Ραφαήλ Αγρόδημος, Τα μάτια

Τα μάτια

Καμιά φορά, σαν κλείνω απότομα τα μάτια μου, βλέπω άξαφνα δυο άλλα μάτια, άγνωστα, να με κοιτούν. Κ’ είναι τόσο ωραία κείνα τα μάτια… Τόσο καθαρά… Κανένας Χρόνος δεν τα σκιάζει, καμμιά βιασύνη. Κοιτούν καρτερικά, όλο προθυμία κ’ υπομονή. Σάμπως να προσμένουν μια νύχτ’ απέραντη, μυστική, που θα τους ανοίξεις την ψυχή σου. Α, …γιατί να μην υπάρχουν και στ’ αλήθεια τούτα τα μάτια;… Γιατί να σαπίζουν μέσα μου όσα έχω να πω και να χαρίσω;..

*

Αναπότρεπτο

Όλα γίναν τόσο παράξενα πια,
που δε μου μένει τίποτ’ άλλο
παρά να κάθομαι δω και να συλλογιέμαι
πόσο τρομερά, πόσο ανυπόφορα
θα σε πληγώσω απόψε…

*
©Ραφαήλ Αγρόδημος

φωτο: Στράτος Φουντούλης, Tagus, Lisboa