Αρχείο 16/05/2017

✤

13:11 Πιστεύεις πως σου ήταν για καλό.
Πως η τύχη, το ριζικό, ευνόησαν το διάβα σου,
μπουλντόζα,
οδοστρωτήρας,
που σπέρνει πίσσα και στρώνει το γαρμπίλι,
κάτω πτώματα, στο υπέδαφος, στον τάφο,
νικητής, όμως, εσύ, στα άδεια ανδρείκελα κορμιά που βάτεψες,
τράγος υπό ενοικίαση, πρόσοδος επιστάτη.
Εσύ, μοντέρνος Οδυσσέας, στα ισόγεια καφενεία,
σε παύση από κολιτσίνα,
λες,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Κοκάλινα χέρια, οστέινες πόλεις*»

Αρχείο 09/05/2017

I.
είσαι η μεγάλη πιατέλα
τα φρούτα που στάζουν
τα παχιά κρέατα
με τα λίπη
και τα κόκκαλα
που φέρνουν πνιγμονή

είσαι το μαχαίρι
που σε κόβει και σε μοιράζει
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάγια Κάλφα, Της μάνας -δύο ποιήματα»

Αρχείο 21/04/2017

[Ο ψαράς]

Ο κόμης Αλέξιος ντε λα Βέγα
επιχειρηματίας, αλχημιστής και ποιητής
τα τελευταία χρόνια, ψαρεύει για να ζήσει
στα βρώμικα νερά του ποταμού Χαϊντίν.

Όταν τραβάει τα δίχτυα, γεμίζει η βάρκα του,
νεράιδες, γοργόνες, πυροτεχνήματα, σβησμένα αστέρια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βαγγέλης Αλεξόπουλος, σαν ένα αόρατο μουσικό σιντριβάνι»

Αρχείο 21/04/2017

Ο ψαράς

Ο κόμης Αλέξιος ντε λα Βέγα
επιχειρηματίας, αλχημιστής και ποιητής
τα τελευταία χρόνια ψαρεύει για να ζήσει
στα βρώμικα νερά του ποταμού Χαϊντίν

Όταν τραβάει τα δίχτυα, γεμίζει η βάρκα του,
νεράιδες, γοργόνες, πυροτεχνήματα, σβησμένα αστέρια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βαγγέλης Αλεξόπουλος, τέσσερα ποιήματα»

Αρχείο 20/04/2017

κίτρινα μάτια
σαν γάτας θωριά
σφυρίξαν ανάστροφα
κιτρινίσαν
την πόλη
τα φώτα σβηστά.

Το σβησμένο κίτρινο
δεν είναι χρώμα
ομίχλη στον περίγυρο
ούτε η γάτα
να μη βλέπει πια- Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αμαλία Ρούβαλη, ομίχλη στον περίγυρο»

Αρχείο 19/04/2017

Ι.

Με
μιας
βουτούν
στους αφρούς
η Θίσβη πρώτη
κι ο Πύραμος ακολουθεί
κύματα κυνηγώντας στην Πέτρα του Ρωμιού.

Φανέρωνε στων τοίχων τις ρωγμές
τον έρωτά του· τώρα πια, σιωπά.
Σιγούν οι ψίθυροι με τις κραυγές,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αθηνά Χ. Λαζαρίδου, Θίσβη και Πύραμος»

Αρχείο 14/04/2017

1.
ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΠΕΛΛΟΥ

Και νάτοι ολόμπροστα, να ο Χρήστος κι ο Αβραάμ, νάτος κι ο Πάνος!
(Γιάννης Ρίτσος)

Ξημέρωμα Μεγάλης Παρασκευής.
Παίρνουν την πάχνη της αυγής
σβήνουν της μάνας την κραυγή, λιώνουν
και γίνονται σιωπή.

Τρία κυπαρίσσια κόβονται κανείς να μη θυμάται…
Τον Πάνο Σούλο, τον Χρήστο το Σαλάκο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρυσούλα Σπυρέλη, Τρεις συνομιλίες για τη Μεγάλη Παρασκευή του 1944 στο Αγρίνιο»