Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ω, γλυκύ μου έαρ

Αρχείο 03/05/2016

 

fav_separator

Δέσε τα μαλλιά σου
και φύγε στους αγρούς
Γ. Χρονάς

Εκείνη τη νύχτα όταν πια όλα τα ΄χε κρύψει η ζωή μια Περσεφόνη με μάτια από σπασμένα κρίνα και έρωτα φάνηκε στις αυλές μας. Οι γερόντισσες που όλα τα θυμούνται γονάτισαν εμπρός στην τόση της ομορφιά. Γύρω τους οι άγγελοι, οι πεταλούδες και τα πουλιά της αυγής να ξυπνούν πάνω απ΄τα χαλάσματα. Και τα παιδιά, που κάποτε πνίγηκαν στις σφραγισμένες στέρνες με τα φανταστικά τους χαμόγελα να τρέχουν με κάτι σκιές για χέρια στο βάθος κήπων κρεμαστών.

Περσεφόνη πες μου για εκείνες τις  ολόκληρες εποχές που αφήσαμε πίσω μας, για τα υπέροχα φάσματα, τις συμφωνίες των χρωμάτων και των εγχόρδων που αφηγούνται οι παλιές βροχές, για το ανυπολόγιστο ζήσιμο και την άνθινη αταξία των χειλιών σου. Πες μου για όσα κρύψανε για πάντα τα χώματα και τα χρόνια, για εκείνα τα όρθια σήματα και τους αμέριμνους αμπελουργούς. Πες μου,  δείξε μου πώς αναδύεσαι, πώς χύνεσαι στ΄αγάλματα, τα καλοκαίρια, τις ζωές. Περσεφόνη, Μαριάνθη, Αλίκη, Ευδοκία, Ανδριανή. Μ΄όλες σας τις δυνάμεις να ανατρέψατε τις τάξεις και τα γένη, να γκρεμίσετε τ΄άδειο και το θλιμμένο, να γίνετε τα χρώματα μιας στάμνας, η προσωπογραφία ενός κοριτσιού στ΄αδειανό παράθυρο και όσα ξυπνούν τον ορίζοντα μιας πόλης ή τα κοιμισμένα μέλη της γυμνής άσκησης.

Χρήστο, Μαρία, Σταύρο, Ελένη, Σοφία, Αριάδνη, πρόσωπα χαραγμένα στις τρυφερές φωτογραφίες των συρταριών κάποτε θα συναντηθούμε ξανά στο γύρισμα των εποχών. Σαν θεοί πάνω στη γη θα ορκιστούμε στ΄ όνομα του εφηβικού καλοκαιριού πως ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τα πρώτα σας χρώματα, πως τ΄αγάλματα της νύχτας θα  συντριβούν ενώ εσείς όλο και περισσότερο θα υπάρχετε μες στις προοπτικές βραχύνσεις των σχεδίων και τη φαντασία.

*