από το βιβλίο των ιστοριών
του καλοκαιριού

Η Καπελού τριγυρίζει μονάχη στους δρόμους της πόλης. Θυμίζει εκείνη την φριχτή ηρωίδα όταν ούρλιαζε για μια πολιτεία, δώστε μου μια πολιτεία έλεγε και ήταν απεγνωσμένη, αφοσιωμένη σε ένα τρομερό δράμα. Μα η Καπελού δεν νοιάζεται για τίποτε. Και μες σε δυο δάχτυλα κρασί μπορεί να χωρέσει τον καλύτερο εαυτό της, κάπως ραγισμένο πια μα με έκδηλη την ξεχωριστή χάρη και μια ανείπωτη καλοσύνη που έκανε πάντα για εκείνη τη διαφορά. Όλα αυτά συνθέτουν την γοητεία της Καπελού που έχει τόσους φίλους όσα και τα φύλλα των δέντρων αυτής της πολιτείας.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: course de chevaux»

Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν το νέο ποιητικό βιβλίο της Ασημίνας Ξηρογιάννη με τίτλο Mια απέραντη ματιά.

Στο πρώτο μέρος του νέου της βιβλίου, η Ασημίνα Ξηρογιάννη συνδιαλέγεται, ποιητικώ τω τρόπω, με θεατρικούς ήρωες και κείμενα, με τα οποία έχει ασχοληθεί κατά την πολύχρονη και ποικιλότροπη ενασχόλησή της με το θέατρο. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, καταθέτει το ανοίκειο βλέμμα της για τον κόσμο που μας περιβάλλει, μοιράζεται εμπειρίες με τους αναγνώστες, με διάθεση άλλοτε παιγνιώδη, άλλοτε σοβαρή, ενώ στο τρίτο και τελευταίο μέρος, σε μία μικρή ποιητική σύνθεση, επιχειρεί την αποτύπωση με λέξεις μιας εσωτερικής αντίληψης του σώματος, μιας ιδιάζουσας και βασανιστικής σωματικότητας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Ξηρογιάννη, Mια απέραντη ματιά ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Θα μας κυκλώσει πάλι
Ο καιρός
Κι εμείς από άγνοια
ή κι από αμέλεια
Γυμνοί θα φύγουμε
Την ύστατη στιγμή
Πριν την τελευταία  μας
να πούμε λέξη. Συνεχίστε την ανάγνωση του » Καίτη Παυλή, Κυκλοδίωκτοι»

Είναι απόγευμα και είναι καλοκαίρι. Μέσα στο σπίτι σε πετυχαίνω ξανά. Το τηλέφωνο δε το σήκωνες, βαριόσουν να μιλήσεις, όμως με πήρες πριν νυχτώσει. Τώρα είμαι εκεί και σε κοιτώ. Ένα τετράδιο κρατώ, κι εσύ μια κιμωλία. Το τσιγάρο σου κάηκε και χάθηκε, η στάχτη έμεινε στα πόδια μας. Τζούρα-τζούρα ρουφάς το λεπτό από την ώρα. Κάθεσαι και δε με κοιτάς, ποτέ δε με κοιτάς. Ο ουρανός είναι το μόνο πράγμα που βλέπεις κι εγώ κάθομαι δίπλα σου διαβάζοντας βιβλία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Zώντου, Τζίμη»

Κριστίν 

Σόχο, Νέα Υόρκη, Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2019 

16.06 
Σήκωσα το χέρι. Μόλις με είδε πλησίασε με γρήγορο βήμα.
Δεν πρέπει να ήταν πάνω από είκοσι οχτώ χρόνων. Είχε κανονικό ύψος, μαύρα μακριά μαλλιά που χύνονταν στους ώμους κι ένα πρόσωπο που νόμιζες ότι είχε βγει από πίνακα αναγεννησιακής ζωγραφικής. Είχε ένα σκουλαρίκι στο φρύδι κι άλλο ένα στη μύτη. Φορούσε φθαρμένα μαύρα αθλητικά παπούτσια, μαύρο παλτό, γκρίζα μάλλινη μπλούζα και κολλητό μαύρο δερμάτινο παντελόνι. Ένα τατουάζ, ένας κινέζικος δράκος, έβγαινε από την μπλούζα της και σκαρφάλωνε στο πλάι του λευκού λαιμού της. Μασούσε τσίχλα και δεν προσπαθούσε να το κρύψει.
«Ο Ρέι; Έχω έρθει για την αγγελία…» είπε με βραχνή φωνή. «Ναι, η δεσποινίς Κριστίν Άσλεϊ;» Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μαμαλούκας, Σκότωσε σαν τον Στίβεν Κινγκ ―κυκλοφορει [απόσπασμα]»

Ενώ λοιπόν είμαι άρχοντας
και είμαι φτιαγμένος για τη διασκέδαση
η φύση με βάρυνε με τη μοίρα
να σκέφτομαι δραματικά
να μην ελευθερώνομαι ποτέ από κάτι που κάνω
και αιώνια να δίνω λόγο για τις πράξεις μου
στην ανάγκη και μόνο αυτό
κάνει έναν άνθρωπο άνθρωπο
και μοναχά αυτές οι μαύρες σκέψεις Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Παναγιωτόπουλος, 18 Αυγούστου 1965 – 27 Ιουλίου 2023 «