Βασίλης Ν. Πης, Ανήσυχες Μέρες του Αυγούστου -καρτ ποστάλ [2014]

Αρχείο 27.8.14

Έχω αναμνήσεις από τον τόπο μου

Όλο τα απόγευμα είχε ζέστη εκεί έξω
Θυμάμαι ακόμα τον ήχο του νερού
Απ’ την δεξαμενή του Αμπάβρη της Κω

Οι ντόπιοι νοτιο- ανατολικοί άνεμοι
Έφερναν κακοκαιρία και βροχές
Αλλά τον Ιούλιο γυάλιζαν τα σταφύλια
Οι μυλόπετρες είχαν σκόνη από αλεύρι

Και ο ελαιώνας με το ελαιοτριβείο
Τα χειροκίνητα εργαλεία με τον
Ξύλινο εξοπλισμό, βάρυναν από τη ζέστη

Το φως του απογεύματος, μ’ ένα παλαιό, ιώδες
Τρεμόπαιζε πάνω στο περιμετρικό τείχος
Ενώ τα παιδιά στη γειτονιά σφήνωναν
Ένα χοντρό χαρτόνι στις ρόδες των ποδηλάτων
Και στο τιμόνι κρεμόντουσαν μάτσες από πορτοκάλια

Όπως ήλιος φόρτωνε στις στροφές
Τη σιωπή του απογεύματος
Τη σκόνη απ’ το αλεύρι και
Τη ζάχαρη από τα χρόνια

Τ’ απομεσήμερο κάθισε πάνω
Στην αρχαία πόλη σαν ζουμερός καρπός
Τα τζάμια των παραθύρων αντανακλούσαν φως
Που, μετά από τόσα χρόνια, επέστρεφε
Σαν φωτεινή ηχώ στη μνήμη, και την διέλυε

Απογεύματα φθαρμένα, σαν
Παλιά βιβλία ιστορίας, σαν
Μια Λωρίδα γης από τη Γάζα
Κοιτάζουν, με βλέμμα ικεσίας την
Άδεια χώρα, καθώς χορεύουν μέσα στον κόσμο
Και μας φωνάζουν να ξυπνήσουμε
Απ’ την αταραξία.