http://agrimologos.com http://staxtes2003.com
I
ΠΡΟΣ ΠΟΙΗΤΑΣ
Πώς να κάνεις ποίημα
ένα διαπύημα·
θέλεις, μα δεν μπορείς να μπεις στο θέμα,
δεν βρίσκεις λέξεις από πύον, πύον κι αίμα.
Πώς να κάνεις ποίημα
ένα, δες, εμπύημα·
αν σπάσει, όπως το γράφεις στην οθόνη, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Προς ποιητάς»
Πέτρος Μαρτινίδης, Μια εξαιρετική καρικατούρα των Νετανιάχου
Σούζι Λίνφιλντ (Susie Linfield), H επιστροφή της προοδευτικής βαρβαρότητας
Μιμή Βασιλάκη, Ναζιστική ιδεολογία και Αραβικός κόσμος
Τζέφρι Χερφ (Jeffrey Herf), 1967. Η Παγκόσμια Αριστερά και ο Πόλεμος των Έξι Ημερών
Τζέφρι Χερφ (Jeffrey Herf), Ισλαμισμός και Τρομοκρατία. Η πλάνη της δημοσιογραφίας Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 157 ―κυκλοφορεί»
Ευξείνως
Η φύση απλόχερα σου δόθηκε
κι η μορφή σου, θάλασσα που λικνίζεται.
που, παθιασμένα χορεύει,
πραϋνοντας τα μπαχάρια τα εσώτερα που τα μάτια σου γέμουν.
Μείνε εκεί! Το πένθος να φοβάται,
η θλίψη να σε ερωτεύεται,
κυοφορώντας όλβο!
*
Εκδοχή
Σύννεφα, οιωνούς εγείρουν,
όταν ο ήλιος αποκαρώνει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, τέσσερα ποιήματα»
Έργο με καταρρεύσεις
και με συντριβές
(Σκηνικό τραπεζαρίας με ένα σωρό εδέσματα, πιατέλες, καράφες παραγεμισμένες με κρασί. Οι καρέκλες βρίσκονται σε απόλυτη στοίχιση και έχουν πλεγμένα ξύλινα ρόδα στις πλάτες τους. Στην μια πλευρά του τραπεζιού βρίσκονται όλα τα κάδρα των προγόνων. Φέρουν στο ύψος των ματιών τους μια κατάμαυρη λωρίδα χρώμα, σαν κάποιος που ‘χει σφραγίσει το βλέμμα τους για πάντα. Στον άλλον τοίχο κεφαλές θηραμάτων βαλσαμωμένες, τίγρεις, αρσενικά λιοντάρια, βίσονες και θηρία ασυνήθιστα που μόνον κάποιος θαρραλέος θα μπορούσε να κυνηγήσει. Πάνω από το τραπέζι φέγγει ένας πολυέλαιος, ενώ στο ταβάνι μπορεί να δει κανείς ζωγραφισμένη σε κακή αντιγραφή μάλλον , δίχως προοπτική, την Ανάληψη της Μαρίας του Κορέτζιο. Μάλλον ετούτη η Μαρία δεν θα φτάσει πουθενά.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Τζίνα, να μία σωστική φωτοβολίδα»
Ad Memoriam: Γιάννης Χρήστου (8 Ιανουαρίου 1926 — 8 Ιανουαρίου 1970)
Στις 24 Σεπτεμβρίου 1991, στο 34ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Μουσικής στη Βαρσοβία, με την πολύτιμη βοήθεια τότε τού μουσικολόγου Απόστολου Κώστιου οργανώσαμε και παίχτηκε το ορατόριο του Γιάννη Χρήστου οι ‘Πύρινες γλώσσες’, με την Ορχήστρα τής Σιλεσίας, σολίστες τη Μαρκέλλα Χατζιάννο τον Σπύρο Σακκά και τον Βαγγέλη Χατζησίμο, υπό τη διεύθυνση του Πολωνού μαέστρου Jerzy Svoboda. Με είχαν καλέσει, ήμουν παρών και ξέρω από πρώτο χέρι τι εξαιρετικήν εντύπωση άφησε στο κοινό το έργο αυτό. Έδωσε τον τόνο και ο πολύς Κριστώφ Πεντερέτσκι, ο οποίος όχι μόνον ήρθε εκείνο το βράδυ στη συναυλία, και μάλιστα κάθισε ακριβώς δίπλα μου, μα στο τέλος σηκώθηκε απ’ τη θέση του και χειροκροτούσε ενθουσιασμένος. Δεν υπερβάλλω καθόλου· απλώς κυριολεκτώ: Οι ευγενείς Πολωνοί -που μού έκανε εξαιρετικά θετική εντύπωση πόσο πολύ σέβονται τους δημιουργούς και ό,τι έχει σχέση με θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας- θεωρώντας με κατά κάποιο τρόπο ως εκπρόσωπο τού συνθέτη, μ’ έβαλαν να καθίσω στην τιμητική θέση· εκεί δηλαδή όπου θα καθόταν ο ίδιος ο δημιουργός αν ζούσε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Οι ‘Πύρινες Γλώσσες’ του Γιάννη Χρήστου στη Βαρσοβία και ο Κριστώφ Πεντερέτσκι»
Τὸ παρὸν ψηφιακὸ βιβλίο διανέμεται ἐλεύθερα στὸ διαδίκτυο ἀπὸ τὸν δημιουργό του, ὑπὸ τὴν ἀκόλουθη ἄδεια: Creative Commons
Σχόλια σὲ φωτογραφία
Μὲ τὴν πλάτη στὸ δέντρο,
βρῆκα σημεῖο ζωῆς κι ἀκούμπησα.
Ἡ ὑπόλοιπη φωτογραφία
παρκαρισμένα αὐτοκίνητα καὶ μοτοσυκλέτες.
Ἴσα ποὺ χωράω στὸ σοκάκι,
ἄνθρωπος μονάχος καὶ μηχανήματα.
Προσπαθῶ νὰ σὲ κοιτάξω σαστισμένος
ὅπως κοιτάζει τὸ ἄπειρο ὁ φυλακισμένος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θοδωρής Βοριάς, Χαμένες ψηφίδες 2 ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»
ή
Οι άπληστοι πιανίστες δεν έχουν τέλος καλό
Το μαγαζί ήταν χωρισμένο στα δύο. Από τη μια πλευρά η παρέα του Γουίλ «Ντόλαρ» Χαρτ του Πρεσβύτερου. Και από την άλλη οι Γκιλέσπι, μεθυσμένοι ως τον λαιμό, όλοι τους με πελώρια κορμοστασιά, ικανοί να ξεκολλάνε από τις λάσπες ακόμη και ένα ασάλευτο βόδι. Ήταν η παραμονή της πρωτοχρονιάς και δεν έλειπαν τα κεράσματα. Πότε από τον κουρέα στον υπεύθυνο του τηλέγραφου και από τον υπεύθυνο των ζωοτροφών προς τον ίδιο τον Γουίλ, αφού κάποτε τα δυο τους είχαν ξεπαστρέψει όλες τις τράπεζες στα δυτικά. Πέραν αυτών, όμως, ουδέν άλλο από το μέτωπο του μπαρ, «Σουηδέζα» που το έτρεχε μια αληθινή Σουηδέζα, απροσδιορίστου ηλικίας, φτιασιδωμένη με μια ολόκληρη παλέτα από χρώματα που δεν την έκαναν πιο όμορφη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ανταπόκριση από μια παραμονή»
Με Υγεία, Αγάπη, Ειρήνη, Δημιουργία!
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.