Ο Αύγουστος
Πέθανα μια μέρα του Αυγούστου
Με σκότωσε η Παναγία σας — η δική μου είχε υποσχεθεί ζωή
Από όταν ήμουν βρέφος στην κούνια μου
Είχε στείλει τρεις νεράιδες
Να μου προσφέρουν τα χαρακτηριστικά που θα με έκαναν να θέλω
Μα τα σεντόνια άνοιξαν κόκκινους κύκλους Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεωργία Παπαγιαννακοπούλου, Στολίζουμε μόνο το κενό με λέξεις»
Ανθή Θεοχάρη: «Η θέση της ποίησης είναι να προσπαθεί να ανακαλύψει τις κρυφές οπτικές γωνίες και να περιγράψει τι βλέπει»
Συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Καραγιαννόπουλο
Η ποίηση μπορεί να είναι το πιο πρόσφορο έδαφος για να συνδεθείς με τα όνειρά σου, τα τραύματα και όλα όσα σε έχουν στιγματίσει. Είναι ένας μαγικός τρόπος να αποτυπώνονται ολόκληροι κόσμοι μέσα σε λίγες μόνο γραμμές.
Όπως γράφει ο Ρίλκε σε επιστολή του προς τον Auguste Rodin: «Όταν γράφουμε ποιήματα, πάντοτε υποστηριζόμαστε και παρασυρόμαστε κιόλας από τον ρυθμό των έξω πραγμάτων». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανθή Θεοχάρη: συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Καραγιαννόπουλο»
Σε αυτή που εφώναξε, λέγοντας το όνομα, Μάϊκα
Εγώ που ρέπω στον φιλοσοφικό αλητισμό, ποιητής αλήτης,
εγώ, της λογοτεχνίας η αλητεία του λόγου δοσμένη σε μιας αλήτικης ηδονής ευγένεια!
Όταν σε σκέφτομαι,
αναπαριστώντας ο νους μου τη μορφή της υπάρξεώς σου,
γίνομαι πλατωνικό ειδυλλίου ακράγγιγμα στο ξάγναντο.
Είσαι το ξάγναντο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, δύο ποιήματα»
Τα πρωινά με λιακάδα
Οι περιφερόμενοι εαυτοί των ανθρώπων
Αντανακλούν
Συγκατανεύσεις
Και τη δόλια ματαιότητα
Που είναι πάντα άφθαρτη
Της διασπασμένης εσωτερικής συνοχής τους
Των αντιφάσεων τους
Και των αντιλήψεών τους
Κάθονται σε παγκάκια
Σε παγκάκια
Που είναι γεμάτα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μιχάλης Κατσιγιάννης, Η θεωρία των πολυπληθών χώρων»
Σκηνή από εργάκι θεατρικό,
παραδομένο στον παραλογισμό
της εποχής μας
(Ακριβό σαλονάκι και πιο πίσω το θάμπος της βεράντας και η καρδιά του μεσημεριού που χτυπά. Πανάκριβα έπιπλα και ανθοστήλες πάνω στα σεκρεταίρ της εποχής του Λουδοβίκου, πάει να πει με γυριστά πόδια και ένα σορό διακοσμήσεις. Επιμελώς ατημέλητα ριγμένα τα καλύμματα πάνω στα πανάκριβα τ’ανάκλιντρα. Καθρέφτες με ολόχρυσες κορνίζες και παντού πίνακες μεγάλων δημιουργών. Σε έναν από τους καναπέδες μια κυρία κάπου στα σαράντα, ντυμένη με ριχτό φουστάνι, όλο μινωικές υπομνήσεις στο γιακά και στα μανίκια και ως κάτω στη δαντέλα που φέρνει γύρο το ύφασμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: el plan quinquenal*»
Απόστολος Δοξιάδης, Ερασιτέχνης Επαναστάτης, εκδόσεις Ίκαρος
Προσωπική μυθιστορία
(και της γενιάς μου)
Πασχίζω από τη στιγμή που ολοκλήρωσα την ανάγνωση των άνω των χιλίων σελίδων, να εντοπίσω την κεντρική ιδέα. Και δεν το καταφέρνω. Παρά τον όγκο του βιβλίου, τίποτα δεν μου περίσσεψε από τις πληροφορίες, τις ερμηνείες, και τη συναισθηματική τους αποτύπωση. Ενώ η αναγνωστική εγρήγορση διατηρείται ενίοτε και με την “αστυνομικού” τύπου δράση.
Η ζωή του συγγραφέα, η πολιτική, τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στο στενό και ευρύτερο περιβάλλον του, περνούν αυτόματα απέναντι. Ό,τι εξιστορείται είναι πραγματικό, και ό,τι υποστηρίζεται από τα συνοδά αισθήματα ειλικρινές και ιδιαίτερα βαθύ. Το χιούμορ κι ο αυτοσαρκασμός δεν έχουν συνταγή επιτυχίας, απαιτούν σκάψιμο και ικανότητα συσχετισμών. Αλλιώς ούτε το χείλι μας θα έσκαγε, ούτε τα μάτια μας θα βούρκωναν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Δοξιάδης, Ερασιτέχνης Επαναστάτης ―από την Μαρία Ιωαννίδου»
αυγουστιάτικα φωσάκια
Νίκη
Ανταπόκριση από ένα ταξίδι στην Σαμοθράκη
Το βράδυ έφυγε το πλοίο. Κυρίως παρέες, οικοδομικά υλικά και κάτι βαριά φορτηγά της εφοδιαστικής αλυσίδας. Έτσι σκοτεινά που ‘ταν τριγύρω η θάλασσα μου φάνηκε πως ξάφνου βρεθήκαμε στο πουθενά και για λίγο, η καρδιά μου σφίχτηκε. Γρήγορα συνήλθα και αποφάσισα να τριγυρίσω στο πλοίο. Να διαβώ και εγώ μέσα από τα σαλόνια, να κατευθυνθώ στην πλώρη, στο κατάστρωμα να σταθώ, σαν του Νέου Κόσμου τους καπετάνιους.
Είχε δυναμώσει ο αέρας και ήταν καλύτερα να βρει κανείς λίγο απάγκιο. Οι περισσότεροι κατέκλυσαν το σαλόνι και μερικοί στοιβάχτηκαν κατά μήκος του διαδρόμου που διατρέχει εξωτερικά το πλοίο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Θερμοπύλαι»
(Έκκληση αγωνιώδης προς όλους τους Έλληνες ποιητές)
Μετά, θ’ αναπαυθώ στους θείους ασφοδελώνες
μ’ όλους τους μείζονας ποιητές· κι οι Παταγόνες
θα προσκυνούν τα ελληνικά της ποιητικής μου.
ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ
Αγαπητοί συνέλληνες, συνάδελφοι και φίλοι,
συνοδοιπόροι ποιητές στον δρόμο της Ανάγκης,
ήρθεν η ώρα κι ο καιρός να μας δοθούν εκείνα,
που μέχρι χθες πιστεύαμε πως χάθηκαν για πάντα.
Αρκεί να μας ακούσετε κι αρκεί το «ναι» να πείτε.
Ξέρετε πως στο παρελθόν αυτοί που γράφαν στίχους, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Ελληνιάδα»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.