©Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

φωτο: Στράτος Φουντούλης

❀

O τίτλος

Πεθαίνεις κι ανεβαίνεις
στο ράφι του συνοικιακού
βιβλιοπωλείου.
Σ’ αφήνουν εκεί
μια-δυο βδομάδες.
Μπαίνει πού και πού
κάνας περαστικός.
Παίρνει να ξεφυλλίζει
κάποια κυριούλα
λίγες σελίδες.
Της έχει κάνει εντύπωση
ο τίτλος. Το αίμα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, Σβήνουν όσο πάνε τα πρόσωπα»

Περιεχόμενα τεύχους 159, Μάρτιος 2024

Θάνος Μ. Βερέμης, Κώστας Αποστολίδης: η λαμπρότερη των λαμπρών εξαιρέσεων

Αρίγκο Μπόιτο (Arrigo Boito), Ο μαύρος αξιωματικός

Πέτρος Μαρτινίδης, Πρόσωπα των πολέμων

Μιμή Βασιλάκη, Με τα λόγια του Ναβάλνι

Γκάρυ Σωλ Μόρσον (Gary Saul Morson), Ο Ρωσικός Εξαιρετισμός

Τίμοθι Σνάιντερ (Timothy Snyder), Ο γενοκτονικός μύθος του Πούτιν Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 159 ―κυκλοφορεί»

Το αγόρι με τη μάινα στον ώμο

-Στη συνοικία  Κλώνο Του Μπρονξ ––Αποβάθρα μεταναστών-Πληθώρας υπογείων- Του εγκλήματος-Της προσφυγιάς της υδρογείου -Το αγόρι απ’ το Γκντανσκ-Με τη μάινα στον ώμο- Που πάει με βήματα γοργά-Μαθήματα βιολιού-Μαγεύει με  τη μουσική-Στον πάτο μας ποντίκια-Που μπαίνουν από φωταγωγούς και λούκια-Μαζεύει με τη μάινα στον πάτο μας ρεβίθια-Για να γυρνάμε στην πολυκατοικία-Η δασκάλα μάνα του Alicja–Για να ζήσει τη φαμίλια-Πλένει δυο ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα-Ο πολιτικός μηχανικός-Πατέρας Lech- Και στη συνοικία μπογιατζής -Πίνει τα πόδια του στη γωνιακή ΕΒΓΑ μέχρι το χάραμα–Το αγόρι όμως απ’ το Γκντανσκ-Με τη μάινα στον ώμο-Που πάει με βήματα γοργά–Μαθήματα βιολιού-Μαγεύει με τη μουσική στον πάτο μας ποντίκια-Που μπαίνουν από φωταγωγούς και λούκια-Μαζεύει με τη μάινα στον πάτο μας ρεβίθια-Για να γυρνάμε στην πολυκατοικία Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλήτις Τσαλαχούρη, δύο ποιήματα»

Μια ιστορία με αγαλματίδια, βραβεύσεις και διαψεύσεις, μια ιστορία για τη φαντασία και τη μισθωτή την εργασία που δεν απελευθερώνει.

Μια ανταπόκριση πικρή

«Θα τιμωρηθεί παραδειγματικά», δήλωσε δίχως περιθώρια αντίλογου ο κύριος Διευθυντής. Έτσι τον φωνάζανε, μήτε Γιώργη ή κύριο Γιώργο, μα κύριο Διευθυντή. Και έτσι το μεσημέρι το διοικητικό συμβούλιο τον δέχθηκε και του ‘δωσε την ευκαιρία να εκφέρει τους ισχυρισμούς του, μια δικαιολογία βρε αδερφέ για το ατόπημα του. Η αλήθεια είναι πως είχε τρυπώσει στο αποθηκάκι των προμηθειών και είχε αποκοιμηθεί. Δεν τον αναζήτησε κανείς, μα όταν η κυρία Βέρα, υπεύθυνη προμηθειών, έσπευσε να πάρει ένα κουτί με στυλό διαρκείας – πάντα ο χρόνος –  , ρωτώντας στο κενό πού πάνε και χάνονται όλα αυτά τα στυλό, καινούρια και ωραία, με το μελάνι τους ολοζώντανο τον είδε και έβαλε τις φωνές, καθώς υπέθεσε πως ο νεαρός είχε πέσει θύμα κάποιας αιφνίδιας νόσου και τώρα έμενε η υποχρέωση του καθενός να ανακατευτεί με την υπόθεση του θανάτου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Λόουν Ρέιντζερ»

ΟΜΟΦΩΝΗ βράβευση του Γιάννη Πάσχου στην ειδική κατηγορία βιβλίου που προάγει σημαντικά τον διάλογο πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα.

«Γιάννης Πάσχος — Το χρονικό ενός δυσλεκτικού: 100 σελίδες μάλαμα! Μια αυτοβιογραφική νουβέλα για ένα παιδί που νίκησε τη δυσλεξία και εκτοξεύθηκε στον κόσμο.»

«Μια αυτοβιογραφική αφήγηση λιτή όσο πρέπει, περιεκτική όσο πρέπει, εξομολογητική όσο πρέπει — τελικά ανάγνωσμα που το χαίρονται οι ενήλικες και θα το απολαύσουν οι έφηβοι.»

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Πάσχος, Το χρονικό ενός δυσλεκτικού ―Κρατικό Βραβείο 2023»

Δυστυχία

Τι κάθεσαι και γράφεις
μου είπε ένας δήθεν φίλος
αφού τίποτα δεν θ΄αλλάξει
εγώ γράφω για το κέφι μου
του είπα
πολλά μπορούν ν΄αλλάξουν
όταν το θελήσουν οι άνθρωποι
πάντως όχι από σένα
και τους ομοίους σου
δεν ξέρω αν είστε
ή παίζετε τους μοιρολάτρες
δικό σας πρόβλημα
αλλά όταν μοιράζετε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, δύο ποιήματα»

από τις εκδόσεις Άγρα, σελ. 40 ―μτφρ. Μαρία Αγγελίδου – Άγγελος Αγγελίδης

Ο κόσμος γίνεται ολοένα πιο ομοιογενής. Η εντονότερη πνευματική εντύπωση από κάθε ταξίδι μου τα τελευταία χρόνια, παρ’ όλες τις επί μέρους ευτυχισμένες εκπλήξεις : μια υφέρπουσα φρίκη απέναντι στην ομογενοποίηση του κόσμου. Όλα γίνονται ομοιόμορφα στις εξωτερικές εκφάνσεις της ζωής, όλα επιπεδοποιούνται σ’ ένα ομοιογενές πολιτιστικό σχήμα. Τα ιδιαίτερα έθιμα των λαών απαλείφονται, το ντύσιμο εξομοιώνεται, τα ήθη διεθνοποιούνται. Οι χώρες φαντάζουν όμοιες μεταξύ τους, η ζωή και η δράση των ανθρώπων είναι ενταγμένες στο ίδιο πλαίσιο, οι πόλεις τους όλο και πιο ίδιες στα εξωτερικά τους γνωρίσματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Stefan Zweig, Η ομογενοποίηση του κόσμου»