Κωνσταντίνος Ιωαννίδης, τρία ποιήματα [2015]

Αρχείο 13.3.2015

Ξεβάφω το φόβο

Απλήρωτες υπερωρίες στο φόβο.
Ανώφελα συμπεράσματα γι’ ανούσια πράγματα και καταστάσεις.

Ο φόβος με κλωθογυρίζει
χωρίς πενθήμερο κι αργίες .
Γι’ αυτό προπονιέμαι ως αθλητής τού αντιφόβου.

Ξεβάφω το φόβο.
Μπαζώνω το βάθος του.

Σπινθήρας ο φόβος,
αλλά δεν του δίνω εύφλεκτο υλικό.

Λιθάρια δάκρυα για θεμέλια παραδείσου

Μνήμη μυστική και μη καιόμενη.
Μνήμη σαν λέξεις που τις διατηρεί το λεξικό.

Ο χρόνος άπληστος ληστής,
στο όστρακο τής τσιγκουνιάς κλεισμένος.

Η κακιά γλώσσα κόμπρα έτοιμη να επιτεθεί.
Με τέτοια κόλαση ο παράδεισος είναι κοντά.

Ύστατες συγκινήσεις με βουβό κλάμα.
Λιθάρια δάκρυα για θεμέλια παραδείσου.

Στην ερημιά όλα ομορφαίνουν

Στην ερημιά όλα ομορφαίνουν.
Ένα κομμάτι φύλλο παλιάς εφημερίδας
μ’ ενδιαφέρον το διαβάζεις.
Και η τομάτα πιο γλυκειά μαζί με το μπαγιάτικο ψωμί,
μέσα στο ρέμα.
Σ’ ένα βαθύ τσανάκι μέσα το γιαούρτι διαλυμένο με νερό
και θρίβει μέσα του ο παππούς μπαγιάτικο ψωμί.
Με τα κουτάλια τρώμε με όρεξη.
Και το καρπούζι δίπλα μέσ’ στο νερό του ρέματος
και η γυαλιστερή τομάτα με την ψίχα της,γλυκειά.
Ωραίες μυρωδιές , γεύσεις υπέροχες με απλά υλικά.
Είτε σε δέντρο αποκάτω , δίπλα ή μέσα στο χωράφι
να φάμε και να ξαποστάσουμε λιγάκι,
να ξεδιψάσουμε από της στάμνας το νερό το δροσερό.