Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Εβδομάδα των παθών (και των άτονων πόθων)

Αρχείο 09/06/2016

favicon

Βρισκόμουν ήδη στην τρίτη μέρα της εβδομάδας των παθών. Μεγάλη Τετάρτη, αφιερωμένη στη μνήμη της αμαρτωλής γυναίκας που μετανόησε, πίστεψε στο Χριστό και του άλειψε τα πόδια. Η κεντρομόλος δύναμη της ασφάλειας μονομαχούσε με φυγόκεντρες τάσεις προς μαγευτικότερες πολιτείες και εγώ παρακολουθούσα τον αγώνα καθηλωμένος στον καναπέ σα να αφορούσε κάποιον άλλον. Το εισιτήριο για το Παρίσι βρισκόταν πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού, άλλαξα την απόφαση μου πενήντα φορές πριν η μπίλια καθίσει στην επιλογή να το αφήσω αναξιοποίητο. Δεν ήμουν τελικά για ταξίδια. Άσε που εκεί έσκαγαν και βόμβες.

Αποφάσισα να μην αφιερώσω τις άγιες αυτές μέρες σε επιδιώξεις και μεγαλόπνοα σχέδια, με άλλα λόγια αποφάσισα να μην κάνω απολύτως καμία προσπάθεια. Το διαμέρισμα μου θα γινόταν ένα μαυσωλείο αγχολυτικής απραξίας, θα κοιμόμουν και θα ξυπνούσα ό,τι ώρα μου έκανε κέφι, θα έκοβα βόλτες στη γειτονιά κατά βούληση και θα ξεφύλλιζα τα βιβλία μου αναλόγως διάθεσης. Για τις επόμενες μέρες, αυτή η πόλη θα ήταν δικιά μου∙

μαζί και οι γυναίκες της
οι τουρίστριες της

τα ντουβάρια της…

*
Μεγάλη Πέμπτη. αφιερωμένη στο Μυστικό δείπνο, στην προσευχή στη Γεσθημανή, στην Προδοσία του Ιούδα, στη σύλληψη του Ιησού, στην ανάκριση από τον Άννα, στην Άρνηση του Πέτρου και στην καταδίκη του Χριστού από τον Καϊάφα. Ξύπνησα με το χάραμα περιδιαβαίνοντας τους άδειους δρόμους της γειτονιάς, αναλογίστηκα ότι αυτή η πόλη είναι πραγματικά ωραία, αρκεί να αφαιρέσεις τους κατοίκους της. Έκανα μια στάση στο περίπτερο για αθλητική εφημερίδα (τον τελευταίο χρόνο διαβάζω ΜΟΝΟ αθλητικές εφημερίδες) αλλά δεν είχαν έρθει ακόμα. Επιστρέφοντας σπίτι πρόσεξα την όμορφη υπάλληλο του χασάπικου να καθαρίζει την βιτρίνα του φορώντας τη λευκή της ποδιά. Υπάρχουν πολλές γυναίκες που μπορούν να σου τραβήξουν την προσοχή σε μια καθιερωμένη βόλτα, συνήθως αποφεύγω να εστιάσω σε ένα συγκεκριμένο είδος, δεν θέλω να αδικήσω καμία. Υπάρχουν οι γυναίκες της διπλανής πόρτας με τα περιττά κιλά και τη μεγάλη περιφέρεια, υπάρχουν εκείνες των γυμναστηρίων και της καριέρας με τα αλφαδιασμένα κορμιά και τα επώνυμα ταγιέρ, υπάρχουν οι φοιτήτριες με την αφέλεια στο βλέμμα και οι μετανάστριες. Οι χαμηλοκώλες, οι χοντροκώλες, οι βυζαρούδες, οι φτηνές, οι λιπόσαρκες, οι αεράτες, οι απλές, οι δήθεν και οι τάχα μου. Και ύστερα υπάρχουν οι πιο καθαρές και έντιμες απ’ όλες∙

Οι κοινές.

*
Μεγάλη Παρασκευή, μέρα αφιερωμένη στα άγια πάθη. Ξύπνησα ευδιάθετος, είναι λίγες οι περιστάσεις που η γύρη της πόλης με καλεί τόσο επιτακτικά. Κατέβηκα στο Μοναστηράκι, αυτό το πολυπολιτισμικό συνονθύλευμα όπου καψαλισμένοι τουρίστες συνυπάρχουν με μελαψούς μετανάστες και όλων των ειδών τους ντόπιους. Στα ίδια λημέρια που είχα κατηφορίσει σκαστός απ’το σχολείο για να αγοράσω δίσκους κοντά δυο δεκαετίες πριν, και έπειτα να βγω ραντεβουδάκι με την πρώτη μου γκόμενα. Χρόνια αργότερα θα περιφερόμουν στα ίδια μέρη ξένος ανάμεσα σε ξένους, νοσταλγός στον ίδιο μου τον τόπο,ναυαγός σε τσιμεντούπολη.

Τώρα ευτυχώς μπορώ να επιστρέφω στο παρελθόν σαν κάποιος που σκύβει πάνω από το άδειο μνήμα ενός αγαπημένου προσώπου κι ας ξέρει ότι η ανακομιδή των οστών έχει προ πολλού τελεστεί, αποφεύγω να νοσταλγήσω τα χρόνια που πέρασαν, απλά φροντίζω που και που να τους εναποθέτω μερικά γαρύφαλλα ως ένδειξη ελάχιστου σεβασμού.

Μες στα σκουπίδια της πόλης κρύβονται διαμαντάκια. Είμαι ένας ιδιότυπος ρακοσυλλέκτης, ίσως κάποια μέρα θα έπρεπε να πατεντάρω τον τίτλο μου και να μου αναγνωριστεί από την ανθρωπότητα η ικανότητα να τα ανασύρω. Στο περίπτερο που πάω για να αγοράσω την αθλητική εφημερίδα (να επαναλάβω εδώ ότι διαβάζω ΜΟΝΟ αθλητικές εφημερίδες) με καλοδέχεται ένα όμορφο, δροσερό κοριτσόπουλο, το τατουάζ της διαφαίνεται από το στέρνο όσο το αφήνει να ξεπροβάλει απ’το ανοιξιάτικο φανελάκι της. Χωρίς να με ξέρει ρωτάει με ένα ύφος ανεπιτήδευτης ευγένειας και αληθινής περιέργειας  τι ομάδα είμαι. Είναι τελικά κάτι τέτοιοι άνθρωποι που μπορούν να σου φτιάξουν τη μέρα όταν το καυσαέριο της και οι τοξικές αναθυμιάσεις των περαστικών σε πνίγουν.

*
Μεγάλο Σάββατο. Αφιερωμένο στην ταφή του Χρηστού και στην Εις Άδου Κάθοδο. Ανοίγω το λεξικό στο λήμμα πάθος διαβάζοντας τις διφορούμενες και αλληλοσυγκρουόμενες ερμηνείες του. Σωματική πάθηση, έντονη συναισθηματική κατάσταση, βασανιστήριο. Κι όμως θα μπορούσαν να είναι και όλα τους μαζί, συμπτυγμένα μέσα στο καταφύγιο που επιλέγει ο καθένας για να επιβιώσει. Είναι η νικοτίνη, οι χαρακιές και οι επινοημένοι έρωτες. Είναι η δημιουργία, οι διαστροφές, η πικρή γεύση του θανάτου μέσα σε φλογισμένα γλωσόφιλα.

Βγαίνω και ανηφορίζω τον άδειο δρόμο προς την εκκλησιά. Μικροπωλητές έχουν τις λαμπάδες τους αραδιασμένες πάνω σε πλαστικά καφάσια. Η ανάσταση δεν θ’ αργήσει, η ανάσταση του Κυρίου. Άλλη μια γιορτινή, προκατασκευασμένη αλλά και τόσο αναγκαία περίσταση. Σε κάποιο άλλο σημείο του πλανήτη μια βόμβα τσουρουφλίζει το δέρμα των ανθρώπων όπως εκείνο του αρνιού που κάποιοι θα γευτούν αύριο. Δεν έχει όμως την παραμικρή σημασία. Χρειαζόμαστε παραμύθια, όνειρα και οφθαλμαπάτες. Όσο πιο άγονη είναι η έρημος τόσο πιο παραδεισένιες φαντάζουν οι οάσεις.

Εξωτικά πουλιά και παχύσαρκες κυρίες με κλαρωτά φουστάνια και κρεμαστούς, ξεχειλωμένους μαστούς. Τους βγάζουν μέσα από συνοικιακά δαντελένια σουτιέν καθώς το σταυρουδάκι εγκλωβίζεται στο λάστιχο. Μια μελωδία ξεπηδά αβίαστα από τα μεγάφωνα του νου μου.

And in between there’s nicotine and nothing much to fight.

Αυτή η πολη ήταν κάποτε μια ωραία γυναίκα που κάποιος θρασύδειλος νταής την έσπασε στο ξύλο. Περιφέρεται τώρα σοβατισμένη με μάσκαρα προσπαθώντας να ξανακερδίσει τους χαμένους εραστές της. Ανοίγω τα χέρια για να την σφίξω στην αγκαλιά μου όπως παλιά. Η ασχήμια της είναι πλέον το ισχυρότερο επιχείρημα της.

Σε λίγα δευτερόλεπτα ο λεπτοδείκτης θα συγχρονιστεί με τον ωροδείκτη.

Κι η σιωπή θα σπάσει απ’ τους κρότους.

Κι ο ουρανός θα γεμίσει πυροτεχνήματα.

Κι αγάπη θα περιμένει την εντολή χάριτος στημένη με τα μάτια δεμένα απέναντι απ’ το εκτελεστικό απόσπασμα.

Καλή ανάσταση…

*
©Αχιλλέας Σωτηρέλλος
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε