Τότε ανασύροντας αυτό το βάθος προς τα έξω, φέρουμε την ευθύνη που μοιάζει με την πρώτη ύλη, τότε το σκοτεινό αυτό βάθος, διαβάζεται αλλιώς, έχει ένα πυρετό του αλλιώς.

Σονέτο για τα μάτια σου Με το ζεστό της θάλασσας δέρμα το μεσημέρι σε αγκαλιάζει. Μικρές Κυκλάδες πεζούλι του καλοκαιριού, η στιγμή για το ζωγράφο μια μονοκοντυλιά, η ραχοκοκαλιά υπάρχει διακριτικά παντού στο φτερό, στων κοριτσιών τα όνειρα, στη Ναυσικά φοινικιά Ιόνιο αποχαιρετώντας τις άσπρες πικροδάφνες της.

Υλικά σχήματα, να αποφεύγεται η φενάκη το ψέμα η αναπλήρωση,  όπως ξέρεις αυτά ξεκινάν και σε λίγο ξεκινάν πάλι. Η ομορφιά  δεν αφήνει να κοκκινίσεις μέχρι τις ρίζες των μαλλιών και η πνευματική ομορφιά και η ψυχική. «Εγώ που οδοιπόρησα/ Με τους ποιμένες της Πρεμετής/ Είχα τα μάτια μου/ Παντοτεινά στραμμένα/ Στο εωθινό σου πρόσωπο…».Γ. Σαραντάρης   Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Πανταζής, Υδάτινη σάγκα»

από τον ©Αγγελο Χανιώτη στην Καθημερινή

Στην ταινία «Γάμος αλά ελληνικά» ο Γκας Πορτοκάλος, μετανάστης στο Σικάγο, ισχυρίζεται ότι κάθε λέξη προέρχεται από τα ελληνικά. Π.χ. το «κιμονό» ετυμολογείται από τον «χειμώνα». «Τι φοράς τον χειμώνα, για να ζεσταθείς; Ρούχο. Ιδού! Χειμώνας – κιμονό». Στον κόσμο του υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: οι Ελληνες και όσοι θα ήθελαν να είναι Ελληνες. Ο Γκας δέχεται ως γαμπρό του έναν ξένο· άλλωστε το όνομά του είναι ελληνικής ετυμολογίας: Μίλερ – μήλο. «Είμαστε διαφορετικοί, αλλά σε τελική ανάλυση, όλοι είμαστε φρούτα». Ο Γκας δεν έχει μισαλλοδοξίες.

Από τις ΑΩ εκδόσεις

ΜΠΟΡΕΙΣ;

Μπορώ τον πυρήνα της γης να αγγίξω
Να κοιτάξω τον ήλιο στα μάτια
Να παίξω κρυφτό με τ’ αστέρια τη νύχτα
Να μετράω τα κύματα
Να χορεύω στη φλόγα κεριών τούρτας γενεθλίων
Να δραπετεύω σε άλλους πλανήτες.
Δεν μπορώ να σταματήσω του πόνου το κόκκινο ποτάμι
Τις ριπές που κουρελιάζουν την Άνοιξη
Τον φθόνο που φωλιάζει στις στέγες
Να ζεστάνω παγωμένες καρδιές Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Δρογγίτη, Καράβια του ήλιου ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Δυο φορές πετάχτηκα στον ύπνο μου απόψε
σύρθηκα στο παράθυρο κι είδα τα φώτα,
μια φράση μισοτελειωμένη του παραμιλητού,
σαν τα αποσιωπητικά, οδηγεί στο μηδέν
ανήμπορη να με καθησυχάσει.

Έγκυο σε ονειρεύτηκα και να,
μαζί σου τόσο χρόνια ζώντας,
την ενοχή μου ένιωσα και με το χέρι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωσήφ Μπρόντσκι, Αγάπη ―μτφρ.: Δημήτρης Τριανταφυλλίδης»

Χορεύοντας πορεύονται πολλοί μέχρι το τέλος
Άδοντας μπαίνουν στο μαύρο ποταμό και πάνε

Είναι κι αυτοί που ξυπνούν μέσα στη νύχτα
Από μια συνεχή ανησυχία –μόνοι-
Και πριν συλλογιστούν την αναχώρηση
Τους αρπάζει αίφνης το κρύο χέρι.

Μα πιο πολύ τη σκέψη μου και την καρδιά ταράζει
Όταν ένα τυχαίο τρίκυκλο, μια κατσαρίδα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παυλή, Αναχώρηση»

Αρχείο 02/06/2013

Ο Μελισσοκόμος

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠ’ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το Ταξίδι στα Κύθηρα ήταν μια περιήγηση στο ελληνικο κοιμητηρι των ιδανικὡν: Η Ελλάδα εκεί περιγραφόταν σαν ένας ου-τόπος, σαν μια ουτοπία στην πιο απολυτη κυριολεξία, σαν μια χώρα στην οποία οι Έλληνες δεν έχουν πια το δικαίωμα να κατοικήσουν, αφού όλα έχουν καταληφτεί προ πολλού απ’ τους παντοειδείς δοσίλογους. Ειναι οι «εθνικόφρονες» αυτοί που ποτέ και σε καμιά περίπτωση δεν τα κατάφεραν να σκεφτούν ελληνικά -και είναι αυτοί που κόπτονται για την «καθαρότητα του ελληνικού αίματος» παραμένοντας ολικά βρώμικοι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ο Βασίλης Ραφαηλίδης για τον Μελισσοκόμου του Θόδωρου Αγγελόπουλου -Α’»