Ι. 

τ η ς   φ ύ σ η ς
Ou-Li-Po

1.  πάνω στη βρύση
—με σκουριασμένο λαιμό
—ο ήλιος γέρνει

1(β) με σκουριασμένο λαιμό στη βρύση
—–πάνω ο ήλιος γέρνει

2.  κόκκινες ντάλιες στα κρύα τζάμια
—πορτοκαλιές φυτεύουν

3.  μια πεταλούδα
—σβήνει αυτό που γράφω
—με το φτερό της Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Hǎikǒu 俳句»

I

ΠΡΟΣ ΠΟΙΗΤΑΣ

Πώς να κάνεις ποίημα
ένα διαπύημα·

θέλεις, μα δεν μπορείς να μπεις στο θέμα,
δεν βρίσκεις λέξεις από πύον, πύον κι αίμα.

Πώς να κάνεις ποίημα
ένα, δες, εμπύημα·

αν σπάσει, όπως το γράφεις στην οθόνη, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Προς ποιητάς»

Ευξείνως

Η φύση απλόχερα σου δόθηκε
κι η μορφή σου, θάλασσα που λικνίζεται.
που, παθιασμένα χορεύει,
πραϋνοντας τα μπαχάρια τα εσώτερα που τα μάτια σου γέμουν.
Μείνε εκεί! Το πένθος να φοβάται,
η θλίψη να σε ερωτεύεται,
κυοφορώντας όλβο!

*

Εκδοχή

Σύννεφα, οιωνούς εγείρουν,
όταν ο ήλιος αποκαρώνει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, τέσσερα ποιήματα»

Τὸ παρὸν ψηφιακὸ βιβλίο διανέμεται ἐλεύθερα στὸ διαδίκτυο ἀπὸ τὸν δημιουργό του, ὑπὸ τὴν ἀκόλουθη ἄδεια: Creative Commons

Σχόλια σὲ φωτογραφία

Μὲ τὴν πλάτη στὸ δέντρο,
βρῆκα σημεῖο ζωῆς κι ἀκούμπησα.
Ἡ ὑπόλοιπη φωτογραφία
παρκαρισμένα αὐτοκίνητα καὶ μοτοσυκλέτες.

Ἴσα ποὺ χωράω στὸ σοκάκι,
ἄνθρωπος μονάχος καὶ μηχανήματα.

Προσπαθῶ νὰ σὲ κοιτάξω σαστισμένος
ὅπως κοιτάζει τὸ ἄπειρο ὁ φυλακισμένος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θοδωρής Βοριάς, Χαμένες ψηφίδες 2 ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Χρόνια μετά την αποτυχημένη Εξέγερση,
προσπαθούσα – ματαίως- να την περιγράψω.
Έστω να προσεγγίσω κάτι από την φλόγα.
Μυρωδιά καμένου.
Με κοίταγαν περίεργα οι άλλοι.
Προσπέρνα! εννοούσαν τα βλέμματα τους σαν διασταυρώνονταν με τα δικά μου.
Το δικό μου βλέμμα πάλι, συνέχιζε να παρατηρεί.
Κόλλημα; Διαστροφή;
Έπειτα, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαγιαννόπουλος, Quattro gatti»

Οι πυροτεχνουργοί

Ο πατέρας μου έφαγε μια ζωή για να φτιάξει ένα σπίτι.
Απογεύματα, γιορτές στο κουζινάκι
χωρίς ένα γλυκό ή ένα καφενείο.
Όταν πέθανε, άφησε ένα χορταριασμένο στρατί,
ένα κτίσμα δίχως κουφώματα, δίχως σοφάτια, χρόνια…
Άλλαξαν οι καιροί, που λέει και ο λαός,
πράγματα διάφορα συνέβησαν,
χαθήκαμε με τον αδελφό μου,
μάθαμε πώς πέθανε και ο πατέρας… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μαρκόπουλος, Οι πυροτεχνουργοί»

Γεννήθηκε σαν σήμερα 8 Δεκεμβρίου 1911 και μας άφησε το 1992…

Ο εφιάλτης της Περσεφόνης

Εκεί που φύτρωνε φλησκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο τελεστήριο
τώρα πετάνε τ’ αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο παν να δουν διυλιστήριο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Γκάτσος, Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες»