Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Σπάσματα

Ο όχλος σ’ όλους τους τόπους και σ’ όλες τις εποχές δεν αφουγκράζεται τα κελεύσματα των καιρών γιατί γεννιέται και πεθαίνει μέσα σ’ έναν απερίγραπτο ψόφο που ο ίδιος προκαλεί.

Όσοι ισχυρίζονται ότι τ’ ανθρώπινο γένος έχει προοδεύσει ηθικά, ξεχνούν ότι η πρόοδος αφορά μόνον στις τεχνικές προσποίησης, απόκρυψης και καμουφλαρίσματος που ‘χει αναπτύξει περίτεχνα ο άνθρωπος.

Την αλήθεια πρέπει να την τρίβεις σαν το υαλόχαρτο στα μούτρα του άλλου μέχρι να ματώσουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Σπάσματα»

Emily Brontë, Η αγάπη μου είναι σαν το φύλλωμα του δάσους

«Μα σκέψου, στα δώδεκα μου χρόνια να μ’ αρπάξουν απ’ τον Πύργο, από τα γύρω μου κι απ’ ότι πιο πολύτιμο είχα τότε και να με κάνουνε κυρία Λίντον, γυναίκα ανθρώπου ξένου, αποδιωγμένη απ’ τον παλιό μου κόσμο! Βλέπεις τι φοβερό που ήτανε… Κι ας κουνάς το κεφάλι σου, Νέλλυ, φταις λίγο κι εσύ γι’ αυτά όλα. Θα ‘πρεπε να μιλήσεις στον Έντγκαρ, στ’ αλήθεια, και να τον αναγκάσεις να μ’ αφήσει ήσυχη… Ω, κλαίω ολόκληρη! Θα ‘θελα να ‘μουν έξω τώρα! Να ‘μουνα ξανά ένα κοριτσόπουλο, άγριο και θαρραλέο και λεύτερο, να γελάω με τα πειράγματα και τις προσβολές των άλλων, αντί να μου φέρνουνε την τρέλα! Γιατί τάχα άλλαξα έτσι; Γιατί το αίμα μου ανάβει σα μου πουν δυο λόγια; Ω, είμαι σίγουρη πως θα ξαναγινόμουν όπως πριν, αν ξαναβρισκόμουν ανάμεσα στα ρείκια του βουνού μου! Άνοιξε το παράθυρο, έτσι, ορθάνοιχτο! Στύλωσε το ανοιχτό! Γρήγορα! Γιατί δεν κουνιέσαι;» Συνεχίστε την ανάγνωση του «Emily Brontë, Η αγάπη μου είναι σαν το φύλλωμα του δάσους»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ο ωραίος Άλεξ

εργάκι από το λαϊκό ρεπερτόριο
που χωρεί μια δυο αλήθειες

κηνικό γιορτινού τραπεζιού. Εδέσματα, πιατέλες και γύρω ευτυχισμένοι οι καλεσμένοι. Οι κυρίες χαμογελούν και δοκιμάζουν με τρόπο το κρασί. Και οι άνδρες καθισμένοι όπως στο φρέσκο του μοναστηριού του Μιλάνου με το κέντρο να κυριαρχείται από τον πιο όμορφο, τον πιο λαμπερό από όλους τους παρευρισκόμενους. Γύρω του η οικογένεια και εκείνος ευτυχισμένος, σαν Ερωτόκριτος έξω από το δράμα του. Σε κάποιο άλλο δωμάτιο με το οποίο έχουμε οπτική επαφή ως θεατές μια γυναίκα στέκει εμπρός από τα σκεύη της που αφήνουν βρυχηθμούς ατμού. Θεέ μου, με τι θηρία θα πρέπει κανείς να τα βάλει μες στην κουζίνα που δουλεύει ακατάπαυστα στο όνομα της γεύσης.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ο ωραίος Άλεξ»

Διώνη Δημητριάδου, Θηρίο ή Θεός ―από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου

Διώνη Δημητριάδου, Θηρίο ή Θεός, εκδόσεις ΑΩ, Αθήνα 2023-11-21

Το κενό ανάμεσα

Η

Διώνη Δημητριάδου μετά την τελευταία της εμφάνιση με τη συλλογή διηγημάτων (Ο βιωμένος χρόνος – μικρές ιστορίες, εκδόσεις ΑΩ), το 2017, επανέρχεται με μια νουβέλα. Ο τίτλος της: Θηρίο ή θεός και το περιεχόμενο της τον επαληθεύει απολύτως, καθώς πρόκειται για μια υπαρξιακή – φιλοσοφική καταβύθιση, η οποία θέτει θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με τον συσχετισμό ανθρώπου και υπερβατικού όντος, αλλά και του χώρου που παρεμβάλλεται ανάμεσα, που δεν είναι άλλος από την ανθρώπινη βούληση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διώνη Δημητριάδου, Θηρίο ή Θεός ―από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου»

Γκυστάβ Φλωμπέρ, Η Κυρία Μποβαρύ ―κυκλοφορεί με Πρόλογο του Μάριο Βάργκας Λιόσα

Σε μετάφραση της Μαρίνας Κουνεζή, από τις εκδόσεις της Athens Review of Books, με Πρόλογο του Μάριο Βάργκας Λιόσα. Επίμετρο: Η «Μποβαρύ» του Σαρλ Μπωντλαίρ.

Από τον Πρόλογο του Μάριο Βάργκας Λιόσα:

«Όταν ξανάπιασα στα χέρια μου την Κυρία Μποβαρύ είναι αδύνατον να μην είχα πια αποκτήσει δύο βεβαιότητες: η μία ότι ήξερα πια τι είδους συγγραφέας επιθυμούσα να γίνω κάποτε και η άλλη πως, από την στιγμή εκείνη και εφ’ όρου ζωής, θα παρέμενα ερωτευμένος με την Έμμα Μποβαρύ. Εφεξής, εκείνη θα ήταν για μένα “η ερωτευμένη όλων των μυθιστορημάτων, η ηρωίδα όλων των δραμάτων, το ασαφές εκείνη όλων των ποιητικών συλλογών”. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γκυστάβ Φλωμπέρ, Η Κυρία Μποβαρύ ―κυκλοφορεί με Πρόλογο του Μάριο Βάργκας Λιόσα»

Γιώργος Παπαγιαννόπουλος, Quattro gatti

Χρόνια μετά την αποτυχημένη Εξέγερση,
προσπαθούσα – ματαίως- να την περιγράψω.
Έστω να προσεγγίσω κάτι από την φλόγα.
Μυρωδιά καμένου.
Με κοίταγαν περίεργα οι άλλοι.
Προσπέρνα! εννοούσαν τα βλέμματα τους σαν διασταυρώνονταν με τα δικά μου.
Το δικό μου βλέμμα πάλι, συνέχιζε να παρατηρεί.
Κόλλημα; Διαστροφή;
Έπειτα, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαγιαννόπουλος, Quattro gatti»

Γιώργος Μαρκόπουλος, Οι πυροτεχνουργοί

©Ector Garcia 2019, esfera. Empty Gallery, Hong Kong

Οι πυροτεχνουργοί

Ο πατέρας μου έφαγε μια ζωή για να φτιάξει ένα σπίτι.
Απογεύματα, γιορτές στο κουζινάκι
χωρίς ένα γλυκό ή ένα καφενείο.
Όταν πέθανε, άφησε ένα χορταριασμένο στρατί,
ένα κτίσμα δίχως κουφώματα, δίχως σοφάτια, χρόνια…
Άλλαξαν οι καιροί, που λέει και ο λαός,
πράγματα διάφορα συνέβησαν,
χαθήκαμε με τον αδελφό μου,
μάθαμε πώς πέθανε και ο πατέρας… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μαρκόπουλος, Οι πυροτεχνουργοί»

The Athens Review of Books τεύχος 156 ―κυκλοφορεί

Περιεχόμενα τεύχους 156, Δεκέμβριος 2023

Πέτρος Μαρτινίδης, Ένας ρομαντικός φεμινισμός. Η «Μάγισσα» του Ζυλ Μισλέ

Περικλής Σ. Βαλλιάνος, Η πολιτική ως λατρεία θανάτου ή Η μωρία των  αντισημιτικών πολέμων

Μιμή Βασιλάκη, Η Εβραία που βρήκε τα χρήματα για να χτιστεί το Ισραήλ

Ιακώβ Σιμπή, Στην κουζίνα της Γκόλντα Μεΐρ

Χοσεΐν Ντάμπαγκ, Πάτρικ Χασάν (Hossein Dabbagh, Patrick Hassan), Η εκκοσμίκευση στο Ιράν

Γκούσταβ Αουερνχάιμερ (Gustav Auernheimer), Η δημοκρατία ως βάρος. Για μια νέα αντίληψη του πολίτη Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 156 ―κυκλοφορεί»