στάχτες

Η μεγάλη μέρα έφτανε. Ποτέ ξανά δεν είχε γιορτάσει με όλους τους συμμαθητές της. Οι γονείς της, μονίμως κουρασμένοι, δεν είχαν όρεξη για νταβαντούρια. Έτσι το πολυπόθητο αυτό πάρτυ μεταφερόταν κάθε χρονιά για τα επόμενα γενέθλια. Όμως αυτή τη φορά το όνειρο θα γινόταν πραγματικότητα.

Αγόρασε πολύχρωμα χαρτόνια, κορδέλες, χρυσόσκονη και ξεκίνησε να φτιάχνει τις προσκλήσεις για τη γιορτή. Σιγά σιγά χρωματιστοί κύλινδροι στοιβάζονταν πάνω στο μεγάλο τραπέζι. Θα έφτιαχνε προσκλήσεις – καπέλα. Και όχι εκείνα τα απλά -κωνικού σχήματος- καπέλα γενεθλίων, αλλά ημιψηλα! Με μεγάλη επιμέλεια προσάρμοζε το χαρτονένιο γείσο στην κυλινδρική κατασκευή. Ώρες μετά, κουρασμένη, αλλά φουσκωμένη από περηφάνια είχε ετοιμάσει εικοσιπέντε ημίψηλα καπελάκια που στο εσωτερικό τους αναγραφόταν με καλλιγραφικά χρυσά γράμματα η μέρα και η ώρα της γιορτής.

Εκείνος καθόταν μαζί της στο ίδιο θρανίο από τη δευτέρα τάξη του Δημοτικού. Ήταν επιλογή του δασκάλου και όχι δική της, μα πλέον όταν έμπαιναν στις τάξεις τον Σεπτέμβριο άφηνε την τσάντα της στην -πάντοτε κενή- θέση δίπλα του. Δυσκολευόταν στα μαθήματα και της είχαν αναθέσει το έργο να τον βοηθά. Ήταν πάντα ευγενική μαζί του. Άραγε να ήταν από συμπάθεια ή από αυταρέσκεια για τον ρόλο της;

Μην τον καλέσεις. Της είπαν. Δεν ταιριάζει με την παρέα μας. Είναι σιωπηλός και δες τον τρόπο που περπατάει. Όλο χοντροκομμένες και ατσούμπαλες κινήσεις κάνει.

Σάστισε. Έμεινε σιωπηλή.

Αν τον καλέσεις, εμείς δεν ερχόμαστε.

Ρίγος διαπέρασε τη ραχοκοκαλιά της.

Υπέκυψε. Δεν ήθελε να μείνει μόνη. Φοβόταν να μείνει μόνη. Τι σημασία είχε ποιοι θα ήταν εκείνοι που θα βρίσκονταν κοντά της; Αρκούσε που δεν θα ήταν μόνη. Μοίρασε τα χρωματιστά καπέλα με μια αδιόρατη θλίψη στο βλέμμα.

Το πάρτυ έγινε. Ήταν πολύ πετυχημένο.

Και εκείνος;

Εκείνος συνέχισε να κάθεται στο διπλανό θρανίο. Να την κοιτά με συγκατάβαση και συμπόνια και να την κάνει να μικραίνει, να μικραίνει, να εξαϋλώνεται και να μη χωρά πια ούτε στο ημίψηλο καπελάκι – πρόσκληση που με τόσο κόπο και προσμονή είχε φτιάξει.

*

©Σοφιαλένα Ψαρρά: (1990) Σπούδασε στο Κλασικό Τμήμα της Φιλολογίας του ΕΚΠΑ και συνέχισε τις σπουδές της με μεταπτυχιακό στα Αρχαία Ελληνικά. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως φιλόλογος σε ιδιωτικό σχολείο της Αθήνας. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στα ηλεκτρονικά περιοδικά «Χάρτης», «Στάχτες», «Θράκα» και «Fractal».

φωτο: Στράτος Φουντούλης

✳︎