Αρχείο Δεκ. 2016: Κωνσταντίνος Μάντης: William Shakespeare [Να ζει κανείς ή να μη ζει]

mantis19.12.16

fav_separator

Πράξη 3η, Σκηνή 1η

ΑΜΛΕΤ: Να ζει κανείς ή να μη ζει, αυτό είναι το ζήτημα∙
τι δείχνει πιο γενναία ψυχή, να υποφέρεις
πετριές και σαϊτιές μιας άθλιας τύχης,
ή να παίρνεις τ’ άρματα ενάντια σ’ ένα πέλαγο από βάσανα
κι αντιβγαίνοντάς να τους δίνεις τέλος; Ύπνος… θάνατος…
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading 

Else Lasker-Schüler, τρία ποιήματα σε μετάφραση Ιωάννας Αβραμίδου

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

fav-3

ΌΡΓΙΟ

Όλο μυστήριο φιλούσε το βράδυ
Τις μπουμπουκιασμένες πικροδάφνες
Κι εμείς παίζαμε και χτίζαμε για τον Απόλλωνα Ναό.
Και τρεκλίζαμε από πόθο μεγάλο
ο ένας μέσα στον άλλον
Κι έχυνε ο νυχτερινός ουρανός το μελανό του άρωμά
στου γκαστρωμένου ανέμου τα φουσκωμένα κύματα
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading 

Δήμητρα Διδαγγέλου, “Η Σύβι και ο Ντάντυ” –της Ελένης Κοφτερού

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

fav-3

Μια προσέγγιση στην αφήγηση της νουβέλας Η Σύβι και ο Ντάντυ
της Δήμητρας Διδαγγέλου
Εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2013

ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗ ΦΩΝΗ
Χτίσε μια μεγάλη
Μοναξιά
Ένα παράδοξο θέατρο
Σιωπής στήσε
Ίσως αντηχήσει
Μια φλογερή γιορτή ζωής.

(Ε. Κοφτερού /Γράμμα σε γενέθλια πόλη/ εκδόσεις Σαιξπηρικόν )

fav-3

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας το οπισθόφυλλο του Η Σύβι και ο Ντάντυτης Δήμητρας Διδαγγέλου, ήταν το παραπάνω ποίημά μου. Κι αμέσως μετά μια αρνητική σκέψη για την οποία έχω ακόμη ενοχές: «Μα πώς μπορεί να γραφτεί λογοτεχνία πάνω σε αληθινές, απομαγνητοφωνημένες μαρτυρίες;», σκέφτηκα, «δε γίνεται αυτό».

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Γλυκό σοκολάτα κι ένα κινηματογραφικό καρέ

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

fav-3

Ήταν περασμένες επτά όταν βγήκαμε στο μπαλκόνι και καθίσαμε με τα πόδια πάνω στα κάγκελα. Ο ήλιος έδυε πίσω από τις γειτονικές πολυκατοικίες και ο ουρανός γέμιζε σιγά σιγά με διάφανα σύννεφα. Βολευτήκαμε και κοιταχτήκαμε συνωμοτικά.

Οι καρέκλες του σκηνοθέτη άφηναν την πλάτη να βουλιάζει όμορφα στο δροσερό πανί τους. Η πλατεία είχε κόσμο, πολύ κόσμο, ως συνήθως. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Αλέξανδρος Αρδαβάνης, “Τεράστιοι δρόμοι, τεράστια μέγαρα, κολοσσιαία κουτιά που στοιβάζουν τους ανθρώπους…”

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

fav-3

Θα υπάρχει πάντα οδός διαφυγής;

Τρεις μέρες στραπατσάρομαι στα περίχωρα του κέντρου της Μαμάς Ευρώπης.

Τεράστιοι δρόμοι, τεράστια μέγαρα, κολοσσιαία κουτιά που στοιβάζουν τους ανθρώπους· απαράλλαχτα ανύποπτους κι εδώ, όπως παντού. Τρεις μέρες περικυκλωμένος από εντελώς άγνωστη γλώσσα. Με την πλημμύρα των δύσπεπτων σκέψεων που συνήθως πνίγουν τέτοιες ώρες το μίζερο κρανίο μου.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Λουκάς Λιάκος, Άκρες δακτύλων, έτη καθυστερήσεων

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

 

fav-3

«Αυτός ο θυμός μιλά χαμηλόφωνα
έχει φαρδιά κοιλιά. Ξαπλώνει
αναπνέει βαθιά. Θα πεθάνει.»

Στέκεσαι στη γωνιά που ο δρόμος ποτίζει τη θλίψη με κάτι μικρότερο
πεύκα κι ένα χειμωνιάτικο πλοίο σε κρατούν σκεπασμένη. Δροσερά χείλια
ανθρώπινα χέρια είναι το καταφύγιο. Γαλάζια μάτια χασομερούν
σε συναίσθημα γονατιστό. Εφημερίδες ήλιος κι απόγνωση. Ω, αγάπη
έχεις δύο εποχές και μια δικαιολογία συνάντησης.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λουκάς Λιάκος, Άκρες δακτύλων, έτη καθυστερήσεων»

Πέτρος Κυρίμης, «Ξενιτιά το είπαν» -Απόσπασμα από το μυθιστόρημα Μάνα Μητριά

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

fav-3

Άμα δεις Έλληνα μετανάστη της Γερμανίας, κρύψου.

Ο χαρακτήρας του είναι ίδιος με του Προκρούστη. Μέσα στο μυαλό του κουβαλάει το κρεβάτι του. Νοερά σε τοποθετεί απάνω. Σε ταιριάζει στα μέτρα του κρεβατιού. Στα μέτρα τα δικά του. Αν του φανείς μακρύς σου κόβει τα πόδια. Αν του φανείς κοντός σε τραβάει να μακρύνεις.

Ακατέργαστη φωνή. Βάναυση. Ακόμη και σιγανά να έρθει στα αυτιά σου.

«Έλληνας είσαι πατριώτη;»

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading