Ολβία Παπαηλίου, Εντός, εκτός και επί τα αυτά (Επιστολή Πρώτη) – [2014]

Αρχείο 27.11.2014

“Αγαπητέ μου Μονσενιέρ,
πολύ ίσως νομίζουν ότι έχουμε σχέσεις μιας Ειδωλολατρείας. Εσείς κι εγώ ξέρουμε ότι διατηρούμε σχέσεις πολεμικού σας ανταποκριτή και διπλωμάτη, ωλμπήητ και παράτυπα. Ότι χρειάζεται να είμαι και Ερωμένη του Ιδίου Εραστή με σας, μας κάνει Ερωμένους εις το Πνεύμα του. Ώστε, θα σας μιλάω με τις πολλαπλές τις γλώσσες, μα σήμερα σας λέω πως καταλαβαίνω ότι ετούτες οι επιστολές θα είναι αναπάντητες, θα είναι ή δε θα είναι δεκαπέντε (όπως οι άλλες της Πορτογαλίδος μοναχής στον νεαρό με το τραγικό τέλος – πώς το αντέξαν οι γονείς;). Λοιπόν, αλλάζω όνομα όπως το συμφωνήσαμε. Είναι άσκηση τεχνικής, αυτή η εμπιστοσύνη που δείχνουν μεταξύ τους οι Ενωμένοι (όπως εσείς μου κάνατε ατέστεδ), είδατε πώς με πιάνουνε επί τόπου είτε τα Οξιτανικά ή τα Ισπανικά μου, θέλω να πω, αδέρφι μου ζαλίζομαι όντε σε συλλογίζομαι. Αλλά, αυτό είναι (μου λένε), το μυστήριο της Ποίησης – όλοι, μιλάμε, όλοι: Τι αν βοσκός, τι αν κατσίκι – σκεφτόμουν και την Οφηλία στα μοναστήρια – εκεί με είχατε κάποτε στείλει, αν το θυμάστε: Υπό μορφήν του Κρίστοφερ (άκου να δεις βρε φίλε μου, όνομα που το είχε και αυτός ο χριστιανός, Χριστόφορος!) και ορισμένων άλλων. Χρειάστηκα βοήθεια όπως με γεφυρώσει με τη Χάρη σας, εφ΄όσον άλλωστε σας είμαι χρήσιμη. Ο Ποιητής (λένε εδώ, έχουν την ίδια σημασία). Πρέπει να το ομολογήσω ότι τους θαυμάζω: Μάγισσες, και οι Εξιστενσιαλιστές και οι Καταραμένοι, κι αυτοί που τρώνε σιτηρά – εδώ σε αυτή την Ιεραποστολή κάνουμε όλοι μας καλή δουλειά, μας θρέφουνε βρασμένο καλαμπόκι με ψωμί και ψευτοβούτυρο, κάποιες φορές διαπράττω το αμάρτημα ψιλοτηγανισμένου σκόρδου με κρασί και ασελγώ επί της ρίγανης (χρειάζομαι την αισθησιακή ανάμνηση της πρώην ύπαρξής μου). Θέλω να αναφέρω και σε σας και στα Ορθόδοξα Κονκλάβια, ότι υπάρχουν χωριστές και διαπλεκόμενες πραγματικότητες, όπως μας είχατε υποσχεθεί να μας αποκαλύψετε, εις το Όνομα. Υπάρχει, δηλαδή, Καρδιακή Επίκληση. Υπάρχουν μαρτυρίες για τα θαύματα. Θα ήτανε τρομακτικό, αν δεν μας το είχε διδάξει η Απόκρυφη Λογοτεχνία και η Μυθολογία, οι Κοσμογονίες. Διατελώ πιστή σας. Ξέρουμε ότι υπάρχει η Σολωμονική αλλά και η Πανάκεια. ΕντόςΕκτός και επί τα αυτά, ήρθε τώρα μόλις η μουσική από Το Πιάνο της πώς έπαιζε (όταν της τρύπωνε το δάχτυλό του στην τρυπούλα κι έτσι της χάιδευε το δέρμα της, και ξέραμε εμείς ότι γνωρίζει πώς να της αγγίζει την ψυχή, ότι την ξανακόλλαγε από τα θραύσματά της όσα είχε να υπάρξει. Σας ευχαριστώ κι επί των πρωτότερων σας προσυπογράφω τοιαύτην μαρτυρίαν, εις την οποίαν αναγράφω αλήθειες Εξωτερικής Πραγματικότητας – η μουσική στο τσάνελ κάτι απ΄την ταινία Το Πιάνο ακριβώς εκείνη τη στιγμή όπως γινότανε που ο Καϊτέλ της χάιδευε την κάλτσα, κάτω από το πιάνο, να σας το πω και πώς το λένε το κομμάτι – και να ελέγξετε ιδίοις σας τ’όμμασι.

Η Αδελφή σας η ενωμένη από Ειρήνη και την οποία αγαθώς επικαλούμαι.”