Αρχείο 06/04/2014

Tον τρόπο εργασίας μου, σχεδόν πάντα με βάση τ’ αναμνηστικά, τον έχω αναφέρει στην αναλυτική εισαγωγή των ποιημάτων “Eικόνες”, που τυπώθηκαν στα 1944, καθώς και στο τυπωμένο το 1963 πεζογράφημα: “Aρχιτεκτονική της σκόρπιας ζωής”.
T’ αναμνηστικά που φυλάγω, εξακολουθούν πάντα να μου δημιουργούν πάσης φύσεως προβλήματα, αρχινώντας από θέματα κατατάξεώς των, καταλήγοντας δε στο θέμα το πού θα χωρέσουν, γιατί παρ’ όλο ότι κατά καιρούς έχω αχρηστεύσει πολλά, πιστεύοντας, ότι τα είχα εξαντλήσει, πάντα αυξάνουν με σώριασμα καινούργιων, κοντά σε όσα διστάζω ή λυπάμαι να καταστρέψω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Nίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Τρόπος Εργασίας και Υποδείγματα Ανέκδοτης Δουλειάς»

Από το χαμένο αρχείο 5.4.2014

1

Θα μιλήσω για τα όνειρά σας
Σαν αστυνομικός που σας περνά
Στα χέρια χειροπέδες

Και έχετε δικαίωμα να μιλήσετε
Ό,τι πείτε θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σας

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ν. Πης, Ποιήματα ενός ανθρώπου που έφευγε διαρκώς για δουλειά [2014]»

Αρχείο 03/04/2014

Απέλαση

με αφορμή μια σκηνή από την «Πολίτικη Κουζίνα»

αγκάλιασμα γδέρνει αποχωρισμό
σάρκες άλλου ένσημα
…………………………….στο χερούλι
βαλίτσας που πλέον
………………δεν σηκώνει το βάρος
του ίσκιου της
……………………………στροφή·
κενό αέρος
διαπερνάει πλάτη απομάκρυνσης

λες κι από πολλαπλό γάζωμα
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Αναγνώστου, ‘Ένα πρόσωπο, δεν μπορεί, θα περιμένει’»

Αρχείο 22.4.2014

Αλήθειες

Φωτιά σου καίει τα σωθικά
κι εσύ περπατάς μεσ’ τη βροχή
ξυπόλητος
να βρεις τη λύτρωση
μα απατάσαι
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής -ποίηση [2014]»

Από το χαμένο αρχείο 1.4.2014

Ο Μάρτης του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου

Δεν ήταν ποτέ τα λυρικά λόγια το Χρηστομάνου. Ούτε οι ρωμαλέες περιγραφές της Αθήνας, του Φαλήρου. Η Αίγινα κατείχε μια ξεχωριστή θέση στην ψυχή του ποιητή, όμως δεν ήταν αυτή που ΄κανε την Κερένια Κούκλα τόσο σπαραχτική. Τα τεχνικά χαρακτηριστικά του κειμένου δεν θα μπορούσαν από μόνα τους να συγκεντρώσουν τόση συγκίνηση, τόσο αληθινό, ανθρώπινο πόνο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Λιόλια κάποτε [2014]»

Αρχείο 31/03/2014

Tο νέο μυθιστόρημα του Δημήτρη Φύσσα
Στις Εκδόσεις Εστία

Προς το τέλος του 1940, ο νεαρός μετεωρολόγος Χάρης Χωματάς αποφασίζει να μελετήσει συστηματικά το κλίμα της Αθήνας, προσδοκώντας ότι κάποτε, με βάση τα πορίσματά του, η πόλη θα πολεοδομηθεί κατά το δυνατόν εκ νέου. Λίγο αργότερα ο γεωπόνος Αντώνης Αστεριάδης ξεκινάει μια εξίσου εξαντλητική έρευνα για τους λαχανόκηπους της πρωτεύουσας, αναδεικνύοντας τον αποφασιστικό ρόλο τους κατά την πολεμική περίοδο, αλλά και Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Ο κηπουρός κι ο καιροσκόπος [2014]»

Αρχείο 31/03/2014

Από την μια μεριά τα σπίτια και οι άνθρωποι κι από την άλλη ο γκρεμός και τα ξωτικά. Και στη μέση η θάλασσα. Φάτσα, μέχρι εκεί που φτάνανε τα μάτια μου, καταμεσής του πελάγου, μια πέτρα να αρμενίζει. Η αρμενόπετρα. ΄Έτσι την είχανε ονοματίσει οι παλιοί, έτσι έμαθα να την λέω και εγώ.

Το σπίτι μου ήτανε δίπλα στη θάλασσα, μπροστά στη χαλικιά, αντίκρυ καταντικρύ στην αρμενόπετρα και κάθε πρωί χειμώνα, καλοκαίρι, πότε από το παράθυρο, πότε καθισμένος στην ακρογιαλιά, το πρώτο πράγμα που αντίκριζα ήτανε αυτή η γκρίζα πέτρα, πότε να φαίνεται ακούνητη και πότε να ταξιδεύει καθώς διέκρινα αχνά τους αφρούς από τα κύματα, να σπάνε απάνω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «“Μνήσθητί μου Κύριε” του Πέτρου Κυρίμη: Αρμενόπετρα»