Χρήστος Τσαγκάρης‏, “σε κάποιο φίλο με αναιμικό ειρμό” -ποίηση

Αρχείο 21/09/2015

fav-3

Ανδρόνικος Παλαιολόγος

Νιώθω ακόμα τον πόνο από το πυρωμένο ραβδί . Λες και ο δήμιος το κρατά μπροστά στα μάτια μου. Μυρίζω τις στάχτες. Ακούω ακόμα τη φωνή: « Ό, τι και να συμβεί, μην φοβηθείς. Να ξέρεις ότι θα γίνει έτσι που δεν θα χάσεις το φως σου…». Μήτε τα οράματα του μισοσκόταδου καταδέχονται να γεμίσουν τα άδεια μου μάτια. Γονατίζω και τα χέρια μου περιφέρονται στο πάτωμα. Τα δάχτυλα μου παγώνουν καθώς αναγνωρίζουν τα υπόγεια του ανακτόρου. Δ

Όταν τα φέρνω στο στόμα μου, η γλώσσα μου γιατροσοφάει τις γρατζουνιές. Γεύομαι την πείνα και το αίμα. Ξέρω ότι είμαι μόνος. Μια αόρατη φωνή μου μιλά. Νιώθω το χώρο να λιγοστεύει. Οι σκιές των αρχαίων καταδίκων με περικυκλώνουν σε ένα σιωπηρό καλωσόρισμα.

fav-3

Νοσοκομείο Ιδεών…

Σ΄ αυτό το φριχτό νοσοκομείο
των πληγωμένων ιδεών
Σύρθηκα με τον παλιό μου στρυφνό κλασικισμό
τάχα για μιαν επίσκεψιν
σε κάποιο φίλο με αναιμικό ειρμό
Έκρυψα καλά τις ρυτίδες του προσώπου
στην μάσκα των χεριών, που μου πρότεινε η πόρτα
Ο χώρος ήταν λέει μολυσματικός

Κωπηλατώντας αλλεπάλληλα σε μεταγγίσεις έρματος
εισπνέοντας άπληστα αύρα εναρμόνια σε αλέες συμβολικές
Μιλούσα συχνά με τους θεράποντες βιβλιοκριτικούς
Πάντοτε με μία κάποια συστολή
μην υποπέσει μία κενότης εσωτερική
στα μικροσκόπια των
Ανέβαλλα συνεχώς την συνάντηση με τον ιδεατό γνωστό
εστιάζοντας στο ασπράδι νοτισμένων οφθαλμών

Σ’ αυτό το φριχτό νοσοκομείο
των ξεπεσμένων ιδεών
Ξεπατικώνοντας τόνους σουρεαλιστικούς
βαθείς παιάνες Αλεξανδρινούς
Αποζητούσα -μάταια τελικά-
κάτι καταπραϋντικά-άτεχνα και λιγοστά-
Ζητιάνευα -σα χαμερπές ρουσφέτι-
ένα χρέος προσωπικό -την ίαση-
της ταπεινής μου τέχνης…

*
©Χρήστος Τσαγκάρης
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε