἐπίσκεψη [2014]»