Αρχείο 22/02/2017
ΔΙΟΞΕΙΔΙΟ – CO2*
Απομονώνομαι.
Από το πλήθος, από τους ανόητους πολλούς
Μου βαλα στο πρόσωπο μαύρη σακούλα
Απορριμμάτων
Σφιχτά το φιόγκο στο λαιμό
Αεροστεγώς περπατάω πια στην πόλη
Για να αναπνέω την εκπνοή μου
Τα χνώτα της σαπίλας σου
Από τα μέσα μου θαμμένο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Διοξείδιο – CO2»
Αρχείο 16/02/2017
12
Ασκήσεις προσέγγισης.
Δεν ξέρουμε τίνος
ούτε κι από πού έρχεται.
Ίσως και να το ξεχάσαμε.
Καμιά φορά νοιώθουμε
σαν μια μαριονέτα
που τις έκοψαν τις κλωστές
κι αναδεύει στο κενό,
μόλις την στηρίζει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Roberto Juarroz, (από τη συλλογή) Δέκατη-Τρίτη/Κάθετη Ποίηση -μτφρ: Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή»
Αρχείο 15/02/2017
Η ΦΩΝΗ ΜΟΥ
Σήμερα η φωνή μου έχει γεύση
Απ’ τα χαλίκια που μασώ
Να την λειάνω να χάσει τις σκληρές γωνίες
Να στρογγυλέψει να περνά
Χωρίς τ’ αυτιά σας να ματώνει
Ευχάριστη ν’ ακούγεται
Σαν μουσική για ασανσέρ
Αθέατη να γίνεται Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θοδωρής Σαρηγκιόλης, “Όλα εδώ χειμέρια εν μέσω θέρους”»
Αρχείο 13/02/2017
Με τις λέξεις σου να είσαι πολύ προσεκτικός
όπως είσαι ακριβώς μ’ έναν βαριά τραυματισμένο που κουβαλάς
στον ώμο.
Εκεί που προχωράς μέσα στη νύχτα
μπορεί να τύχει να γλυστρήσεις στους κρατήρες των οβίδων
μπορεί να τύχει να μπλεχτείς στα συρματοπλέγματα.
Να ψαχουλεύεις στο σκοτάδι με τα γυμνά σου πόδια
κι όσο μπορείς μη σκύβεις
για να μη σούρνονται τα χέρια του στο χώμα.
Βάδιζε πάντα σταθερά
σαν να πιστεύεις πως θα φτάσεις πριν σταματήσει η καρδιά του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Άρης Αλεξάνδρου «Νεκρή ζώνη»»
Αρχείο 12/02/2017
Almost Blue
Τα δυστυχισμένα και τα εύκολα θέλει ο κόσμος
κι όχι τη δυσκολία του να σ’ αγαπώ και να σωπαίνω
όπως εκείνος που πονάει γιατί γνώρισε μιαν ευτυχία
και ρίχτηκε εκτός περιοχών μητέρας κι εκεί όπου
οι άλλοι ακόμα δεν βρήκαν ένα ναι έχει κάτι για να χάσει… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Εφτά Σ’ Αγαπώ με Τίτλους του Τσετ Μπέικερ»
Αρχείο 06/02/2017
Ήταν όταν σ’αυτόν τον όρμο ξεμυτούσαν τα καλύβια
από τις ξύλινες πλευρές του σκαριού.
Τόσα που από το σκισμένο κοράκι μπορούσε
κανείς να δει. Κι’ όσο η απόσταση της κοντής αλυσίδας
επέτρεπε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νικήτας Καμπάνης, Ο πολίτης του ξύλου»
Αρχείο 02/02/2017
1.-
Χαράματα
Mε την πρώτη ψυχρολουσία
Βλαστημώ την ώρα και τη στιγμή που καταποντίστηκα στο υπάρχειν
Ολόγυρα γλίσχρο και ρηχό όλο το παραπεταμένο υλικό του χρόνου
Στις ενδόμυχες συγκινήσεις λογχισμένο το χαμένο στην σπατάλη
—————————–βασίλειο της φθοράς
Αρχίζω από το μηδέν, όπως κάνουν οι ευτυχισμένοι θεοί.
Και τελειώνω με το μηδέν, όπως κάνουν οι δυστυχισμένοι θεοί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αραμπατζής, Η διαυγής άνωση των νεκρών»
Αρχείο 18/01/2017
ΕΝΑ ΑΥΡΙΟ
Δεν υπάρχει-είπες-βαθύτερο πηγάδι
από τη θλίψη μου
και είμαι στον πάτο του
μοναξιά μόνο και κρύο
Αν έστω υπήρχε νερό
θα μπορούσε να με πνίξει
Μα τι λέω;
αφού έχω από καιρό πνιγεί
κάπου ανάμεσα σε κραυγές
απόγνωσης Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταυρούλα Δεμένεγα, “την ταύτιση που τόσο ποθώ”»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.