Δημήτρης Σούκουλης, Διοξείδιο – CO2

Αρχείο 22/02/2017

fav-3

ΔΙΟΞΕΙΔΙΟ – CO2*

Απομονώνομαι.
Από το πλήθος, από τους ανόητους πολλούς
Μου βαλα στο πρόσωπο μαύρη σακούλα
Απορριμμάτων
Σφιχτά το φιόγκο στο λαιμό
Αεροστεγώς περπατάω πια στην πόλη
Για να αναπνέω την εκπνοή μου
Τα χνώτα της σαπίλας σου
Από τα μέσα μου θαμμένο
Και σκοτωμένο
Μια βδομάδα που σε δολοφόνησα
Αποφορά και κακοφόρμισμα
Της απουσίας σου που λιώνει
Μέσα μου, βαθιά μου
Μοιάζω με ένα τεφροδοχείο
Απ’ έξω μου όμως τα ρούχα τα καθημερινά
της δουλειάς, μερικές φορές τα επίσημα,
Σπάνια πια όταν πάω σε γιορτές – σε συναθροίσεις
όπως χθες που πάλι το γλεντήσαμε στης Grazia
Να απολαμβάνω την άγευστη αναγνώριση, Εγώ,
και τον θαυμασμό των άλλων,
Αλλά μέσα μου στάχτες, στάχτες
Μου το θύμιζαν κράζοντας
Αποκαΐδια και πάλι στάχτες και
Τα ψητά κρέατα στις σιδερένιες σχάρες
Όπως τσικνίζονταν κι έλιωναν τα λίπη
Σταλάζοντας με τσιριχτά
Σε κάρβουνα αναμμένα – έτσι σε θύμιζαν.
Μες τη σακούλα
Βουτηγμένο το κεφάλι μου
Εδώ και μια εβδομάδα
Με πνίγουν
Τα δηλητήρια και οι αναθυμιάσεις.
Μέσα μου φωτιά
Καίγεσαι
Και χάνεσαι λίγο – λίγο
οβελίας έρωτα χωρίς αντίκρισμα.

Αναπνέω την εκπνοή μου
Γιατί ακόμα και σε αυτή
Σε μικρές ποσότητες υπάρχεις
Έστω με τα κύτταρα σου
σε αποσύνθεση, πια.
Θα το φορώ για καιρό το πλαστικό αξεσουάρ
Δεν θα τη βγάλω από επάνω μου
Έτσι θα πηγαίνω από εδώ κι εμπρός, γιατί
ο φρέσκος αέρας σε στερεί
αραιώνει την αναπνοή μου σε διοξείδιο
και παράξενα με ζαλίζει.

*

©Δημήτρης Σούκουλης

* Αυτόματη γραφή, 18:39 – 18:40, στις 12/02/2017. Οι στίχοι επεξεργάστηκαν με ήπια διόρθωση για ορθογραφικά, συντακτικά και κάποια ιδιαίτερα εκφραστικά λάθη.
Αφιερώνεται στην Federica Goffi, που χθες ανοίξαμε κουβέντες.